Molly Fiddler's

 Bang bang, he shot me down Bang bang, I hit the ground Απορροφημένος στις σκέψεις του συνέχιζε να μαζεύει ό,τι θεωρούσε ότι θα χρειαζόταν. Περισσότερο τον στεναχωρούσε που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του τις μινιατούρες του. Όταν άκουσε τον θόρυβο μέσα στο δωμάτιο ήταν αργά. Ο άγνωστος άντρας ήταν εκεί και τον σημάδευε με ένα πιστόλι. Με μια γρήγορη κίνηση άρπαξε κι εκείνος το περίστροφο που είχε μέσα στο σακίδιό του.  "Μην είσαι ανόητος! Το ξέρω ότι είναι άδειο." του είπε ο άντρας. "Μην είσαι τόσο σίγουρος" είπε εκείνος και σημάδεψε τον άντρα. "Είμαι σίγουρος, Τζόνυ, γιατί εγώ έβαλα το περίστροφο μέσα στη θυρίδα. Τώρα δώσε μου το βιβλίο και ίσως φανούμε ευγενικοί μαζί σου". "Πως;; Πως ξέρεις το όνομά μου;" "Ω καλά, Τζόνυ, δεν είναι και δύσκολο να το μάθει κάποιος, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μου δώσεις το βιβλίο" Για μια στιγμή ο άγνωστος άντρας πίστεψε ότι ο Τζόνυ θα του έδινε το βιβλίο, αντί αυτού όμως ...

Στο Molly Fiddler's αποφασίσαμε ότι θέλαμε ανακαίνιση. Και έτσι προσπαθήσαμε να την κάνουμε. Κυρίως αλλάξαμε γραμματοσειρές, γιατί δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι χρώματα θέλαμε να βάλουμε. Σε κάποιες αναρτήσεις το blogger αποφάσισε ότι δεν θα κάνει καμία αλλαγή, γιατί έτσι. Ζητάμε την κατανόησή σας, μέχρι να βρούμε τρόπο να το διορθώσουμε. Εμείς είμαστε, ο εαυτός μου κι εγώ. Μας μιλάω στον πληθυντικό, γιατί κάναμε μια πατάτα με μια ανάρτηση κι έχουν ψυχρανθεί οι σχέσεις μας. Ευελπιστούμε να διορθωθούν όλα πριν την αλλαγή της χρονιάς και να συνεχιστεί η ομαλή ροή αυτού του υπερφανταστικού blog. Εκ της διευθύνσεως,  Molly (κι εγώ).

Μου τη σπάνε αυτοί που περπατάνε χωρίς σκοπό και σαν υπνωτισμένοι και ανά τρία βήματα σταματάνε στη μέση-μέση για να κοιτάξουν από απόσταση κάποια βιτρίνα, να βάλουν το δάχτυλο στην μύτη τους ή να ξύσουν τον κώλο τους. Μου τη σπάνε τα κακομαθημένα παιδάκια που αρνούνται για έναν δικό τους λόγο να περπατήσουν δίπλα από τους γονείς τους, με αποτέλεσμα οι γονείς να τα σέρνουν, αυτά να αντιστέκονται, ο κόσμος να πέφτει πάνω τους και να ακούγονται τσιρίδες από παντού. Μου την σπάνε τα μεγάφωνα του δήμου, που θέλει σώνει και ντε να μας επιβάλλει να ακούμε το Φελίζ Ναβιδάδ και το Ολ άι γουόντ φορ Κρίστμας, και η ένταση του ήχου τους διαπερνά το μάξιμουμ του ήχου του εμπιθρί μου ενώ παίζει μέταλ. Μου τη σπάνε οι κοπέλες που φοράνε σκουφιά του Αγιοβασίλη και είναι ντυμένες λες και πάνε στον γάμο του.  Μου τη σπάει που τα μελομακάρονα δεν είναι ποτέ αρκετά.  Μου τη σπάνε οι κακόγουστες βιτρίνες των εσωρουχάδικων και τα κακόγουστα χριστουγεννιάτικα μηνύματα πάνω στα εσώρουχα....

