Molly Fiddler's

Τον Νοέμβριο το περιοδικό ΜΟΝΙΤΟΡ διοργάνωσε έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό, με θέμα "Ιστορίες Πόλης". Είπα να δοκιμάσω κι εγώ την τύχη μου. Δεν ξέρω ποια θέση ακριβώς πήρα, σίγουρα όμως δεν είμαι στις τρεις πρώτες που θα δημοσιευθούν και θα κερδίσουν συμβολικά δώρα. Πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων δεν μπορούσα να το αναρτήσω και για να πω την αλήθεια, δεν ένιωθα και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να το κάνω. Μετά από απαίτηση του κοινού όμως, το αναρτώ σήμερα και τα likes δικά σας. Τον έβλεπα κάθε πρωί στην στάση, σκυφτό, σαν να κουβαλούσε στις πλάτες του το βάρος όλου το κόσμου. Πάνω από 35 δεν ήταν. Εκείνος όταν με έβλεπε κουνούσε το κεφάλι σαν να έλεγε καλημέρα, το κουνούσα κι εγώ, καμιά φορά του χαμογελούσα κιόλας. Τόσο καιρό στην ίδια στάση αυτή ήταν όλη μας η επικοινωνία. Θα ήθελα να ρώταγα τι είναι αυτό που τον βαραίνει, που του ρουφά όλη την ενέργεια, αλλά ποτέ δεν τόλμησα. Δεν παίρναμε και το ίδιο λεωφορείο. Τον είχα κάνει έννοια μου όμως, κάθε πρωί είχ...

"Καλώς την κυρά-Κούλα! Τι κάνεις; Καλά κι εμείς... Ναι, ναι... Και που λες κυρά-Κούλα μου, το πρωί πήρα τον Γιωργάκη και τον κατέβασα κέντρο, να βγάλει μερικές φωτογραφίες από τις πορείες και τα γεγονότα και να παίξει μαζί με τους φίλους του. Όλη την γειτονιά είδα! Συνάντησα την κυρά-Τασούλα, την μάνα του Γιαννάκη του αστυνομικού, καλό παιδί αλλά λίγο μαμούχαλος, κρίμα δυο μέτρα παλικάρι και την άλλη, την κυρά-Άννα, τη μάνα αυτού του ταραξία που βάζει γκαζάκια και σπάει τζαμαρίες. Καλό παιδί κατά τ' άλλα, έχει τελειώσει και ΤΕΙ. Κωστάκη θαρρώ τον λένε. Καθώς με είδαν και οι δύο δεν μπορούσα, τις χαιρέτισα. Γειτόνισσες είμαστε, μια λαϊκή μοιραζόμαστε... Και που λες κυρά-Κούλα μου, εκεί που τραβάω τον Γιωργάκη να μην τον πατήσει ένας μανιακός με το μηχανάκι, κάνω μια έτσι και τι να δω; Έχει βουτήξει ο Γιαννάκης, της κυρά-Τασούλας τον Κωστάκη από τον λαιμό και που σε πονεί και που σε σφάζει το δόλιο. Ο δικός μου να 'χει λυσσάξει με τις φωτογραφίες, που ανάθεμα που του δινα τ...