Molly Fiddler's

Ο Παναγόσαυρος είναι αρκετά ενθουσιώδης. Ζει μακριά σε σπηλιές, είναι απόγονος δράκων και έχει μαγικές ικανότητες, που του επιτρέπουν να μεταμορφώνεται σε ελφ. Γι' αυτό και εμφανίζεται πολύ συχνά μέσα στις πόλεις, τις νυχτερινές ώρες κυρίως, με τη μορφή ελφ και συχνάζει σε ίντερνετ καφέ και ψηλά βουνά. Τα χόμπι του είναι να φτιάχνει μεγάλες καρδιές απο χιόνι και να παίζει ονλάϊν παιχνίδια. Καθότι μοναχική σαύρα, δύσκολα θα τον συναντήσετε με κάποιο θηλυκό του είδους, γιατί η ερωτική του ζωή είναι άκρως απόρρητη ακόμα και απο τα ίδια τα θηλυκά που τον πλευρίζουν. Ειναι καλόπιστος, καλόβολος και μαλάκας, διότι την σήμερον ημέραν καλός, σωστός και τίμιος ισούτε με μαλάκας (με την καλή την έννοια). Τα γεύματα του είναι τροφές πλούσιες σε χοληστερίνη, τριγλυκερίδια και λιπαρά, επειδή απλά βαριέται ακόμα και να μαγειρέψει να φάει. Με λίγα λόγια, είναι ένας κανονικός δεινόσαυρος με τα ούλα του και τα δόντια του, άξιος να σταθεί αντριωμένος, απέναντι στους άλλους του είδους του! ...

Ο Τιμωρόσαυρος είναι Σαύρα-τιμωρός!! Πολεμάει την αδικία. Είναι το καλό, ενάντια στο κακό. Ξέρει καράτε, κουνγκ-φου, καποέϊρα και τάε-κβον-ντο. Είναι σκληρός σαν ατσάλι. Φήμες λένε πως δάσκαλός του ήταν ο Chuck Norris. Αγαπημένη του έκφραση: Ααααργκ! Το κακό θα πεθάνει!!

Ο Έρικ είναι Βίκινγκ. Μπορείτε να το καταλάβετε α) από τα κέρατα στο κράνος του και β) από το επίθετό του. Είναι της γνωστής οικογένειας των Βίκινγκσορ. Αυτό μπορείτε να το καταλάβετε από το οικογενειακό έμβλημα στο κράνος και την ασπίδα. Οι Βίκινγκσορ είναι πολύ πλούσιοι. Αυτό μπορείτε να το καταλάβετε από το κάστρο, που είναι δικό τους (για τους τίτλους ιδιοκτησίας απευθυνθείτε στο υποθηκοφυλάκειο της Βαλχάλα), αλλά και από το χρυσό που έχει η ασπίδα και το κράνος. Ο Έρικ είναι πολύ χαρούμενος, γιατί γύρισε από μια μάχη και το βράδυ θα γίνει μεγάλο γλέντι στο κάστρο. Αυτό δεν μπορείτε να το καταλάβετε από κάπου, απλά σας το λέω εγώ. Υ.Γ. Τα κέρατα στο κράνος είναι ιστορική ανακρίβεια.

Ο Κουκουλόσαυρος έχει μπουχτίσει από όλους και όλα. Του την έχει βιδώσει η κατάσταση και θέλει να τα σπάσει. Είναι ΟΚ Σαύρα. Φοράει την κουκούλα, γιατί έχει στραβά δόντια και ντρέπεται και είναι λιγάκι αντικοινωνικός. Σήμερα, λόγω της ημέρας, θα πάει σε πορείες και θα πετάξει μολότωφ στους σαυρόμπατσους, γιατί του την σπάνε και γιατί δεν μπορεί να σηκώσει τις ζαρτινιέρες της μάνας του. Ωστόσο, έχει οικολογικές ανησυχίες και προσπαθεί να μην μολύνει το περιβάλλον. Οι σαυρόμπατσοι με τα χημικά, έχουν αντίθετη άποψη μάλλον. Αν τον κυνηγήσουν θα κρυφτεί στα Εκσαύρια. Το βράδυ θα πάει σπίτι του, θα βγάλει την κουκούλα όταν είναι μόνος και θα πέσει για ύπνο ήρεμος.

