Molly Fiddler's

Εγώ δεν το κατάλαβα... Γιατί οι Ολυμπιακοί να γίνουν στο Λονδίνο;; Εμείς είμαστε καλύτεροι! Έχουμε καλύτερο DNA, ελληνικό! Δεν υπάρχει πουθενά αλλού αυτό. Επίσης, εμείς οι Έλληνες είχαμε χοληστερίνη όταν οι άλλοι μάζευαν βελανίδια, αυτό δείχνει πόσο εξελιγμένος λαός ήμασταν. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος που έδωσαν τα φώτα τους και εκπολίτισαν τους άλλους τους βάρβαρους, Έλληνες ήταν! Και τελοσπάντων, οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ελληνική πατέντα! Επιμένω. Οι Ολυμπιακοί έπρεπε να γίνουν πάλι εδώ. Τόσες εγκαταστάσεις, πράματα-θάματα έχουμε! Μέχρι και γήπεδο για πάντινγκτον, μπάμιννγκτομ, αυτή τη βλακεία τελοσπάντων, κάναμε! Τα κάναμε κύριε!! Τα πληρώσαμε!! Και Σάκη Ρουβά να κάνει τούμπες έχουμε. Οι Άγγλοι έχουν Σάκη Ρουβά; Δεν έχουν! Και παγκόσμιους πρωταθλητές μέσα στην Πόλη έχουμε, που μετά βγήκαν ντοπαρισμένοι. Στην Πόλη, παρακαλώ, μέσα στην Τουρκιά, στ' Αγαρηνά σκυλιά, το πήρε το χρυσό! Αθλήτριες που κάνουν ένα ατυχές σχόλιο και τις βγάζουν εκτός, έχουν; Όχι! Γιατί; Για...

Οκ, λοιπόν, εγώ δεν πίνω ούζο. Δεν μου αρέσει. Μπλιάχ. Χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε. Σε πολλούς από εσάς αρέσει όμως και το προτιμάτε μαζί με μεζεδάκι και μαξιμαδάκι. Ε, γι' αυτό λοιπόν, κι επειδή δεν έχω κι άλλη έμπνευση, αποφάσισα να μεταφέρω εδώ ένα ενδιαφέρον άρθρο για το ούζο, που διάβασα στο Βήμα Gourmet. Ο δεκάλογος του ούζου. 1. Ανοίγει, δεν συνοδεύει το γεύμα. Το ούζο είναι απεριτίφ., βοηθά να "ανοίξει" το στόμα και οι γευστικοί κάλυκες να προετοιμαστούν για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει στο γεύμα. Γι' αυτό συνοδεύεται από μεζέδες που ανοίγουν την όρεξη. 2. Δεν πίνεται ξεροσφύρι. Το ούζο πίνεται πάντα με μεζέ. Δεν είναι κλασικό ποτό για μπαρ, αν και τελευταία, με τη διαλεκτική σχέση του μπαρ με την κουζίνα και τα νέας έμπνευσης κοκτέιλ, ανοίγει ένας ενδιαφέρων δρόμος για το ούζο, με εξαιρετικά αποτελέσματα. 3. Θέλει μεζέδες νοστιμιτζίδικους. Οι μεζέδες του ούζου είναι νόστιμες μικρές μπουκίτσες, κυρίως αλίπαστα, αλλαντικά, νωπά θαλασσινά και διάφ...

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράματα. Αυτή δεν είναι μια ανάρτηση για αδέσποτα. Βασικά, δεν είναι μια ανάρτηση για όλα τα αδέσποτα. Αλλά για ένα συγκεκριμένο. Τον Νικόλα τον Αδέσποτο. Ο Νικόλας γεννήθηκε, εμμμ ναι!, γεννήθηκε σίγουρα. Που, δεν ξέρω να σας πω, ούτε ακριβώς πόσα χρόνια πριν. Γεννήθηκε και μεγάλωσε πάντως. Δεν ξέρω αν σπούδασε και τι. Ξέρω όμως ότι γράφει καταπληκτικούς στίχους, ωραία μουσική και η φωνή του είναι μια από τις καλύτερες που έχω ακούσει. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράματα αλλιώς. Αδέσποτο άκουσμα. Όπως μια σφαίρα λέμε ότι κάποιος την έφαγε αδέσποτα, έτσι αδέσποτα κι εγώ άκουσα τον Νικόλα την πρώτη φορά. Ένας πολύ καλός μου φίλος είχε αναρτήσει στο Facebook, ένα τραγούδι του συγκροτήματος που ηγείται (ας μου επιτραπεί η έκφραση) ο Νικόλας, τους A des potes (διαβάζεται α ντε ποτ, και όχι α-δεσ-ποτες), που λεγόταν "Δεν πας για κανά ψάρεμα" . Βλέποντας τον τίτλο μου 'ρθε στο μυαλό το γνωστό ανέκδοτο και πάτησα ν' ακούσω. Υπέροχη φωνή, υπέροχη μουσική κι απίσ...

Ted Withers, Tea-drinkin' pin-up, (1957). Χτες το πρωί ξύπνησα κι ήπια τον καφέ μου, Gil Elvgren, Now here's a cute little number (1947). έβαλα μουσική και ξεκίνησα τις δουλειές. Χωρίς στοιχεία. Για αρχή άπλωσα τα ρούχα που είχαν πλυθεί και μετά έβαλα άλλο ένα πλυντήριο (με χρωματιστά). Gil Elvgren, What's up (1957). Στη συνέχεια σκούπισα με την ηλεκτρική σκούπα όλο το σπίτι. Του Art Frahm. Σκούπισα και το μπάνιο, αλλά με την απλή σκούπα. Gil Elvgren, A grand Slam (1961). Έκανα ένα ντουζάκι στα γρήγορα, Gil Elvgren, A new wrinkle (1961). σιδέρωσα τα ρούχα μου Art Frahm, Going Down, (1956). και πήγα για ψώνια στο σούπερ-μάρκετ.                               ...