Molly Fiddler's

" Guernica " Pablo Picasso , 1937 oil on canvas , 349×776cm Madrid, Spain: Museo Reina Sofia One officer who considered himself culturally advanced approached the artist as he sipped his coffee at a table beneath the green pavement awning. The officer held a reproduction of the mural Guernica, barely larger than postcard size. 'Pardon me,' he said, holding the card out. 'You did this, didn't you?' Picasso put his cup delicately onto his saucer, turned to the picture and then to he officer, and responded, 'No. You did.' Dave Boling, Guernica: A Novel, Picador, 2009.

Αν ΕΣΥ δε με κατάλαβες,τότε ποιός; Δηλαδή πώς να νιώσει κανείς όταν δίνει την ψυχή του ολόκληρη και ξαφνικά τη βρίσκει στα αζήτητα; Αν σε είχα μπροστά μου,πολλές φορές σκέφτομαι πως θα σε έβαζα κάτω και θα σε ρωτούσα τι σκατά κατάλαβες. Τί έμαθες για μένα; Τί ένιωσες; Αν καταλάβαινες,δε θα αμφέβαλες ποτέ για μένα ή για το τι θέλω από σένα και θα ένιωθα όταν μιλάς για μένα το πόσο καλά με ξέρεις. Κι εγώ που νόμιζα πως σε κατανοώ όσο κανείς άλλος. Ήσουν άραγε αυτός που γνώρισα κι αυτός που ερωτεύτηκα ή μια εξιδανίκευση; Είσαι έτσι ή ήσουν μαζί μου έτσι; (απόσπασμα από το Γαμωντεπόν και  Έρωτες , της Ευτυχίας.)

Πριν από μερικές μέρες είχα αναρτήσει ένα κείμενο με τους 7 νόμους της Δίαιτας . Ένα χιουμοριστικό κειμενάκι που κάποιος μου είχε στείλει σε μέιλ. Σε καμία περίπτωση δεν τους σκέφτηκα εγώ, αν και πολύ θα ήθελα. Μιλώντας με τον φίλο μου τον Ντόκτορ, έριξε την ιδέα για τους επτά νόμους της παμφαγίας. Η απάντησή μου ήταν "Γράψ' τους και θα τους αναρτήσω", χωρίς να περιμένω τίποτα απολύτως. Μετά από μερικές ώρες ήρθε στον inbox μου μια αρχική μορφή του κειμένου που θα διαβάσετε παρακάτω. Είναι κι αυτό καθαρά χιουμοριστικό, σατυρικό όπως λέει ο ίδιος ο Ντόκτορ, όπως και οι νόμοι της δίαιτας, και γι' αυτό μην περιμένετε ότι θα συμφωνήσετε με όλα. Σίγουρα θα γελάσετε. Εγώ γέλασα πάντως. Με χαρά λοιπόν, φιλοξενώ για δεύτερη φορά (την πρώτη θα την βρείτε εδώ ) τον Ντόκτορ Ντι και σας παρουσιάζω τους 7 νόμους της παμφαγίας! Οι 7 Νόμοι Της Παμφαγίας O Orson Welles είχε πει να μη ρωτάς τι μπορείς να κάνεις για την πατρίδα, αλλά να ρωτάς τι έχει για μεσημεριανό!!! Ευτυχισμέν...

Νόμος της Δίαιτας Νο 1. (Θεμελιώδης Νόμος) Αν κανένας δεν σας βλέπει να τρώτε, τότε αυτό που τρώτε δεν έχει θερμίδες. Νόμος της Δίαιτας Νο 2. Αν πίνετε μια διαιτητική σόδα τρώγοντας μια σοκολάτα, τότε αυτά τα δύο αλληλοακυρώνονται. Νόμος της Δίαιτας Νο 3. Οταν τρώτε με κάποιον άλλον, οι θερμίδες δεν λογαριάζονται αν και οι δύο τρώτε την ίδια ποσότητα. Νόμος της Δίαιτας Νο 4. Τροφές που τρώγονται για ιατρικούς λόγους δεν έχουν θερμίδες. Αυτές περιλαμβάνουν σοκολάτες που δίνουν ενέργεια, brandy, κέικς και παγωτά. Νόμος της Δίαιτας Νο 5. Οι πάστες σε κομάτια δεν περιέχουν θερμίδες επειδή το κομάτιασμα αφήνει τις θερμίδες να διαρρεύσουν. Νόμος της Δίαιτας Νο 6. Εαν τρώτε φαγητό από το πιάτο ενός άλλου, οι θερμίδες δεν λογαριάζονται. Νόμος της Δίαιτας Νο 7. Τα μεζεδάκια που σχετίζονται με τις ταινίες στην τηλεόραση ή το βίντεο έχουν πολύ χαμηλότερη θερμιδική αξία επειδή είναι τμήμα της διασκέδασης και όχι τμήμα της προσωπικής πλήρωσης σε τροφή.

