Molly Fiddler's

Εμ ναι. Ξύπνησα και αυτό. Και μετά ήπια τον καφέ μου και μετά άνοιξα όλα τα παντζούρια στο σπίτι να κάνει ρεύμα. Και μετά ο αδερφός μου, μου είπε ότι θα πάει στην θάλασσα, αλλά φυσάει και εγώ δεν ήθελα να πάω και μετά έφυγε, αλλά μετά γύρισε αμέσως και μου έφερε ένα ειδοποιητήριο από τα Ελ.Τα και μετά ξανάφυγε. Και τώρα πρέπει να πάω στα Ελ.Τα, άρα πρέπει να ετοιμαστώ, αλλά βαριέμαι ακόμα, όμως άμα δεν πάω τώρα θα 'χει πολύ ζέστη μετά και θα γκρινιάζω μόνη μου και δεν θα 'χει πλάκα. Πείνασα κιόλας και κάτι πρέπει να φάω, αλλά δεν έχει τίποτα που να θέλω, ούτε καν γιαούρτι, αν και να είχε δεν θα το έτρωγα. Δεν είναι σπαστικό όταν τελειώνει το αφρόλουτρο και το σαμπουάν ταυτόχρονα? Πιο πολύ με εκνευρίζει όμως όταν οι άλλοι βάζουν νερό μέσα στο μπουκάλι για να αραιώσει και μετά το ρίχνεις πάνω σου και είναι σαν γλίτσα και μπλιαχ. Τώρα που είπα μπλιαχ... άσε τίποτα το ξέχασα. Α! Όχι το ξέχασα τελικά. Δεν μπορώ να κατεβάσω και την τέντα ρε γαμώτο. Κι αυτό το βιβλιο που ξεκίνησα καλό...

Ξημέρωσε άλλη μια μέρα. Ο ήλιος άρχισε να τρυπώνει μέσα από τα χρωματιστά παντζούρια. Ένα φύλλο πράσινο, ένα φύλλο κίτρινο, ένα μωβ, ένα κόκκινο. Έτσι τα είχε βάψει όταν ξεκίνησε να μένει στο σπιτάκι της. Κι ο εξωτερικός τοίχος, γαλάζιος. Γύρισε μια φορά στο σιδερένιο κρεβάτι που είχε αφήσει η προηγούμενη ένοικος. Άσπρο. Άσπρα και τα σεντόνια, άσπρες κι οι κουρτίνες. Μια κίτρινη καρέκλα κι ένα βάζο με αποξηραμένη λεβάντα, τα υπόλοιπα χρώματα. Είχε κρατήσει το υπνοδωμάτιο απλό. Κάθισε στο κρεβάτι και έτριψε τα μάτια της. Σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα. Η κουζίνα ήταν το μοναδικό άλλο δωμάτιο του σπιτιού. Κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, καθιστικό, εργαστήριο, ταυτόχρονα. Όλα τα έπιπλα ήταν χρωματιστά. Τα είχε βάψει μόνη της. Η παλιά ένοικος τα είχε αφήσει όλα μουντά και μίζερα. Πήρε κι αυτή πινέλα και χρώματα και τα έβαψε. Άσπρες ήταν μόνο οι κουρτίνες. Έφτιαξε καφέ και κοίταξε τον πολύχρωμο χώρο. Πίσω στην πατρίδα της, δεν είχε κι αυτή χρώματα. Ήταν όλα γκρι. Κι έφυγε μια μέρα για το τα...

Ήταν βράδυ και η ζέστη ήταν ακόμα ανυπόφορη. Ο Μάνος έβγαλε από την σακούλα την αυτοέκδοση που αγόρασε το πρωί και την πήρε να την διαβάσει, στην βεράντα, δίπλα στο αγιόκλημα. Στην αρχή την ξεφύλλισε, παρατήρησε καλά το εξώφυλλο και μετά άνοιξε την πρώτη σελίδα. Άρχισε να διαβάζει. Τελειώνοντας την σελίδα 4, άφησε στο τραπεζάκι το φανζινάκι κι έστριψε ένα τσιγάρο. Το άναψε και συνέχισε να διαβάζει. Σελίδα 5. "Τα καλοκαίρια το νησί γέμιζε τουρίστες...". Η μικρή ιστοριούλα κάτι του θύμιζε. Το επόμενο βράδυ, σκάναρε την σελίδα και μου την έστειλε. Χαμογέλασα. "Είναι τόσο "Μόλλυ"!" του είπα. Αποφασίσαμε να ονομάσουμε την ιστορία "Μόλλυ", ερήμην του συγγραφέα. Ελπίζω, να μην έχει πρόβλημα! Η ιστορία είναι από το τέταρτο τεύχος της αυτοέκδοσης 3Α4 του σκιτσογράφου (και σκηνοθέτη) Χάρη Λαγκούση. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που περιγράφονται παραπάνω είναι φανταστικά (μπορεί και όχι).