Με την φράση "η εποχή των Δεινοσαύρων", μας έρχονται στο μυαλό ταινίες, όπως το Jurassic Park και το Ice Age, τεράστιες σαρκοφάγες και φυτοφάγες σαύρες που με τα πρώτα χιόνια και μερικές βροχές εξαφανίστηκαν από προσώπου γης, καθώς επίσης (για τους γνώστες) και η φούξια σαύρα με το όνομα Urfurshlaag . Σ' αυτό το μπλογκ δεν θα ασχοληθούμε με τις προαναφερθείσες σαύρες, αλλά με συγκεκριμένες σαύρες, της "βασιλικής" οικογένειας, γνωστές και ως T-Rex. Οι Σαύρες αυτές, δεν είναι κακές και ούτε θα βλάψουν κάποιο μέρος (βλ. Τόκυο ή Νέα Υόρκη). Είναι χαρούμενες και φιλικές. Οι Σαύρες αυτές είναι δημιούργημα της φαντασίας μου, σχεδιασμένες σε χαρτί και ζωγραφισμένες με μαρκαδόρους. Είναι το αποτέλεσμα ενός δημιουργικού big bang του μυαλού μου, παίρνοντας την αρχική έμπνευση από τον Pit και διάφορες ιδέες από ανθρώπους που ξέρω, αλλά και από χαρακτήρες που συναντάμε στην καθημερινότητά μας ή σε ταινίες και comics. Κλείνοντας την εισαγωγή, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον...

Σαν σήμερα, εάν ζούσε, ο John Lennon θα γινόταν 70 χρονών. Δυστυχώς, δεν ζει. Μας έχει αφήσει όμως, ωραία τραγούδια, που μας συντροφεύουν τα 30 χρόνια που δεν είναι πια κοντά μας. Για τα 70 χρόνια του λοιπόν, ο μοναδικός Ozzy Osbourne, κάνει διασκευή το κομμάτι How? , που ήταν στον δίσκο του John Lennon, Imagine. Το βίντεοκλιπ έχει γυριστεί στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Το ανακάλυψα στο cosmo.gr και παρόλο που δεν είμαι η μεγαλύτερη φαν του John Lennon, αποφάσισα να το αναρτήσω! EnJoy! Ozzy Osbourne - Ηow? (John Lennon cover)

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Όλες οι ημέρες του χρόνου, θα έπρεπε να είναι ειρηνικές. Όμως από τα βάθη των αιώνων, γίνονταν πόλεμοι, γιατί η διπλανή χώρα ήταν πιο πλούσια, γιατί η άλλη χώρα ήθελε να γίνει πιο μεγάλη και γιατί κάποιοι ηγεμόνες δεν είχαν τι άλλο να κάνουν και έπαιζαν real life Stratego. Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτά, όμως λόγω της ημέρας θα παραθέσω τους στίχους από ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, για το βιβλίο "Το Γαϊτανάκι", της Ζωρζ Σαρρή, που η Κα Μαρία μας έμαθε στην Β' Δημοτικού και δεν το ξέχασα από τότε! Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό ο κύκλος θα γινότανε πολύ πολύ μεγάλος κι ολόκληρη τη Γη μας θ’ αγκάλιαζε θαρρώ. Αν όλα τα παιδιά της γης φωνάζαν τους μεγάλους κι αφήναν τα γραφεία τους και μπαίναν στο χορό ο κύκλος θα γινότανε ακόμα πιο μεγάλος και δυο φορές τη Γη μας θ’ αγκάλιαζε θαρρώ. Θ...