Εγώ δεν το κατάλαβα... Γιατί οι Ολυμπιακοί να γίνουν στο Λονδίνο;; Εμείς είμαστε καλύτεροι! Έχουμε καλύτερο DNA, ελληνικό! Δεν υπάρχει πουθενά αλλού αυτό. Επίσης, εμείς οι Έλληνες είχαμε χοληστερίνη όταν οι άλλοι μάζευαν βελανίδια, αυτό δείχνει πόσο εξελιγμένος λαός ήμασταν. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος που έδωσαν τα φώτα τους και εκπολίτισαν τους άλλους τους βάρβαρους, Έλληνες ήταν! Και τελοσπάντων, οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ελληνική πατέντα! Επιμένω. Οι Ολυμπιακοί έπρεπε να γίνουν πάλι εδώ. Τόσες εγκαταστάσεις, πράματα-θάματα έχουμε! Μέχρι και γήπεδο για πάντινγκτον, μπάμιννγκτομ, αυτή τη βλακεία τελοσπάντων, κάναμε! Τα κάναμε κύριε!! Τα πληρώσαμε!! Και Σάκη Ρουβά να κάνει τούμπες έχουμε. Οι Άγγλοι έχουν Σάκη Ρουβά; Δεν έχουν! Και παγκόσμιους πρωταθλητές μέσα στην Πόλη έχουμε, που μετά βγήκαν ντοπαρισμένοι. Στην Πόλη, παρακαλώ, μέσα στην Τουρκιά, στ' Αγαρηνά σκυλιά, το πήρε το χρυσό! Αθλήτριες που κάνουν ένα ατυχές σχόλιο και τις βγάζουν εκτός, έχουν; Όχι! Γιατί; Για...

Οκ, λοιπόν, εγώ δεν πίνω ούζο. Δεν μου αρέσει. Μπλιάχ. Χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε. Σε πολλούς από εσάς αρέσει όμως και το προτιμάτε μαζί με μεζεδάκι και μαξιμαδάκι. Ε, γι' αυτό λοιπόν, κι επειδή δεν έχω κι άλλη έμπνευση, αποφάσισα να μεταφέρω εδώ ένα ενδιαφέρον άρθρο για το ούζο, που διάβασα στο Βήμα Gourmet. Ο δεκάλογος του ούζου. 1. Ανοίγει, δεν συνοδεύει το γεύμα. Το ούζο είναι απεριτίφ., βοηθά να "ανοίξει" το στόμα και οι γευστικοί κάλυκες να προετοιμαστούν για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει στο γεύμα. Γι' αυτό συνοδεύεται από μεζέδες που ανοίγουν την όρεξη. 2. Δεν πίνεται ξεροσφύρι. Το ούζο πίνεται πάντα με μεζέ. Δεν είναι κλασικό ποτό για μπαρ, αν και τελευταία, με τη διαλεκτική σχέση του μπαρ με την κουζίνα και τα νέας έμπνευσης κοκτέιλ, ανοίγει ένας ενδιαφέρων δρόμος για το ούζο, με εξαιρετικά αποτελέσματα. 3. Θέλει μεζέδες νοστιμιτζίδικους. Οι μεζέδες του ούζου είναι νόστιμες μικρές μπουκίτσες, κυρίως αλίπαστα, αλλαντικά, νωπά θαλασσινά και διάφ...