Head hurts from thinking. All of this could have been avoided. Περπάτησε αρκετή ώρα χωρίς προορισμό. Δεν ήθελε να πάει ακόμα σπίτι του ή στην τράπεζα. Τώρα που είχε το κλειδί όλα έμοιαζαν πιο εύκολα. Ο άντρας στην προβλήτα τον είχε ανησυχήσει λιγάκι, αλλά μετά που έφυγε από εκεί δεν τον είχε ξαναδεί. Εν τέλει κατέληξε σπίτι του. Το επόμενο πρωί ξεκούραστος και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση πήγε πάλι στην τράπεζα. Και πάλι ο ίδιος υπάλληλος και πάλι όλα έγιναν όπως την προηγούμενη μέρα, μόνο που αυτή τη φορά βρέθηκε μπροστά στην θυρίδα F 343 μέσα σε λίγα μόλις λεπτά.   Πάτησε τον κωδικό και έβαλε το κλειδί στην κλειδαριά. Πήρε μια βαθιά ανάσα και γύρισε το κλειδί. Όλα κι όλα ήταν δύο πράματα μέσα στο κουτί. Ένα περίστροφο και κάτι άλλο που ήταν τυλιγμένο σε ένα πανί. Έλεγξε το περίστροφο για σφαίρες, αλλά ήταν άδειο. Το έβαλε στο σακίδιό του. Άρχισε να ξετυλίγει προσεκτικά το πανί. Μπροστά του εμφανίστηκε ένα βιβλίο με φθαρμένο, δερμάτινο εξώφυλλο. Ανοίγοντάς το συνειδ...

Λοιπόν, αυτό το βρήκα στο tumblr, μου άρεσε και συμφωνώ κιόλας και επειδή δεν έχω ιδέα πως το κάνω reblog από κει κι αν γίνεται κιόλας, κάνω ένα copy-paste. Στην λεζάντα της φωτογραφίας θα βρείτε το link για την αρχική πηγή. http://mountlandme.tumblr.com/post/68686972060/marionisamuffin-pleasantandcain "A sense of humor can make everything better. Sex isn’t like it is in the movies or in porn. There will be strange and weird and awkward sounds, there might be a silly interruption like the cat or a kid… you might knock heads or trip getting undressed. Sex is funny, foreplay is funny and sometimes you need to just laugh. It will keep things from getting awkward! If you take sex too seriously you aren’t truly enjoying it! Not to mention a sense of humor can be really sexy no matter what your gender identity is!"

A bad day of fishing beats a good day of anything else. Δεν μπορούσε να πιστέψει την ατυχία του. Από την άλλη, σκέφτηκε, θα ήταν πάρα πολύ εύκολο να πάρει οποιοσδήποτε ό,τι περιείχε η αναθεματισμένη θυρίδα. Πήγε μέχρι τον προθάλαμο και χτύπησε το κόκκινο κουμπί. Ο υπάλληλος ξαναήρθε μάλλον βαριεστημένος και κάνοντας ξανά την ίδια διαδικασία, βρέθηκε πάλι στο φως της ημέρας.  Έπρεπε να βρει οπωσδήποτε το  κλειδί. Αποφάσισε να ξαναπάει στο λιμάνι, ίσως το κλειδί να είχε πέσει από τον κλόουν. "Θα ήταν πολύ βολικό" σκέφτηκε. Όταν έφτασε είχαν πάρει το πτώμα και έφευγαν και οι τελευταίοι αστυνομικοί. Εάν υπήρχε κλειδί θα το είχαν βρει σίγουρα. Στάθηκε παραπέρα και κοίταξε το τελευταίο αμάξι να φεύγει. Μόλις αυτό χάθηκε άρχισε να περπατάει προς το σημείο που είχε αφήσει τον κλόουν, όταν το μάτι του έπεσε πάνω σε κάτι κόκκινο που έδειχνε να λιάζεται πάνω σε έναν παλιό κυματοθραύστη. Κοίταξε καλύτερα. Ήταν το παπούτσι του κλόουν. Προσπάθησε να θυμηθεί αν το είχε πετάξει σ...