Μαμάδες. Όλοι τις αγαπάμε και όλοι αγαπάμε να τις μισούμε. Και τις μισούμε, για όλες αυτές τις αυθαίρετες αποφάσεις που παίρνουν ερήμην μας και φυσικά χωρίς να μας ζητήσουν την παραμικρή γνώμη, παρά μόνο όταν είναι αργά και μας φέρνουν προ τετελεσμένων γεγονότων. Γι' αυτό, κι εμείς με τη σειρά μας, λατρεύουμε τα εγκεφαλικά που παθαίνουν, μετά από ένα τετελεσμένο γεγονός, μια πράξη που θα ήταν αντίθετες, αλλά εμάς μας άρεσε, "Κοίτα μαμά, έκανα τατουάζ/ piercing/ ξύρισα το κεφάλι μου/ έβαψα το μαλλί πράσινο με φούξια ανταύγιες..." Φαντάζομαι ξέρετε αυτό που λένε "όλα τα 'χε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε". Ε, όλα τα 'χα κι εγώ, τα είδη προικός μου έλειπαν... Γυρίζω σπίτι από την δουλειά και βλέπω μια μεγάλη μπλε τσάντα στο σαλόνι και μέσα κάτι κουτιά. Εκ φύσεως περίεργη (αλλά διακριτική, ώστε να μην τα ανοίξω), ρωτάω την μαμά μου τι είναι και ακολουθεί ο εξής διάλογος: -Μαμά, τι είναι αυτές οι κούτες στο σαλόνι; -Σου μαζεύω προίκα! -Εμένα;;; (κοιτ...

Στο πίσω μπαλκονάκι πάντα φυσάει και είναι ωραία να στριμώχνεσαι το πρωί, να απολαύσεις τον καφέ σου ή να σταθείς μια στιγμή το απόγευμα και να πάρεις μια ανάσα. Το πίσω μπαλκονάκι, και το υπόλοιπο σπίτι, βρίσκεται σε μια παλιά πολυκατοικία, ίσως του 1950, μπορεί και του '60, σε μια περιοχή της Αθήνας. Είναι μικρό και στενό, με σκουριασμένα κάγκελα, γιατί δεν υπάρχει ο χρόνος να τα περιποιηθεί ο ένοικος, και με βία χωράει μια καρέκλα και ένα σκαμπό, που εκτελεί χρέη τραπεζιού, για τον καφέ και κανένα κρουασάν. Το πίσω μπαλκονάκι, είναι τυχερό μέσα στην ατυχία του. Είναι πίσω, αλλά τριγύρω δημιουργείται ένα μεγάλο τετράγωνο από πολυκατοικίες έχοντας στο κέντρο χαμηλότερα κτίρια, έτσι ώστε υπάρχει μια σχετική απέναντι θέα, μια ανάσα, περίπου καθαρού αέρα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι ουρανού να βλέπεις. Δρόμος δεν φαίνεται καθόλου, αλλά ακούς τα αμάξια και τον κόσμο. Και βλέπεις τις κεραίες από το τρόλλεϊ, όταν περνάει. Βλέπεις και πολλά μπαλκόνια. Καθένα διαφορετικό. Άλλα καθαρά, άλλα ...

Ο Πάντυ Τσαρλς περίμενε επισκέψεις. Δυο φίλες του από το σχολείο και παλιές γειτόνισσες. Το σπίτι ήταν καθαρό, είχε προλάβει να καθαρίσει. Σκέφτηκε πως λίγο κέικ και μερικά βουτήματα, θα άρεσαν στα κορίτσια. Έψαξε στα ντουλάπια για κανένα ξεχασμένο πακέτο μπισκότα, αλλά αν κάποτε υπήρχε, μάλλον θα το είχαν φάει τώρα τα ποντίκια. Άνοιξε την πόρτα και ξεκίνησε για τον φούρνο. Στον φούρνο η ουρά έφτανε μέχρι έξω, οπότε το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να περιμένει. Κι χαζεύοντας τριγύρω, μέχρι να ρθει η σειρά του, βλέπει το κορίτσι από το σινεμά, να πλησιάζει προς τα εκεί. Έστρεψε το βλέμμα του ψηλά και είπε ψιθυριστά, "Ευχαριστώ!", όταν το κορίτσι έκατσε στην ουρά, 2 πελάτες πίσω του. Τον είχε πιάσει αγωνία, κάτι έπρεπε να κάνει, έπρεπε να μάθει το όνομα της! Και η ουρά ξαφνικά μειωνόταν επικίνδυνα! Γύρισε, την κοίταξε, είδε ότι τον κοίταξε, γύρισε μπροστά και μετά ξαναγύρισε και της έκανε νόημα με το χέρι, "Γεια!". Εκείνη, τον κοίταξε με απορία αρχικά και μετά ...