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράματα. Αυτή δεν είναι μια ανάρτηση για αδέσποτα. Βασικά, δεν είναι μια ανάρτηση για όλα τα αδέσποτα. Αλλά για ένα συγκεκριμένο. Τον Νικόλα τον Αδέσποτο. Ο Νικόλας γεννήθηκε, εμμμ ναι!, γεννήθηκε σίγουρα. Που, δεν ξέρω να σας πω, ούτε ακριβώς πόσα χρόνια πριν. Γεννήθηκε και μεγάλωσε πάντως. Δεν ξέρω αν σπούδασε και τι. Ξέρω όμως ότι γράφει καταπληκτικούς στίχους, ωραία μουσική και η φωνή του είναι μια από τις καλύτερες που έχω ακούσει. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράματα αλλιώς. Αδέσποτο άκουσμα. Όπως μια σφαίρα λέμε ότι κάποιος την έφαγε αδέσποτα, έτσι αδέσποτα κι εγώ άκουσα τον Νικόλα την πρώτη φορά. Ένας πολύ καλός μου φίλος είχε αναρτήσει στο Facebook, ένα τραγούδι του συγκροτήματος που ηγείται (ας μου επιτραπεί η έκφραση) ο Νικόλας, τους A des potes (διαβάζεται α ντε ποτ, και όχι α-δεσ-ποτες), που λεγόταν "Δεν πας για κανά ψάρεμα" . Βλέποντας τον τίτλο μου 'ρθε στο μυαλό το γνωστό ανέκδοτο και πάτησα ν' ακούσω. Υπέροχη φωνή, υπέροχη μουσική κι απίσ...

Ted Withers, Tea-drinkin' pin-up, (1957). Χτες το πρωί ξύπνησα κι ήπια τον καφέ μου, Gil Elvgren, Now here's a cute little number (1947). έβαλα μουσική και ξεκίνησα τις δουλειές. Χωρίς στοιχεία. Για αρχή άπλωσα τα ρούχα που είχαν πλυθεί και μετά έβαλα άλλο ένα πλυντήριο (με χρωματιστά). Gil Elvgren, What's up (1957). Στη συνέχεια σκούπισα με την ηλεκτρική σκούπα όλο το σπίτι. Του Art Frahm. Σκούπισα και το μπάνιο, αλλά με την απλή σκούπα. Gil Elvgren, A grand Slam (1961). Έκανα ένα ντουζάκι στα γρήγορα, Gil Elvgren, A new wrinkle (1961). σιδέρωσα τα ρούχα μου Art Frahm, Going Down, (1956). και πήγα για ψώνια στο σούπερ-μάρκετ.                               ...

Εμ ναι. Ξύπνησα και αυτό. Και μετά ήπια τον καφέ μου και μετά άνοιξα όλα τα παντζούρια στο σπίτι να κάνει ρεύμα. Και μετά ο αδερφός μου, μου είπε ότι θα πάει στην θάλασσα, αλλά φυσάει και εγώ δεν ήθελα να πάω και μετά έφυγε, αλλά μετά γύρισε αμέσως και μου έφερε ένα ειδοποιητήριο από τα Ελ.Τα και μετά ξανάφυγε. Και τώρα πρέπει να πάω στα Ελ.Τα, άρα πρέπει να ετοιμαστώ, αλλά βαριέμαι ακόμα, όμως άμα δεν πάω τώρα θα 'χει πολύ ζέστη μετά και θα γκρινιάζω μόνη μου και δεν θα 'χει πλάκα. Πείνασα κιόλας και κάτι πρέπει να φάω, αλλά δεν έχει τίποτα που να θέλω, ούτε καν γιαούρτι, αν και να είχε δεν θα το έτρωγα. Δεν είναι σπαστικό όταν τελειώνει το αφρόλουτρο και το σαμπουάν ταυτόχρονα? Πιο πολύ με εκνευρίζει όμως όταν οι άλλοι βάζουν νερό μέσα στο μπουκάλι για να αραιώσει και μετά το ρίχνεις πάνω σου και είναι σαν γλίτσα και μπλιαχ. Τώρα που είπα μπλιαχ... άσε τίποτα το ξέχασα. Α! Όχι το ξέχασα τελικά. Δεν μπορώ να κατεβάσω και την τέντα ρε γαμώτο. Κι αυτό το βιβλιο που ξεκίνησα καλό...