He just loved to live that way and he loved to steal your money Πήγε σπίτι του μουδιασμένος. Η υγρασία είχε περάσει στα ρούχα του μέχρι τα κόκκαλά του και αυτή η υπόθεση με τον κλόουν του είχε αφήσει πολλά ερωτηματικά. Δεν ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει. Ίσως θα ήταν σωστό να πάει στην αστυνομία, όμως δεν ήθελε και πολλές παρτίδες μαζί της. Αποφάσισε να βρει την τράπεζα και την θυρίδα, να δει τι έχει μέσα και μετά να πάρει μια τελική απόφαση. Άνοιξε τον υπολογιστή του και έψαξε το όνομα της τράπεζας. Μετά από αρκετή ώρα αναζήτησης βρήκε την σελίδα της. Αυτό που έκανε την τράπεζα γνωστή ήταν οι θυρίδες της, η εχεμύθεια, όπως επίσης και η ασφάλειά της. Όπως έλεγε στην σελίδα, για να εισέλθει κάποιος στο χώρο με τις θυρίδες χρειαζόταν ένας 14ψήφιος κωδικός, του οποίου τα 10 πρώτα ψηφία ήξερε μόνο κάποιος από τους δεκάδες υπαλλήλους της τράπεζας και άλλαζε κάθε 3 μήνες, ενώ τα 4 τελευταία τα ήξερε μόνο ο πελάτης. Τα 4 αυτά ψηφία ξεκλείδωναν επίσης την ηλεκτρονική κλειδαριά ...

Death and the CLOWN, του Robert Steven Connett . Let's all drink to the death of the clown La, la, la, la Μπήκε μέσα στο δωμάτιο και άναψε το φως. Κοίταξε μπροστά του το τεράστιο τραπέζι. Πάνω του είχε μια ολόκληρη πόλη φτιαγμένη από μινιατούρες. Γι' αυτή τη μανία του και μόνο δούλευε. Για να μπορεί να αγόράζει όλο και περισσότερα μικροσκοπικά πραματάκια. Λεπτομέρειες που έκαναν την μικρή του πόλη να φαίνεται αληθινή. Κι έτσι ξαφνικά, ένα βράδυ, τα πάντα άλλαξαν. Άρχισε να σκέφτεται τα πράματα από την αρχή. Ήταν βράδυ και είχε τελειώσει την βάρδιά του. Είχε αράξει στο λιμάνι και χάζευε τα φώτα της πόλης και τα νερά της θάλασσας. Πάντα ήταν σκούρα μπλε το βράδυ κι όμορφα. Και κάθε αυγή γίνονταν πράσινα και βρωμερά. Έτσι βυθισμένος ήταν στις σκέψεις του όταν άκουσε έναν πυροβολισμό στην απέναντι αποβάθρα. Στην αρχή, και λόγω της απόστασης, δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό που είδε, έμοιαζε πάντως με μια πολύχρωμη μάζα που έπεφτε στο έδαφος. Περίμενε λίγο κι όταν σ...

Πηγή: κάνε κλικ εδώ In the death car, we're alive. So, come on mandolins, play. Ο άνδρας συνέχιζε να την πιέζει στα πλευρά με το όπλο. Εκείνη κοίταξε με νόημα τον υπάλληλο που περνούσε μπροστά από το αυτοκίνητο, αλλά εκείνος απλά της ανταπέδωσε ένα χαμόγελο. Ο άντρας δίπλα φαινόταν πολύ αγχωμένος. “Φύγε, φύγε!” της φώναξε κι αυτή βγήκε στο δρόμο. “Που πάμε;” τον ρώτησε. “Είναι μια παλιά αποθήκη μερικά χιλιόμετρα από δω. Θα με αφήσεις και θα φύγεις. Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις, δεν αναφέρεις τίποτα και είμαστε όλοι καλά” απάντησε ακείνος προσπαθώντας να δείξει ψύχραιμος. “Σύμφωνοι” απάντησε εκείνη, χωρίς να είναι σίγουρη για το αν όλοι θα είναι καλά μετά από αυτό. Οδηγούσε αρκετή ώρα χωρίς εκείνος να της δίνει ιδιαίτερη σημασία. Που και που κοιτούσε αγχωμένος τα άλλα αυτοκίνητα που έρχονταν πίσω τους. Κάποια στιγμή ένα παλιό τριόροφο κτήριο φάνηκε μπροστά τους. “Άφησέ με εδώ” της είπε εκείνος κι εκείνη φρέναρε. “Σίγουρα δεν είναι αποθήκη αυτό” σκέφτηκε ...