Ένα βιντεάκι που μου άρεσε και με έκανε να γελάσω! Καμιά φορά, μία μικρή αλλαγή μπορεί να είναι σημαντική! Μία μικρή ιστορία ενός άντρα που βαριέται και ενός graffiti. Πρωταγωνιστούν: Μάλαμας Σωτηρίου, Έφη Τράσια, Δημήτρης Νότας και ο Τάσος Σμυρόγλου Σενάριο/ Σκηνοθεσία/ Παραγωγή: Γαβριήλ Ψαλτάκης Χαρακτήρες graffiti, σκίτσα: Σταυρούλα και Χριστίνα Ανθηροπούλου   http://frogs-n-dogs.blogspot.com/ Μουσική: Κωνσταντής Παπακωνσταντίνου   http://www.myspace.com/kostantispapak Ήχος: Στέλιος Νταρας   http://www.myspace.com/ntast

Το Καλοκαίρι. Άσπρο χαρτί Α4 και πάνω σκίτσα με καρπούζια, σταφύλια, καραβάκια, μια παραλία, μια οικογένεια μεσ' στην τρελή χαρά και από κάτω "Ζωγράφισε το καλοκαίρι." Αυτό θυμάμαι σαν εργασία καλλιτεχνικών στο σχολείο. Πάντα μου άρεσε να ζωγραφίζω το Καλοκαίρι. Πράσινο, κόκκινο, γαλάζιο, κίτρινο, πορτοκαλί. Και καθώς "έβγαινα από τις γραμμές", να σκέφτομαι τις μέρες που θα περνούσα στο χωριό με τα ξαδέρφια μου. Η τελευταία φορά ήταν το 1995. Κάτι τ' αγγλικά, κάτι τα φροντιστήρια, σταματήσαμε να "παραθερίζουμε" στο χωριό. Μας έμειναν μόνο οι αναμνήσεις από τα παιχνίδια, που είτε είχαμε, είτε απλά φανταζόμασταν. Τα αγαπώ αυτά τα χρόνια, ήταν όμορφα και απλά και ξένοιαστα. Και τώρα που μεγάλωσα, αγαπώ το καλοκαίρι και τα ακόλουθα (κι ας γκρινιάζω για μερικά από αυτά): Τον φραπέ που αν τον αφήσεις 5 λεπτά, χωρίς επίβλεψη, γίνεται νες. Το παγωμένο καρπούζι μετά το μεσημεριανό, "ποποοο! κοντεύω να σκάσω, αλλά άλλο ένα κομματάκι, θα το φάω, μην...

(αποσπάσματα από το χαμένο ημερολόγιο με τίτλο "Εγώ, ο Θεός") Απόσπασμα 1 "Αγαπητό ημερολόγιο, Μόλις τελείωσα την Δημιουργία του κόσμου. Έξι (6) μέρες μου πήρε. Σήμερα είπα να ξεκουραστώ. Από όλες τις μέρες πιο πολύ ευχαριστήθηκα την δημιουργία του όντος που ονόμασα Άνθρωπο. Την ιδέα την εμπνεύστηκα από ένα άλλο ζώο που δημιούργησα και το ονόμασα Πίθηκο. Τον Άνθρωπο τον έκανα πιο εξελιγμένο βέβαια. Και σ' αυτήν την περίπτωση, δημιούργησα ένα αρσενικό, τον Αδάμ κι ένα θηλυκό, την Εύα. Τώρα τους έχω βάλει στον κήπο για να παρατηρήσω αντιδράσεις. Προς το παρόν, ο Αδάμ κάθεται και κοιτάει τα δέντρα, και η Εύα κοιτάει τον Αδάμ και χαιδεύει την κοιλιά της. [...]" Απόσπασμα 2 "[...]Τα πράματα πάνε από το κακό στο χειρότερο μ' αυτόν τον Αδάμ. Η Εύα είναι σε περίοδο αναπαραγωγής, αλλά εκείνος τριγυρνάει συνέχεια στις συκιές. [...] Έστειλα στην Εύα, με μια αγελάδα, ένα αχλάδι να το προσφέρει στον Αδάμ, για να τον δελεάσει, αλλά χωρίς αποτελέσματα." ...