Ξημέρωσε άλλη μια μέρα. Ο ήλιος άρχισε να τρυπώνει μέσα από τα χρωματιστά παντζούρια. Ένα φύλλο πράσινο, ένα φύλλο κίτρινο, ένα μωβ, ένα κόκκινο. Έτσι τα είχε βάψει όταν ξεκίνησε να μένει στο σπιτάκι της. Κι ο εξωτερικός τοίχος, γαλάζιος. Γύρισε μια φορά στο σιδερένιο κρεβάτι που είχε αφήσει η προηγούμενη ένοικος. Άσπρο. Άσπρα και τα σεντόνια, άσπρες κι οι κουρτίνες. Μια κίτρινη καρέκλα κι ένα βάζο με αποξηραμένη λεβάντα, τα υπόλοιπα χρώματα. Είχε κρατήσει το υπνοδωμάτιο απλό. Κάθισε στο κρεβάτι και έτριψε τα μάτια της. Σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα. Η κουζίνα ήταν το μοναδικό άλλο δωμάτιο του σπιτιού. Κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, καθιστικό, εργαστήριο, ταυτόχρονα. Όλα τα έπιπλα ήταν χρωματιστά. Τα είχε βάψει μόνη της. Η παλιά ένοικος τα είχε αφήσει όλα μουντά και μίζερα. Πήρε κι αυτή πινέλα και χρώματα και τα έβαψε. Άσπρες ήταν μόνο οι κουρτίνες. Έφτιαξε καφέ και κοίταξε τον πολύχρωμο χώρο. Πίσω στην πατρίδα της, δεν είχε κι αυτή χρώματα. Ήταν όλα γκρι. Κι έφυγε μια μέρα για το τα...

Ήταν βράδυ και η ζέστη ήταν ακόμα ανυπόφορη. Ο Μάνος έβγαλε από την σακούλα την αυτοέκδοση που αγόρασε το πρωί και την πήρε να την διαβάσει, στην βεράντα, δίπλα στο αγιόκλημα. Στην αρχή την ξεφύλλισε, παρατήρησε καλά το εξώφυλλο και μετά άνοιξε την πρώτη σελίδα. Άρχισε να διαβάζει. Τελειώνοντας την σελίδα 4, άφησε στο τραπεζάκι το φανζινάκι κι έστριψε ένα τσιγάρο. Το άναψε και συνέχισε να διαβάζει. Σελίδα 5. "Τα καλοκαίρια το νησί γέμιζε τουρίστες...". Η μικρή ιστοριούλα κάτι του θύμιζε. Το επόμενο βράδυ, σκάναρε την σελίδα και μου την έστειλε. Χαμογέλασα. "Είναι τόσο "Μόλλυ"!" του είπα. Αποφασίσαμε να ονομάσουμε την ιστορία "Μόλλυ", ερήμην του συγγραφέα. Ελπίζω, να μην έχει πρόβλημα! Η ιστορία είναι από το τέταρτο τεύχος της αυτοέκδοσης 3Α4 του σκιτσογράφου (και σκηνοθέτη) Χάρη Λαγκούση. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που περιγράφονται παραπάνω είναι φανταστικά (μπορεί και όχι).

Ο Ιησούς, ο Μωυσής και ένας γεράκος παίζουν γκολφ! Πιάνει πρώτος ο Μωυσής το μπαστούνι και ρίχνει μία. *Τσααααφ* και η μπάλα πέφτει μέσα σε μία λιμνούλα με νερό. Πάει προς τα εκεί, ακουμπάει τη λιμνούλα το ραβδί του και *κλααατς* ανοίγουν τα νερά. Περπατά μέσα στην κοίτη, ρίχνει μία με το μπαστούνι του και να η μπάλα μέσα στην τρύπα. Έρχεται η σειρά του Ιησού. Ρίχνει μια μακρινή μπαλιά *βζζζιιιινν* και *μπλούμ* πάλι η μπαλίτσα μέσα στη λιμνούλα... Πάει ο Ιησούς περπατάει πάνω στα νερά κάνει ένα νεύμα με το χέρι του, η μπαλίτσα ανεβαίνει στην επιφάνεια και στέκεται. Την χτυπά ξανά ο Ιησούς και αυτή πάει μέσα στην τρύπα και για αυτόν. Σειρά του γεράκου τώρα, αλλά με τι καρδιά να παίξει με όλα αυτά που βλέπει; Ρίχνει μια με το μπαστούνι *βζζζιιιινν* και η μπάλα πέφτει μέσα στο νερό και την καταπίνει ένα ψάρι. Εκείνη την ώρα πετάει ένας γλάρος, βουτάει πιάνει το ψάρι από τη λιμνούλα και το καταπίνει. Όπως σηκώνεται να φύγει ο γλάρος πετάγεται ένας κυνηγός μέσα από κάποιους θάμνους κ...

