Το πίσω μπαλκονάκι.
Στο πίσω μπαλκονάκι πάντα φυσάει και είναι ωραία να στριμώχνεσαι το πρωί, να απολαύσεις τον καφέ σου ή να σταθείς μια στιγμή το απόγευμα και να πάρεις μια ανάσα. Το πίσω μπαλκονάκι, και το υπόλοιπο σπίτι, βρίσκεται σε μια παλιά πολυκατοικία, ίσως του 1950, μπορεί και του '60, σε μια περιοχή της Αθήνας. Είναι μικρό και στενό, με σκουριασμένα κάγκελα, γιατί δεν υπάρχει ο χρόνος να τα περιποιηθεί ο ένοικος, και με βία χωράει μια καρέκλα και ένα σκαμπό, που εκτελεί χρέη τραπεζιού, για τον καφέ και κανένα κρουασάν.
Το πίσω μπαλκονάκι, είναι τυχερό μέσα στην ατυχία του. Είναι πίσω, αλλά τριγύρω δημιουργείται ένα μεγάλο τετράγωνο από πολυκατοικίες έχοντας στο κέντρο χαμηλότερα κτίρια, έτσι ώστε υπάρχει μια σχετική απέναντι θέα, μια ανάσα, περίπου καθαρού αέρα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι ουρανού να βλέπεις. Δρόμος δεν φαίνεται καθόλου, αλλά ακούς τα αμάξια και τον κόσμο. Και βλέπεις τις κεραίες από το τρόλλεϊ, όταν περνάει. Βλέπεις και πολλά μπαλκόνια. Καθένα διαφορετικό. Άλλα καθαρά, άλλα παρατημένα στην τύχη τους. Με καλαμωτές να μην φαίνεται τι έχουν μέσα, με ένα σκασμό πράματα, προσεκτικά στιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, και καλυμμένα με νάυλον για να προστατευτούν από την φύση. Και τωρα το καλοκαίρι βλέπεις και πολλές τέντες. Στις παλιές πολυκατοικίες, οι τέντες είναι ή σκούρο πράσινο ή ένα περίεργο πορτοκαλί, που θα μπορούσε να είναι και ξεβαμμένο καφέ. Το πράσινο, ωστόσο, υπερισχύει. Είναι όλες βρώμικες και πολυκαιρισμένες και μερικές σκισμένες και γυρισμένες στραβά και γενικά σε κακό χάλι. Οι καινούριες πολυκατοικίες, λιγότερες σε αριθμό, έχουν μπεζ τέντες και γενικά είναι σαν παραφωνία μέσα στις παλιές. Όσο γι' αυτές που έχουν χτιστεί πιο πρόσφατα από τις παλιές, αλλά πιο πριν από τις καινούριες, οι τέντες τους είναι μπεζ, αλλά με διάφορα ακατανόητα χρωματιστά σχέδια.
Τα μόνα ζώα που βλέπεις στο πίσω μπαλκονάκι είναι περιστέρια και δεκαοχτούρες, καμιά δυο γάτες και ένα σκυλάκι καναπέ, που το έχει η κυρία που μένει στο ισόγειο κτίσμα, ακριβώς κάτω από το μπαλκονάκι, αλλά ποτέ δεν το αφήνει να βγει παραέξω στο παράθυρο. Η χλωρίδα δεν τα πάει και πολύ καλύτερα, αφού τα μόνα φυτά που φαίνονται ξεκάθαρα είναι αυτά του πάρκινγκ της πολυκατοικίας δεξιά, τα οποία έχουν θεριέψει, γιατί δεν τα περιποιείται κανείς και με το δίλημμα να ξεραθούν ή όχι. Που και που βλέπεις και κανα δυο αγριόχορτα σε καμιά χαραμάδα από τα πιο παλιά και χαμηλά κτήρια που βρίσκονται κάτω από το μπαλκονάκι και πέρα μακρυά και κανα δέντρο, που την έχει γλιτώσει από τα καυσαέρια και το πριόνι του δήμου. Περίεργα όμορφη λεπτομέρεια, ένα μάυρο μποτάκι all-star, που δυο γάτες το πήραν από ένα μπαλκόνι και το πήγαν στην ταράτσα μπροστά, για να παίξουν και έχει μείνει εκεί έκτοτε.