‘‘Δεν είναι όλες οι ιστορίες ευχάριστες. Δεν πρέπει να είναι όλες οι ιστορίες ευχάριστες...’’. Η σκέψη αυτή τριγύρναγε στη σκέψη της Κλειώς, με χαρακτηριστική εμμονή, προσπαθώντας να δικαιολογήσει στον εαυτό της το τι πήγε στραβά στην, σε γενικές γραμμές, τέλεια ζωή της. Ήταν πανέμορφη. Και δεν υπήρχε κανείς που να διαφωνεί σε αυτό. Σχετικά ψηλή για γυναίκα, μαύρα μαλλιά με μια απόχρωση περίεργη που τα έκανε λαμπερά, καταγάλανα μάτια που έδιναν επιπλέον ιδιαιτερότητα στο σύνολο και όμορφες στρογγυλές αναλογίες σε ένα καλλίγραμμο σώμα. Είχε σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, είχε μια σίγουρη δουλειά σε πολυεθνική και ένα καλό κοινωνικό κύκλο. Παράλληλα, οι αρκετές ερωτικές περιπετειούλες της αποτελούσαν το τελευταίο στοιχείο μιας ύπαρξης που θεωρητικά τα είχε όλα. ‘‘Δεν είναι όλες οι ιστορίες ευχάριστες, ακόμα και αν το θέλουν αυτοί που τις γράφουν...’’ είπε αυτή τη φορά λίγο ψιθυριστά. Είχε ένα πρόβλημα. Την έτρωγε καθημερινά. Κάθε φορά που το σκεπτόταν την έπιανε κρύος ιδρώτας. Π...

Ως σούπερ- νόρμαλ, ο Πάντυ Τσάρλς, είχε ένα σούπερ-νόρμαλ τρόπο να περνά την ώρα του, εκτός από το ίντερνετ, και αυτός ήταν το σινεμά. Από μικρό παιδί τον μάγευε το σινεμά και το τεράστιο άσπρο πανί, που πάνω του διαδραματίζονταν πόλεμοι, έρωτες, συνομοσίες και παρέλαζαν κάου-μπόϊς, φάμ-φατάλ και χρωματιστά καρτούν. Του άρεσε η μυρωδιά από το ποπ-κορν και της σοκολάτας που έλιωνε στο στόμα του, για να αλλάξει την γεύση του αλμυρού. Τα αγαπημένα του έργα ήταν τα αστυνομικά μυστηρίου και με τους σούπερ-ήρωες. Θεωρούσε πως τα αστυνομικά έκαναν το μυαλό του να δουλεύει παραπάνω γιατί σκεφτόταν ποιος ήταν ο δολοφόνος ή ο κλέφτης (αν και ποτέ δεν έπεφτε μέσα). Όσο για τους σούπερ-ήρωες, του άρεσαν οι στολές τους και ότι πάντα έσωζαν νορμάλ ανθρώπους σαν εκείνον από τους κακούς. Σκεφτόταν πως είναι τυχερός, γιατί το σινεμά της γειτονιάς του το είχε ένας ρομαντικός 60άρης, που παράλληλα με τα μπλόκ-μπάστερς που πρόβαλε, έκανε κάθε Τετάρτη και Πέμπτη βράδυ προβολές με αριστουργήματα περασμένων ...

Έχεις ένα όνειρο. Πέρασαν πολλές ευκαιρίες για να το εκπληρώσεις και δεν άρπαξες καμία και ξαφνικά, μια τρελή αφύπνιση του εαυτού σου σε κάνει να δεις πως τώρα είναι μάλλον η τελευταία σου. It's now or never. Do or die. Τι κάνεις; Έχω μια αγάπη, που είναι και όνειρο μου. Το μπαλέτο. Σταμάτησα στα 9, ενώ οι δασκάλες έλεγαν πως είχα μέλλον, το αγαπούσα και δεν ήμουν αδιάφορη, επειδή οι γονείς μου προτίμησαν να με γράψουν αγγλικά, που θα μου χρησίμευαν περισσότερο. Πέρασαν τα χρόνια και ενηλικιώθηκα. Είχα κάθε ευκαιρία να ξεκινήσω και πάλι και την άφησα να περάσει και να φύγει. Και ξαφνικά, 4 μήνες πριν τα 27α γενέθλιά μου, χτύπησε η αφύπνιση. Ένιωσα πως είναι η τελευταία μου ευκαιρία. Ή τώρα ή ποτέ.   Κάθε μέρα επί τρία χρόνια περνάω έξω από μια σχολή, που μεταξύ άλλων διδάσκει μπαλέτο. Καμία από αυτές δεν μπήκα να ρωτήσω. Εκτός από σήμερα. Την πρώτη φορά, έφαγα πόρτα. Ήταν κλειστά η εξώπορτα. Κατέβασα τα μούτρα, αποκαρδιώθηκα και είπα πως είναι ένα σημάδι. Μίλησα στο τηλέφωνο ...