Τον τελευταίο καιρό, συγκεκριμένα μετά τις εκλογές, η Χρυσή Αυγή έχει γίνει πολύ της μόδας. Κάτι το "εγέρθειτο", κάτι ο Μιχαλολιάκος που έχει γίνει μαϊντανός, κάθε μέρα κάτι υπάρχει γι' αυτούς που ακούμε. Στην συγκεκριμένη ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την Χρυσή Αυγή, αλλά ως όνειρο που είδα τον Αύγουστο του 2010, στις διακοπές. Είναι βράδυ λοιπόν, κοιμάμαι με τον καλό μου και ακολουθεί το εξής σκηνικό (προσθέστε με το μυαλό σας τις κατάλληλες παύσεις του ύπνου και τα σχετικά)... -Μωρό μου, κοιμάσαι...; -Μμμμόχι... -Ε! μωρό μου, ε!, άκου... Είδα λέει ότι υπήρχε μια ειδική κλίκα Χρυσαυγιτών, οι οποίοι ήταν τραβεστί -χαχαχα- και ο αρχηγός τους, που λεγόταν Όλυμπος, είχε μια κίτρινη μοικάνα, ίδια κι απαράλλαχτη με τον ήλιο του Πασόκ, -χαχαχα- κόκκινο της φωτιάς βαμμένα χείλια και στην μπλούζα του, σαν παράσημα, μικρές κονκάρδες με ζωάκια, η μία ήταν σίγουρα φώκια και το άλλο σαν δελφίνι και είχε και μια κόκκινη, αλλά δεν θυμάμαι τι ζωάκι ήταν και ήταν ωραίες κονκάρδες γαμ...

από την ταινία του Adrian Lyne, Lolita (1997) Μέρος Πρώτο. 1. Λολίτα, φως της ζωής μου, φωτιά της ήβης μου. Άμαρτημά μου εσύ, ψυχή μου. Λο-λι-τα: η ακρούλα της γλώσσας να έρπει τρεις φορές, τρία βήματα στην υπερώα να ραπίσει, τρις, τους κοπτήρες. Λο. Λι. Τα. Λο, σκέτη Λο, τα πρωινά, ένα σαράντα εφτά και με χαμένη τη μια κάλτσα. Λόλα με το παντελονάκι. Ντόλλυ στο σχολείο. Ντολόρες στο χαρτί, στη διακεκομμένη γραμμούλα. Μα στην αγκαλιά μου πάντοτε Λολίτα. [...] 29. [...] όμως στις έξι είχε ξυπνήσει για τα καλά, και στις έξι και τέταρτο ήμασταν, από τεχνικής απόψεως, εραστές. Και θα σας πω κάτι πολύ παράξενο: εκείνη με αποπλάνησε. Μόλις άκουσα το πρώτο πρωινό χασμουρητό της, έλαβα το γοητευτικό προσωπείο του ύπνου. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. [...] Μα η καλή μου Λο ήταν παιχνιδιάρικο πλάσμα. Ένιωσα το βλέμμα της να με παρατηρεί, κι όταν επιτέλους ξεστόμισε το αξιολάτρευτο πασιχαρές κελάηδισμά της, ήξερα ότι τα μάτια της γελούσαν. Κύλησε στο πλευρό μου, και τα ζεστά καστανά μαλλάκια ...