Doug Bodel, The Hipping Post .  Pick up your feet Just take your place in the driver's seat Μπήκε μέσα στο αμάξι . Ο ήλιος είχε αρχίσει να ρίχνει τις πρώτες ακτίνες του. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Σίγουρα χρειαζόταν ένα μπάνιο και καθαρά ρούχα. Κοίταξε στο πίσω κάθισμα και είδε εκεί την βαλίτσα της. Της φάνηκε σαν αιώνας από το προηγούμενο πρωί που την έφτιαχνε. Έπρεπε να φύγει. Τακτοποίησε τα πράματά της στην βαλίτσα και βγήκε από το σπίτι κλειδώνοντας σαν να επέστρεφε το μεσημέρι, όπως κάθε μέρα. Ίσως να είχε αφήσει τον φούρνο μικροκυμάτων αναμμένο. Μ’ ένα γκαζάκι μέσα.   Ξανακοιτάχτηκε στον καθρέφτη, έβαλε μπροστά κι ξεκίνησε. Θα οδηγούσε πάρα πολύ ώρα, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, όταν ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός κρότος από πίσω και το αυτοκίνητο άρχισε να χορεύει στο ρυθμό του σκασμένου λάστιχου. «Αυτό μου έλειπε τώρα, γαμώτο!» φώναξε και συνέχισε να οδηγεί, ενώ το αυτοκίνητο γλιστρούσε αφήνοντας το στριγκό ήχο του μέταλλου που ξύνει την άσ...

Η Naegleria fowleri είναι είδος θανατηφόρας αμοιβάδας, η οποία -όντως- τρώει τον εγκέφαλο. Για περισσότερες πληροφορίες για την εν λόγω κυρία, πατήστε στους παρακάτω συνδέσμους: 1) Το Βήμα - κόσμος 2) WebMD 3) Wikipedia Η σημαία της πολιτείας της Λουϊζιάνα έχει τρία χρώματα, μπλε, κίτρινο και άσπρο, και απεικονίζει ένα θηλυκό πελεκάνο με τα μικρά της. Περισσότερες πληροφορίες: Wikipedia

Η καλύτερή μου φίλη. Ο κολλητός μου. Ο "αδερφός" μου. Φίλη-φίδι. Sex buddy. Ταμπελίτσες που βάζουμε στους φίλους μας.  Molly Fiddler proudly presents, τα είδη "φίλων" ή φίλων που συνάντησα στην μέχρι τώρα ζωή μου, βιωματικά ή/ και από συζητήσεις με άλλους (φίλους). 1) Οι φίλοι που τους ξέρεις μια ζωή και σε κάποια φάση συνειδητοποιείς ότι αυτό που σε έδενε μαζί τους στα 12 δεν υπάρχει πια. Επικοινωνία μηδέν. 2) Οι φίλοι που δεν είναι φίλοι σου. Δηλαδή εσύ νομίζεις ότι είναι, αλλά εκείνοι προσπαθούν να σου σκάψουν το λάκκο (κάποια στιγμή ελπίζεις να πέσουν μέσα). 3) α) Αυτοί που χαίρονται με την χαρά σου και στεναχωριούνται με την λύπη σου. β) Αυτοί που χαίρονται με την στεναχώρια σου και αυτοί που λυσσάνε με την χαρά σου. 4) α) Αυτοί που είναι φίλοι σου όσο είναι single. Μετά που θα κάνουν σχέση τους βλέπεις όταν θα ξαναγίνουν single. β) Αυτοί που σε κάνουν παρέα γιατί έχεις σχέση και θέλουν να βγαίνουν έξω ζευγάρια. 5) Οι φίλοι που είναι φίλοι όσο κ...

