Molly Fiddler's

Μαμάδες. Όλοι τις αγαπάμε και όλοι αγαπάμε να τις μισούμε. Και τις μισούμε, για όλες αυτές τις αυθαίρετες αποφάσεις που παίρνουν ερήμην μας και φυσικά χωρίς να μας ζητήσουν την παραμικρή γνώμη, παρά μόνο όταν είναι αργά και μας φέρνουν προ τετελεσμένων γεγονότων. Γι' αυτό, κι εμείς με τη σειρά μας, λατρεύουμε τα εγκεφαλικά που παθαίνουν, μετά από ένα τετελεσμένο γεγονός, μια πράξη που θα ήταν αντίθετες, αλλά εμάς μας άρεσε, "Κοίτα μαμά, έκανα τατουάζ/ piercing/ ξύρισα το κεφάλι μου/ έβαψα το μαλλί πράσινο με φούξια ανταύγιες..." Φαντάζομαι ξέρετε αυτό που λένε "όλα τα 'χε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε". Ε, όλα τα 'χα κι εγώ, τα είδη προικός μου έλειπαν... Γυρίζω σπίτι από την δουλειά και βλέπω μια μεγάλη μπλε τσάντα στο σαλόνι και μέσα κάτι κουτιά. Εκ φύσεως περίεργη (αλλά διακριτική, ώστε να μην τα ανοίξω), ρωτάω την μαμά μου τι είναι και ακολουθεί ο εξής διάλογος: -Μαμά, τι είναι αυτές οι κούτες στο σαλόνι; -Σου μαζεύω προίκα! -Εμένα;;; (κοιτ...

Στο πίσω μπαλκονάκι πάντα φυσάει και είναι ωραία να στριμώχνεσαι το πρωί, να απολαύσεις τον καφέ σου ή να σταθείς μια στιγμή το απόγευμα και να πάρεις μια ανάσα. Το πίσω μπαλκονάκι, και το υπόλοιπο σπίτι, βρίσκεται σε μια παλιά πολυκατοικία, ίσως του 1950, μπορεί και του '60, σε μια περιοχή της Αθήνας. Είναι μικρό και στενό, με σκουριασμένα κάγκελα, γιατί δεν υπάρχει ο χρόνος να τα περιποιηθεί ο ένοικος, και με βία χωράει μια καρέκλα και ένα σκαμπό, που εκτελεί χρέη τραπεζιού, για τον καφέ και κανένα κρουασάν. Το πίσω μπαλκονάκι, είναι τυχερό μέσα στην ατυχία του. Είναι πίσω, αλλά τριγύρω δημιουργείται ένα μεγάλο τετράγωνο από πολυκατοικίες έχοντας στο κέντρο χαμηλότερα κτίρια, έτσι ώστε υπάρχει μια σχετική απέναντι θέα, μια ανάσα, περίπου καθαρού αέρα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι ουρανού να βλέπεις. Δρόμος δεν φαίνεται καθόλου, αλλά ακούς τα αμάξια και τον κόσμο. Και βλέπεις τις κεραίες από το τρόλλεϊ, όταν περνάει. Βλέπεις και πολλά μπαλκόνια. Καθένα διαφορετικό. Άλλα καθαρά, άλλα ...

Ο Πάντυ Τσαρλς περίμενε επισκέψεις. Δυο φίλες του από το σχολείο και παλιές γειτόνισσες. Το σπίτι ήταν καθαρό, είχε προλάβει να καθαρίσει. Σκέφτηκε πως λίγο κέικ και μερικά βουτήματα, θα άρεσαν στα κορίτσια. Έψαξε στα ντουλάπια για κανένα ξεχασμένο πακέτο μπισκότα, αλλά αν κάποτε υπήρχε, μάλλον θα το είχαν φάει τώρα τα ποντίκια. Άνοιξε την πόρτα και ξεκίνησε για τον φούρνο. Στον φούρνο η ουρά έφτανε μέχρι έξω, οπότε το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να περιμένει. Κι χαζεύοντας τριγύρω, μέχρι να ρθει η σειρά του, βλέπει το κορίτσι από το σινεμά, να πλησιάζει προς τα εκεί. Έστρεψε το βλέμμα του ψηλά και είπε ψιθυριστά, "Ευχαριστώ!", όταν το κορίτσι έκατσε στην ουρά, 2 πελάτες πίσω του. Τον είχε πιάσει αγωνία, κάτι έπρεπε να κάνει, έπρεπε να μάθει το όνομα της! Και η ουρά ξαφνικά μειωνόταν επικίνδυνα! Γύρισε, την κοίταξε, είδε ότι τον κοίταξε, γύρισε μπροστά και μετά ξαναγύρισε και της έκανε νόημα με το χέρι, "Γεια!". Εκείνη, τον κοίταξε με απορία αρχικά και μετά ...

Ένα βιντεάκι που μου άρεσε και με έκανε να γελάσω! Καμιά φορά, μία μικρή αλλαγή μπορεί να είναι σημαντική! Μία μικρή ιστορία ενός άντρα που βαριέται και ενός graffiti. Πρωταγωνιστούν: Μάλαμας Σωτηρίου, Έφη Τράσια, Δημήτρης Νότας και ο Τάσος Σμυρόγλου Σενάριο/ Σκηνοθεσία/ Παραγωγή: Γαβριήλ Ψαλτάκης Χαρακτήρες graffiti, σκίτσα: Σταυρούλα και Χριστίνα Ανθηροπούλου   http://frogs-n-dogs.blogspot.com/ Μουσική: Κωνσταντής Παπακωνσταντίνου   http://www.myspace.com/kostantispapak Ήχος: Στέλιος Νταρας   http://www.myspace.com/ntast