Ο Kelsey Moore μπήκε μέσα στο diner τινάζοντας την βροχή από την καπαρντίνα και το καπέλο του. Είχε λίγους πελάτες εκείνη την ώρα και το juke box ήταν σιωπηλό. “Διάολε, πως έπιασε τόσο δυνατή βροχή ξαφνικά;” , σκέφτηκε και έκατσε σε ενα τραπεζάκι μακρυά από την τζαμαρία. Ίσως η Ciara δεν ήθελε να τους δουν μαζί. Από την ώρα που του είχε τηλεφωνήσει προσπαθούσε να σκεφτεί τι ήθελε να του πει. Εκείνος είχε αποφασίσει πως θα της ζητούσε συγγνώμη, ήταν αδικος όπως της είχε φερθεί δύο βράδια πριν στο casino του Giancarlo, έπρεπε να είχε ψάξει καλύτερα για το παρελθόν της και όχι να αφήσει το πάθος του γι’ αυτήν να τον θολώσει. Του άρεσε αυτή η γυναίκα. Η πρώτη εντύπωση που του είχε δώσει η Ciara Smith ήταν αυτή της αλεπούς. Μια μικροκαμωμένη αλεπού, πονηρή, με λαμπερά έξυπνα μάτια, παιχνιδιάρα, αλλά έτοιμη να σε δαγκώσει εάν ένιωθε πως την απειλείς. Ναι, αυτό ήταν! Μία μικρή αλεπού, με όμορφη γούνα και φουντωτή ουρά. Ο απρόθυμος, για κάθε δουλειά εκείνη τη ώρα, σερβιτόρος τον έβγαλε από τις...

Γενικες πληροφορίες: Οι Σακουλάνθρωποι (επιστ. ονομ., Homo Sakulius) είναι καλοκαιρινή μετάλλαξη του θηλυκού γένους του ανθρώπινου είδους. Είναι οι κυρίες, οι οποίες κάθε Σάββατο φτιάχνουν το μαλλί στο κομμωτήριο και μέχρι το επόμενο Σάββατο δεν πρέπει να χαλάσει η κόμμωση. Κάνουν την εμφάνισή τους αρχές καλοκαιριού, συνήθως της Αναλήψεως, καθότι οι περισσότερες είναι και θρησκευόμενες, και τις συναντάμε κυρίως σε παραθαλάσσιες περιοχές με ρηχά νερά. Σπάνια τις συναντάμε στην στεριά, μέρες με ξαφνικές μπόρες, πάντα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ηλικία τους κυμαίνεται από 70 έως και τα 2 πόδια στον τάφο. Ωστόσο έχουν παρατηρηθεί νεότερες, ποτέ όμως μικρότερες των 65 ετών. Στους Σακουλάνθρωπους αρέσει να κυκλοφορούν στην παραλία νωρίς το πρωί και το απόγευμα. Αποφεύγουν τον καυτό ήλιο. Τις συναντάμε μοναχικές ή σε ομάδες των 3 - 4 ατόμων. Πως θα τις αναγωρίσετε: Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η πλαστική σακούλα που είναι δεμένη στο κεφάλι, για να μην καταστραφεί η κόμμωση. Οι ...

Με αφετηρία το 13ο ποστ μου (να τα εκατοστήσω, μερσί, και στα δικά σας), θα μοιραστώ μαζί σας μερικές γρουσουζιές. Τρίτη και Παρασκευή και 13. Ανάλογα τι Θεό πιστεύεις. Ή μάλλον αν είσαι καθολικός ή ορθόδοξος. Τρίτη για τους ορθόδοξους και Παρασκευή για τους καθολικούς. Interesting Fact: Όταν ο μήνας μπεί Πέμπτη, τότε έχουμε Τρίτη και 13. Άνοιγμα ομπρέλας σε εσωτερικό χώρο. Όσο να πεις μια βάση την έχει. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να σου βγαίνει το μάτι, όταν κάποιος είναι τόσο χαζός ώστε να ανοίξει την ομπρέλα μέσα στο σπίτι. Όταν περάσεις κάτω από μια σκάλα. Λογικό κι αυτό, διότι μπορεί να σου ρθει στο κεφάλι και αυτός που είναι πάνω στην σκάλα και ό,τι είναι αυτο που κρατάει στα χέρια. Να σπάσεις καθρέφτη. Δεν έχω χειρότερο. 7 χρόνια λέει γρουσουζιά. Long term. Δεν μπορώ να σκεφτώ, γιατί είναι 7 χρόνια, όμως, και γιατί να είναι γρουσουζιά όταν σπάει. Να περνάς κάτω από πινακίδες που είναι κρεμασμένες κάθετα στο μαγαζί και όχι πάνω στον τοίχο του. Να σας πω την αλήθεια, εγώ αυ...