Διχοτόμηση: Η διχοτόμηση είναι τρόπος αναπαραγωγής  μικροοργανισμών, όπως οι αμοιβάδες, με κυτταρική διαίρεση. Διχασμός Προσωπικότητας: Η διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας (ΔΠΠ) είναι μια ψυχιατρική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μίας τουλάχιστον "άλλης" προσωπικότητας που ελέγχει τη συμπεριφορά. Οι "άλλες" αυτές προσωπικότητες λέγεται ότι προκύπτουν αυθόρμητα και ακούσια, και λειτουργούν λίγο-πολύ ανεξάρτητα μεταξύ τους. Λέγεται ότι στη διαταραχή αυτή, δεν υπάρχει η έννοια της συνείδησης, με βάση την οποία αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Διχοτόμηση Προσωπικότητας: Πάθηση των αμοιβάδων που ανακαλύφθηκε πρόσφατα. Προκαλείται από την λαίμαργη τάση τους και τις ωθεί στο να παίζουν σκάκι με τον διχοτομημένο ευγενή εαυτό τους.

Όσοι με ξέρετε λίγο παραπάνω, ξέρετε ότι μου αρέσει να σχεδιάζω που και που. Η αλήθεια είναι ότι τη βρίσκω πολύ δημιουργική ασχολία και παρόλο που το επίπεδό μου δεν είναι προχωρημένο αρκετά για να φτιάχνω περισσότερα πράματα σε λιγότερη ώρα (συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο), η ώρα που ασχολούμαι με αυτό με κάνει να αισθάνομαι πολύ καλά. Η πρώτη φορά που έφτιαξα κάτι ολοκληρωμένο, ήταν όταν έκανα fan art για τον Σπιφ και Σπαφ του Τάσου Ζαφειριάδη ( click me για να θυμηθείς). Όμως, παρόλο που το ευχαριστήθηκα (στην ανάλογη ανάρτηση πρέπει να το είπα καμιά δεκαριά φορές) δεν ήταν κάτι δικό μου. Ξεκίνησα λοιπόν να φτιάχνω έναν δικό μου χαρακτήρα. Όλα καλά ως εδώ, αλλά μακάρι να ήταν τόσο εύκολο! Αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο είναι τα χέρια. Και τα πόδια, αλλά κυρίως τα χέρια, γιατί με τα χέρια κάνεις πολλά πράματα και τα πόδια μπορείς απλά να τα βγάλεις εκτός καρέ.  Έτσι, σήμερα προσπαθώ και ξαναπροσπαθώ να φτιάξω ένα χέρι. Όχι δύο, ούτε τρία. Ένα. Όλα τα υπόλοιπα όχι ότι είνα...

Αυτή λοιπόν, είναι η χαμένη σκηνή που δεν παίχτηκε ποτέ στο Star Wars.... As seen on: electricbunnycomics.com

Όπως μαρτυρά ο τίτλος, η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι για το fan art του Σπιφ και του Σπαφ, που έκανα με τα χεράκια μου! Όλα ξεκίνησαν, μετά από το Comicdom Con Athens 2013 κι ενώ είχα αρχίσει να διαβάζω όλους τους κομιξοθησαυρούς μου. Κάποια στιγμή, έπεσαν στα χέρια μου "Οι απίθανες περιπέτειες του Σπιφ και του Σπαφ" του Τάσου Ζαφειριάδη (εκδόσεις Jemma Press, το αγοράζεις κι εδώ ). Διασκέδασα πάρα πολύ και καθώς τελείωσα το διάβασμα, κοίταξα προς την βιβλιοθήκη μου, όπου πλέον δεν είχε άλλο χώρο για οτιδήποτε και στο μυαλό μου "έπαιξε" σαν περιπέτεια του Σπιφ και του Σπαφ. Επειδή μου φάνηκε πολύ έξυπνο για να το αφήσω έτσι, στην αρχή το ανάρτησα στο facebook σαν status. Μετά από λίγες μέρες όμως, αποφάσισα να το προσπαθήσω και στο χαρτί. Κι έτσι βγήκε η πρώτη ιστορία. Πάτα την φωτογραφία για να την δεις μεγαλύτερη! (ελπίζω δηλαδή) Μετά που την τελείωσα, με έπιασαν οι τύψεις. Λες, είπα μέσα μου, να μην θέλει ο Ζαφειριάδης, να μην του αρέσει ή να με κυνηγάε...