Αυτά για το πίσω μπαλκονάκι. Δεν είναι και τίποτα σημαντικό, θα μου πείτε. Ναι, από μόνο του δεν είναι. Αν στο σπίτι, όμως, που ανήκει το πίσω μπαλκονάκι, μένει ο άνθρωπος που αγαπάς και μοιράζεσαι μαζί του τον καφέ και την πρωινή δροσιά, κάνεις σχέδια για το μέλλον και χαζεύεις τα σύννεφα, τότε αυτόματα το πίσω μπαλκονάκι αποκτά, ξαφνικά, μια άλλη σημασία και διάσταση!
Το πίσω μπαλκονάκι, είναι τυχερό μέσα στην ατυχία του. Είναι πίσω, αλλά τριγύρω δημιουργείται ένα μεγάλο τετράγωνο από πολυκατοικίες έχοντας στο κέντρο χαμηλότερα κτίρια, έτσι ώστε υπάρχει μια σχετική απέναντι θέα, μια ανάσα, περίπου καθαρού αέρα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι ουρανού να βλέπεις. Δρόμος δεν φαίνεται καθόλου, αλλά ακούς τα αμάξια και τον κόσμο. Και βλέπεις τις κεραίες από το τρόλλεϊ, όταν περνάει. Βλέπεις και πολλά μπαλκόνια. Καθένα διαφορετικό. Άλλα καθαρά, άλλα παρατημένα στην τύχη τους. Με καλαμωτές να μην φαίνεται τι έχουν μέσα, με ένα σκασμό πράματα, προσεκτικά στιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, και καλυμμένα με νάυλον για να προστατευτούν από την φύση. Και τωρα το καλοκαίρι βλέπεις και πολλές τέντες. Στις παλιές πολυκατοικίες, οι τέντες είναι ή σκούρο πράσινο ή ένα περίεργο πορτοκαλί, που θα μπορούσε να είναι και ξεβαμμένο καφέ. Το πράσινο, ωστόσο, υπερισχύει. Είναι όλες βρώμικες και πολυκαιρισμένες και μερικές σκισμένες και γυρισμένες στραβά και γενικά σε κακό χάλι. Οι καινούριες πολυκατοικίες, λιγότερες σε αριθμό, έχουν μπεζ τέντες και γενικά είναι σαν παραφωνία μέσα στις παλιές. Όσο γι' αυτές που έχουν χτιστεί πιο πρόσφατα από τις παλιές, αλλά πιο πριν από τις καινούριες, οι τέντες τους είναι μπεζ, αλλά με διάφορα ακατανόητα χρωματιστά σχέδια.
Τα μόνα ζώα που βλέπεις στο πίσω μπαλκονάκι είναι περιστέρια και δεκαοχτούρες, καμιά δυο γάτες και ένα σκυλάκι καναπέ, που το έχει η κυρία που μένει στο ισόγειο κτίσμα, ακριβώς κάτω από το μπαλκονάκι, αλλά ποτέ δεν το αφήνει να βγει παραέξω στο παράθυρο. Η χλωρίδα δεν τα πάει και πολύ καλύτερα, αφού τα μόνα φυτά που φαίνονται ξεκάθαρα είναι αυτά του πάρκινγκ της πολυκατοικίας δεξιά, τα οποία έχουν θεριέψει, γιατί δεν τα περιποιείται κανείς και με το δίλημμα να ξεραθούν ή όχι. Που και που βλέπεις και κανα δυο αγριόχορτα σε καμιά χαραμάδα από τα πιο παλιά και χαμηλά κτήρια που βρίσκονται κάτω από το μπαλκονάκι και πέρα μακρυά και κανα δέντρο, που την έχει γλιτώσει από τα καυσαέρια και το πριόνι του δήμου. Περίεργα όμορφη λεπτομέρεια, ένα μάυρο μποτάκι all-star, που δυο γάτες το πήραν από ένα μπαλκόνι και το πήγαν στην ταράτσα μπροστά, για να παίξουν και έχει μείνει εκεί έκτοτε.
Αυτά για το πίσω μπαλκονάκι. Δεν είναι και τίποτα σημαντικό, θα μου πείτε. Ναι, από μόνο του δεν είναι. Αν στο σπίτι, όμως, που ανήκει το πίσω μπαλκονάκι, μένει ο άνθρωπος που αγαπάς και μοιράζεσαι μαζί του τον καφέ και την πρωινή δροσιά, κάνεις σχέδια για το μέλλον και χαζεύεις τα σύννεφα, τότε αυτόματα το πίσω μπαλκονάκι αποκτά, ξαφνικά, μια άλλη σημασία και διάσταση!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου