Molly Fiddler's

Με αφορμή την επικείμενη επίσκεψή μου στην πρωτεύουσα, καθαρά για διασκέδαση, αποφάσισα να πω τον πόνο μου στο ευρύ κοινό (κάποιοι "τυχεροί" τον έχουν ακούσει ήδη). Ο πόνος αυτός μεγάλος και βαρύς. Το όνομα αυτού, βαλίτσα! Οι άντρες μάλλον δεν θα με καταλάβετε, οι γυναίκες όμως, ίσως ταυτιστείτε με το δράμα μου. Το θέμα είναι το εξής, πας ταξίδι, πρέπει να ετοιμάσεις βαλίτσα, τι βάζεις μέσα; Η λογική απάντηση είναι τα απολύτως απαραίτητα και θα έρθω να συμφωνήσω με αυτή την άποψη. Όμως για να χρησιμοποιήσει κάποιος μόνο τα απολύτως απαραίτητα θα πρέπει να πάει κάπου με αυστηρά ελεγχόμενο περιβάλλον και πρόγραμμα (εκτός αν το όνομα του είναι Αλέξανδρος και έχει σπαρτιατικές ρίζες κι ας μην το ξέρει). Το οποίο μέρος εγώ δεν ξέρω, εκτός βέβαια από τα κλουβάκια των πειραματόζωων. Έτσι λοιπόν προκύπτουν δύο περιπτώσεις. Πρώτη περίπτωση: Παίρνω την πιο μικρή βαλιτσούλα που έχω, που με δυσκολία χωράει τα ρούχα της Barbie. Πάω διακοπές. Γυρνώντας συνειδητοποιώ πως α) χρειαζότ...

Ο έρωτας είναι σαν το mix party! Έχει μερικά από κείνα τα μπατόν σαλέ που έχουν σχήμα πρέτσελ, κείνα τα άλλα που έχουν τα σχήματα της τράπουλας και τα ψαράκια που έχουν κόκκους πιπέρι και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι. Έχει λίγο απ' όλα. Τα βάζεις όλα σ' ένα μπωλ και κάθε φορά παίρνεις ένα άλλο στο χέρι. Έτσι κι ο έρωτας. Έχει λίγο απ' όλα. Και χαρά και λύπη και θυμό. Και γι' αυτό το λόγο ο έρωτας είναι τόσο σημαντικός! Γιατί νιώθουμε όλα τα συναισθήματα και ωριμάζουμε (ότι ωριμάζεις το καταλαβαίνεις εκ των υστέρων). Επίσης, ο έρωτας σαν πράξη είναι ένας ωραίος και ενδιαφέρον τρόπος να διαιωνίζουμε το ανθρώπινο είδος.