Ένα κομιξάκι που έπεσα πάνω του στο 9gag, αλλά δυστυχώς δεν ξέρω ποιος είναι ο καλλιτέχνης. Μου άρεσε πολύ η ιδέα αυτή και άρχισα να σκέφτομαι καταστάσεις που θα ήταν αστείες να πεθάνεις και να επαναλαμβάνεις στην αιωνιότητα. Το να κάνεις μπάνιο και να πάθεις ηλεκτροπληξία, είναι μία από αυτές. Ναι οκ, δεν είναι καθόλου αστείο, αλλά το σκέφτομαι με τα σχεδιάκια αυτά, το φαντασματάκι να είναι μέσα στην μπανιέρα αραχτό και ένα πιστολάκι για τα μαλλιά να βγάζει σπίθες! Αλλά οκ, μεταξύ μας, το ατύχημα με το jet pack... so cool! Some folks just die lucky, indeed!! Edit: Η φίλη Ελπίδα με ενημέρωσε ότι το κομιξάκι αυτό είναι από το web comic ' Donuts for Sharks '!

Δηλαδή, οκ! Δεν είναι τόσο δύσκολο να γράψεις τις λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό σε ένα χαρτί ή σε ένα word ή σε μια χαρτοπετσέτα. Το δύσκολο είναι να τις κάνεις προτάσεις που βγάζουν νόημα. Και ακόμα πιο δύσκολο να αφηγούνται μια ιστορία, η οποία θα καθηλώσει τον αναγνώστη σου για την επόμενη ώρα που θα την διαβάζει. Αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. Γιατί όλοι μπορούμε να γράψουμε μια ιστορία. Αλλά μπορούμε όλοι να την γράψουμε έτσι, ώστε να αρέσει σε αυτόν που την διαβάζει και να μην τον κάνει να βαρεθεί στα μισά;; Σχετικά με το γράψιμο, νιώθω πιο Snoopy από ποτέ. It was a dark and stormy night. - Snoopy

Αυτή η ιστορία είναι από τα παιδικά μου χρόνια. Αφορμή για να την γράψω στάθηκαν οι φωτογραφίες που ανέβασε ο Μιχάλης Διαλυνάς* στο facebook και δείχνουν ένα σχέδιο που έκανε με τα Χελωνονιντζάκια. Νομίζω οι περισσότεροι ξέρετε τι είναι. Αν δεν ξέρετε, το πιο πιθανό είναι να είστε από άλλο πλανήτη. Αλλά το λέει και η ίδια η λέξη χελώνες - νίντζα. Πόσο πιο κουλ, δηλαδή; Όλα ξεκίνησαν πιθανότατα το 1992, όταν ήμουν 9 χρονών. Ο ξάδερφός μου, η αδερφή του, ο αδερφός μου και εγώ περνούσαμε πολλές ώρες στο σπίτι της γιαγιάς μας, κυρίως μετά το σχολείο και τα καλοκαίρια. Κι επειδή κάθε φορά που θέλαμε να πιούμε νερό, παίρναμε κι άλλο ποτήρι, η γιαγιά μας αποφάσισε να μας αγοράσει ξεχωριστό ποτήρι για το νερό, που θα πίναμε αποκλειστικά και μόνο από κει, μειώνοντας σημαντικά την λάντζα της. Έτσι ένα πρωί που είμασταν μαζεμένοι όλοι εκεί, έβαλε πάνω στο τραπέζι τέσσερις πλαστικές κούπες, σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα, μωβ, μπλε, πορτοκαλί και κόκκινο και μας είπε, "Διαλέξτε ο καθένας μ...