Όπως πιθανώς γνωρίζετε, τέλη Μαρτίου έκανα εθελοντική εργασία στο Comicdom Con Athens 2012.  Το Comicdom Con είναι μια όμορφη μάζωξη ανθρώπων που αγαπούν τα κόμικς. Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους λάτρεις των κόμικς, στους δημιουργούς τους και στα μεγάλα ονόματα (βλ. Milo Manara) ήταν και ο συμμαθητής μου από το γυμνάσιο, ο Κωστής. Όταν τον είδα χάρηκα πολύ, αφού στο διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία μέρα των εξετάσεων της Γ' γυμνασίου μέχρι και την στιγμή στο Comicdom Con, ζήτημα αν είχαμε συναντηθεί τυχαία στο δρόμο τρεις ή τέσσερις φορές. Μετά από κάποιες μέρες, αφού έχει τελειώσει το Comicdom Con και ενώ έχουμε γίνει φίλοι στο facebook, διαπιστώνω ότι ο Κωστής είναι και ο ίδιος κομίστας! Για να μην τα πολυλογώ, ο Κωστής Τζωρτζακάκης έχει δικό του μπλογκ με δημιουργίες του, τον Μεθυσμένο Σαμάνο . Εκτός από τον Σαμάνο όμως έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις και έχει σχεδιάσει και γράψει το σενάριο και σε άλλες ιστορίες! Μία από αυτές είναι και "Οι Ιππότες...

Τζιτζίκια και τρυζόνια, ο ήχος της θάλασσας και η μυρωδιά της, παγωμένη λεμονάδα. Να μου κρατάς το χέρι και να κοιτάμε τον ήλιο που δύει και να μη μας νοιάζει τίποτα, να μην υπάρχει το χτες, το σήμερα και το αύριο, παρά μόνο αυτή η στιγμή που θα κρατήσει για πάντα και για όσο διαρκεί το ανοιγόκλεισμα των ματιών μας. Παύλος Παυλίδης & B-movies. Από τον δίσκο " Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει" (2010).

Τον Νοέμβριο το περιοδικό ΜΟΝΙΤΟΡ διοργάνωσε έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό, με θέμα "Ιστορίες Πόλης". Είπα να δοκιμάσω κι εγώ την τύχη μου. Δεν ξέρω ποια θέση ακριβώς πήρα, σίγουρα όμως δεν είμαι στις τρεις πρώτες που θα δημοσιευθούν και θα κερδίσουν συμβολικά δώρα. Πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων δεν μπορούσα να το αναρτήσω και για να πω την αλήθεια, δεν ένιωθα και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να το κάνω. Μετά από απαίτηση του κοινού όμως, το αναρτώ σήμερα και τα likes δικά σας. Τον έβλεπα κάθε πρωί στην στάση, σκυφτό, σαν να κουβαλούσε στις πλάτες του το βάρος όλου το κόσμου. Πάνω από 35 δεν ήταν. Εκείνος όταν με έβλεπε κουνούσε το κεφάλι σαν να έλεγε καλημέρα, το κουνούσα κι εγώ, καμιά φορά του χαμογελούσα κιόλας. Τόσο καιρό στην ίδια στάση αυτή ήταν όλη μας η επικοινωνία. Θα ήθελα να ρώταγα τι είναι αυτό που τον βαραίνει, που του ρουφά όλη την ενέργεια, αλλά ποτέ δεν τόλμησα. Δεν παίρναμε και το ίδιο λεωφορείο. Τον είχα κάνει έννοια μου όμως, κάθε πρωί είχ...