Το καλοκαιράκι είχε μπει για τα καλά και είχαν σφίξει οι ζέστες. Ο Πάντυ γυρνούσε σπίτι από την δουλειά λουσμένος με ιδρώτα και καλυμένος με καυσαέριο και σκόνη. Αυτή η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο! Έπρεπε επιτέλους να πάει στην θάλασσα! Το σκεφτόταν όλη την βδομάδα στην δουλειά και το Σάββατο το πρωί, έβαλε το μαγιώ του, σε ένα σακίδιο την πετσέτα, το αντιηλιακό και ένα μπουκάλι με νερό και ξεκίνησε. Δεδομένου πως, ο Πάντυ δεν είχε αυτοκίνητο και δεν μπορούσε να δανειστεί κάποιο, αναγκαστικά πήρε το λεωφορείο. Ήταν τυχερός και έπεσε σε καινούριο με air-condition και χωρίς πολύ κόσμο για τη περισσότερη διαδρομή. Αισθανόταν τόσο τυχερός, που και ο ίδιος δεν το πίστευε καλά καλά. Η καλοτυχία συνεχίστηκε και στην παραλία, αφού και έφτασε νωρίς κατά τις 11 (πρωτοφανές με το λεωφορείο) και βρήκε ξαπλώστρα με τη μια, δεύτερη σειρά, το οποίο σήμαινε πως ούτε τα μπαλάκια του τένις, ούτε τα πιτσιρίκια ήταν απειλή για την ηρεμία του. Βούτηξε και ένιωσε να φεύγει μεσοπέλαγα όλη η κούραση των τελε...

Μια καλή γραμματέας πρέπει:   Να ξέρει να στέλνει φαξ, μάιλ, να αλλάζει χαρτί και μελάνι στον εκτυπωτή και να βγάζει φωτοτυπίες, Να ξέρει να κάνει απντέιτ το αντιβάιρους, ρισταρτ το μοντεμ, συχνό μπακ-απ σε εξωτερικό σκληρό, Να έχει πάντα αρκετές προμήθειες από συνδετήρες, φακέλους, υπογραμμιστικά, σελοτέιπ, στυλό, χαρτί για το φαξ-εκτυπωτή-φωτοτυπικό, Να απαντάει ταυτόχρονα σε δύο τηλέφωνα, Να είναι μούλτι-τάσκινγκ, δηλαδή να κάνει καφέ, να μιλάει στο τηλέφωνο και να δίνει πληροφορίες που θυμάται από την προηγούμενη βδομάδα, να απαντάει στο αφεντικό, να ανοίγει την εξώπορτα και όλα αυτά την ίδια ώρα και χωρίς λάθη. (Βοηθάει επίσης όταν έχει δουλειά αλλά θελει να χαζέψει και στο φέις), Να είναι ευγενική όταν μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιον που δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει και λέει την ιστορία της ζωής του, ενώ πνίγεται στην δουλειά (και χαζεύει στο φέις), Να έχει καλή μνήμη και να θυμάται ονόματα, ημερομηνίες, σημαντικούς αριθμούς, όπως πρωτόκολλα, Να καθησυχάζει το αφεντικό ...