photo taken from: Retrosexual Vintage Shop (JoePe) -Good day, Sir! -Good day, Little Girl!! Where d'you go? -New York, Sir! I wanna be a Broadway star!! -Aah!! Is that so? In which play, may I ask? -Cats, of course! I want to play in Cats! -Oh, that's great!, but New York train leaves in 8 hours... -It's ok, I'll wait! I've got candies and comics and two muffins in my suitcase! -Ok, then! Have fun, Little Girl! -Thank you, Sir! *choo-chooo!*

Mr. Harry's friend. Mr. Harry is in a hurry! He's rushing to the smallest brown ferry, for he's going to meet his dear friend who's furry and, funny thing, she thinks she's a fairy!! Hurry, hurry, Mr. Harry! Don't forget she's not just hairy, she's soft and fluffy and really furry but she's definitely not a fairy!   Hurry, hurry, Mr. Harry! Μια μικρούλα έμπνευση της στιγμής. Στον Χάρρυ!

Αγαπητέ Ηρώδη, Είμαι στο φαν-κλαμπ σου αρκετό καιρό και θα ήθελα να σου πω ότι σε θεωρώ μια παρεξηγημένη προσωπικότητα. Νομίζω ότι η αντίδρασή σου προς τα βρωμόπαιδα ήταν δικαιολογημένη, αφού είμαι σίγουρη ότι δεν σε άφηναν σε ησυχία. Σου στέλνω αυτό το γράμμα, περισσότερο για να ρωτήσω αν έχεις ακόμα αυτό το χόμπι. Σε περίπτωση που σ' ενδιαφέρει και επιθυμείς, υπάρχει ένα κακομαθημένο πιτσιρίκι στον επάνω όροφο, που θεωρεί το σύρσιμο της τραπεζαρίας το πιο θαυμαστό απ' όλα τα παιχνίδια, για τις ώρες του μεσημεριού. Του αρέσει να χτυπάει τα πόδια του στο πάτωμα και να ρίχνει μπίλιες με δύναμη κάτω. Ενίοτε τσιρίζει κιόλας, όταν του κάνουν παρατήρηση. Πιστεύω ότι είναι μια καλή περίπτωση να ασχοληθείς. Εάν τελικά αποφασίσεις να έρθεις, χτύπα το δικό μου κουδούνι να σου ανοίξω και μετά έλα να πιούμε καφέ. Με εκτίμηση, Μόλλυ.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει στο κεφάλι μου όταν αποφασίσω να γράψω. Συνήθως είμαι Snoopy, γράφω αυτό που έχω στο μυαλό, το διορθώνω, το ξαναδιαβάζω κι έρχομαι ως Lucy και με κρίνω. Ποτέ δεν είμαι ευχαριστημένη. Μία φορά μόνο ένιωσα ότι αυτό που έχω γράψει είναι ό,τι καλύτερο έχω γράψει και θα γράψω. Δεν το έχω αναρτήσει ποτέ. Ίσως το αναρτήσω στο μέλλον, όταν η Lucy πάψει να είναι τόσο αυστηρή μαζί μου. Ή με τον Snoopy.