"Καλώς την κυρά-Κούλα! Τι κάνεις; Καλά κι εμείς... Ναι, ναι... Και που λες κυρά-Κούλα μου, το πρωί πήρα τον Γιωργάκη και τον κατέβασα κέντρο, να βγάλει μερικές φωτογραφίες από τις πορείες και τα γεγονότα και να παίξει μαζί με τους φίλους του. Όλη την γειτονιά είδα! Συνάντησα την κυρά-Τασούλα, την μάνα του Γιαννάκη του αστυνομικού, καλό παιδί αλλά λίγο μαμούχαλος, κρίμα δυο μέτρα παλικάρι και την άλλη, την κυρά-Άννα, τη μάνα αυτού του ταραξία που βάζει γκαζάκια και σπάει τζαμαρίες. Καλό παιδί κατά τ' άλλα, έχει τελειώσει και ΤΕΙ. Κωστάκη θαρρώ τον λένε. Καθώς με είδαν και οι δύο δεν μπορούσα, τις χαιρέτισα. Γειτόνισσες είμαστε, μια λαϊκή μοιραζόμαστε... Και που λες κυρά-Κούλα μου, εκεί που τραβάω τον Γιωργάκη να μην τον πατήσει ένας μανιακός με το μηχανάκι, κάνω μια έτσι και τι να δω; Έχει βουτήξει ο Γιαννάκης, της κυρά-Τασούλας τον Κωστάκη από τον λαιμό και που σε πονεί και που σε σφάζει το δόλιο. Ο δικός μου να 'χει λυσσάξει με τις φωτογραφίες, που ανάθεμα που του δινα τ...

Η έμπνευση είναι σαν το κόψιμο. Δεν ξέρεις ποτέ πότε θα σου 'ρθει. Και που. Και για ποιο λόγο. Απαραίτητο αξεσουάρ και για τα δύο είναι το χαρτί. Έτσι λοιπόν και στην DeeDee ήρθε έμπνευση-κόψιμο (DNA είναι αυτό, δεν είναι παίξε-γέλασε) την ώρα του μαθήματος, πήρε ένα κομμάτι χαρτί και έγραψε αυτό ακριβώς που σκεφτόταν. Με βρήκε και μου ζήτησε να το διαβάσω. Καθώς διάβαζα τις πρώτες γραμμές είπα "Εεε... Τα χριστούγεννα και οι γιορτές πέρασαν... Λίγο αργά μου το έδωσες...". Η απάντηση της ήταν "Διάβασέ το όλο και μετά πες μου". Το διάβασα όλο και έτσι απλά το μεταφέρω από το χαρτί. Τι είναι Χριστούγεννα; Είναι η μέρα που γεννήθηκε ο Χριστός ή η εβδομάδα που γιορτάζουμε τον καταναλωτισμό και την υποκρισία; Τα Χριστούγεννα είναι σαν το αλκοόλ, πίνεις λίγο και μετά σε κάνει ό,τι θέλει. Θα μπορούσαμε να είχαμε Χριστούγεννα πιο συχνά, αν ήταν να είμαστε έτσι χαρούμενοι. Δεν πήρα δώρο στα γενέθλια μου, ούτε καν στην γιορτή μου, αλλά τα Χριστούγεννα πήρα πολλά, σαν ν...

* Λοιπόν, οκ! Καλωσορίζω την καινούρια χρονιά στο μπλογκ, όχι με ευχές και ρεζολούσιονς (που λέμε και στο χωριό μου), αλλά με μία ιστορία με ηθικό δίδαγμα την οποία εμπνεύστηκα ένα ατελείωτο βράδυ στο msn, πριν μερικά χρόνια, και την μοιράστηκα με τον Μιχάλη, ο οποίος στωικά διάβαζε για καιρό όλες τις (πάρλα-)πίπες που πληκτρολογούσαν τα άσπρα κρινοδάχτυλά μου. Για να μην σας βγουν τα μάτια διαβάζοντας greeklish, μεταγράφω εδώ στα ελληνικά (κάνω και μια σχετική μορφοποίηση). Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή κοπέλα που φορούσε ένα πράσινο βρακάκι και γι' αυτό την φώναζαν Πρασινοβρακίτσα. Μια μέρα λοιπόν της λέει η μαμά της "Πρασινοβρακίτσα, πρέπει να πας αυτό το καλαθάκι στη γιαγιά σου, αλλά πρόσεχε! Μην είσαι χαζή και πας από τον καλό τον δρόμο... από τον κακό να πας!" Παίρνει λοιπόν το καλαθάκι η Πρασινοβρακίτσα και ξεκινάει. Στην πορεία όμως σκέφτηκε να πάει από τον καλό το δρόμο να δει τι έχει κι από κει. Περπατάει, περπατάει και συναντάει ένα πρόβατο. -Γεια...