Έρχεσαι στη ζωή. Κι αυτομάτως έρχονται στη ζωή σου και διάφοροι άνθρωποι. Και πριν το καταλάβεις, αρχίζουν και φεύγουν. Άλλοι φεύγουν για το καλό σου, άλλοι φεύγουν και σε πληγώνουν, άλλοι για να επιστρέψουν πριν φύγουν οριστικά. Ταυτόχρονα με την σειρά σου, έρχεσαι και φεύγεις στις ζωές άλλων. Έτσι είναι. Όλοι έρχονται και όλοι φεύγουν. Εκτός από τον εαυτό σου. Αυτός μένει, από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάθε φορά που κάποιος έρχεται και κάποιος φεύγει. Ο εαυτός σου είναι εκεί και πρέπει να τα 'χεις καλά μαζί του, για να είσαι καλά και προς τους άλλους. Πρέπει να μιλήσεις μαζί του, να τον ανακαλύψεις, να τον πιστέψεις, ίσως να τον αμφισβητήσεις και να τον αγαπήσεις. Ο εαυτός σου μπορεί να μην φεύγει, αλλά χάνεται. Χάνεται γιατί δεν του μιλάς, δεν τον ρωτάς τι θέλει κι αν είναι καλά. Μένει εκεί χαμένος, κρυμένος μέσα σε αυτό το κάτι άλλο που νομίζεις ότι είσαι. Αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί πιστεύεις ότι θα 'χεις πάντα δίπλα σου ανθρώπους που θα σε κάνουν να νιώθεις ωραία και τον ...

I'm a fire starter,  twisted fire starter. Μερικές ώρες έμεναν για να ξημερώσει, όταν έριξε το τελευταίο χώμα στο λάκκο που είχε ανοίξει με τον άλλο. Το μοναδικό της πρόβλημα πλέον ήταν ότι είχε ένα πτώμα άθαφτο. Άρχισε να γελάει. Αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε να διηγηθεί κάποτε ότι άφησε ένα πτώμα άθαφτο, ενώ στον φρεσκοσκαμένο τάφο του είχε θάψει ζωντανό κάποιον άλλο. Έκατσε δίπλα στο πτώμα και άναψε ένα τσιγάρο. "Τι θα κάνω με σένα;" ρώτησε χωρίς να περιμένει απάντηση. Σε λίγο θα ξημέρωνε για καλά, οπότε έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα. Η υγρασία και η κούραση την είχαν εξουθενώσει. "Σκατά" μονολόγησε. Πήρε βαθιά μέσα της τον καπνό και έμεινε να κοιτάζει την καύτρα. Είχε αποφασίσει. "Μάλλον θα 'ναι εύκολο τελικά" σκέφτηκε. Σηκώθηκε και έσυρε το πτώμα στο σημείο που μέχρι πριν λίγο ήταν ο λάκκος. Έπειτα πήγε μέχρι το αυτοκίνητο, άνοιξε το πορτμπαγκάζ και πήρε ένα μπιτόνι βενζίνη. "Μας κάνει" μουρμούρισε. Γύρισε στο πτώμα, το έλουσε ...

The grave is open, the digger smiles. He takes me under the deadly skies. The grave digger. Είχε τόση υγρασία εκείνο το βράδυ που διαπερνούσε τις στρώσεις των ρούχων, φτάνοντας μέχρι τα κόκκαλα. Το μόνο φως που υπήρχε ήταν από δυο φακούς που είχαν μαζί τους. Ο μόνος θόρυβος ήταν από τα δύο φτυάρια. Έσκαβαν πολύ ώρα κι εκείνη είχε κουραστεί. Ο άλλος, μέσα από τον λάκκο, είπε "Νομίζω φτάνει. Είναι αρκετά βαθιά". Εκείνη δεν απάντησε. Άναψε ένα τσιγάρο. Τα χέρια της έτρεμαν από την κούραση και το τσιγάρο έπεσε μέσα στο λάκκο. "Άντε γαμήσου" μουρμούρησε και άναψε δεύτερο. Στο μεταξύ, ο άλλος βγήκε από τον λάκκο, τίναξε τα χώματα από πάνω του και κοίταζε το έργο τους. "Το τσιγάρο θα σε σκοτώσει μια μέρα" της είπε. Εκείνη δεν είπε τίποτα, μόνο σηκώθηκε και πήγε προς το μέρος του. Πίσω του είχε αφήσει το φτυάρι. Με το τσιγάρο ακόμα στα χείλη, το σήκωσε και με όση δύναμη της είχε απομείνει τον χτύπησε στο κεφάλι. Ο άλλος, περισσότερο από έκπληξη, ...