Εχθές πληροφορήθηκα πως υπάρχει "ένας πανίσχυρος ιός που καταστρέφει τα πάντα στον υπολογιστή και θα σου έρθει με mail". Είναι ενας Η1Ν1 για υπολογιστές (for real, όχι σαν τον άλλο). Σύμφωνα με τα λεγόμενα θα φέρει κομπιουτερικό μεσαίωνα, τόσο καταστροφικός είναι. Ο τρόπος αντιμετώπισης που μου είπαν είναι ο εξής απλός "μόλις δεις το mail κλείσε τον υπολογιστή". Επειδή, εμένα με συμφέρει να έχετε (ίντερνετ και) υπολογιστή, για να διαβάζετε τα αριστουργήματα μου, προτείνω να βάλετε στο καλώδιο δικτύου και στις δύο μεριές, από ένα προφυλακτικό (χωρίς κουκίδες ή/ και ραβδώσεις, γιατί αλλοιώνει το ιντερνετικό σήμα. Το χρώμα και η γεύση δεν παίζουν, ωστόσο, ρόλο) και να είστε σούπερ έξτρα προσεκτικοί στα mail που ανοίγετε. Στην περίπτωση που είστε από το ριψοκίνδυνους τύπους και δεν θέλετε αυτή τη λύση και επαναπαυτείτε στο antivirus σας, αλλά παρόλα αυτά ανοίξετε το mail, συνεπώς κολλήσετε τον πανίσχυρο ιό, κλείστε τον υπολογιστή, αποσυνδέστε όλα τα καλώδια (μην πιάσ...

Ο Πάντυ Τσάρλς, ήταν άντρας και στους άντρες αρέσει το ποδόσφαιρο. Κι εκείνος δεν αποτελούσε εξαίρεση. Του άρεσε από όταν ήταν μικρός και έτρεχε στις αλάνες μαζί με τους φίλους του (για κάποιο λόγο όμως δεν τον έπαιζαν κι έτσι το μόνο που έκανε είναι να παρακολουθεί). Αρχή του Μουντιάλ, λοιπόν, δροσερό απογευματάκι και ο αγώνας ξεκινούσε ( είχε ρυθμίσει και το dvd του να γράφει τους αγώνες, όταν λείπει από το σπίτι) . Από πριν είχε φτιάξει ποπ - κορν, είχε παραγγείλει πίτσα και είχε δίπλα του, σε ένα φορητό ψυγειάκι, χυμό βατόμουρο, νερό και μία μπύρα (μήπως ξαφνικά του 'ρχόταν η όρεξη για αλκοόλ). Ο αγώνας ξεκίνησε χαλαρά, κάτι το οποίο χαροποίησε αρχικά τον Πάντυ, γιατί ξαφνικά έπιασε ζέστη και δεν δούλευε ο ανεμιστήρας. Τα λεπτά προχωρούσαν και ο αγώνας φαινόταν να 'ναι κολλημένος σε ένα σημείο. Οι ποδοσφαιριστές έτρεχαν πάνω κάτω χωρίς να κάνουν τίποτα άλλο και δεν υπήρχε καμία φάση που να τον κάνει να αναπηδήσει ή να βρίσει. Κάποια στιγμή, ο αγώνας έφτασε στο ημίχρονο κ...

Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη γη με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα, κίτρινα και κόκκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά. Ο σατανάς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies. Και ρώτησε: «Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου;» και ο άνδρας απήντησε: «Ευχαρίστως!» και η γυναίκα πρόσθεσε: «Παρακαλώ για μένα άλλη μια ζεστή βάφλα με σαντιγύ!». Και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά. Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι, ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της όπως άρεσε στον άνδρα. Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε. Και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46. Και έτσι είπε ο Κύριος: «Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου!» Και ο σατανάς εφεύρε το ντρέσσιγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά. Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετά από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα. Ο Κύριος όμως είπε: «Σας έδωσα φρέσκα λα...

Όπως ανέφερα και στο πρώτο ποστ αυτού του υπερ-φανταστικού μπλογκ, πολλά πολλά με την τεχνολογία δεν έχω. Ένα φαξ, παρ'όλα αυτά, έμαθα να το στέλνω κι εγώ (ωστόσο προτιμώ τα e-mail). Έμαθα να το στέλνω, όμως, σε συσκευή που δεν αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα και τάσεις άρνησης, όπως η συσκευή φαξ που έχουμε στο γραφείο. Η εν λόγω συσκευή, είναι μια συσκευή σαν όλες τις άλλες, δεν σου γεμίζει το μάτι για τέτοια με ψυχολογικά. Ωστόσο επί 3 χρόνια συνεχόμενα δεν δεχόταν επ' ουδενί να λάβει φαξ. Γιατί έστελνε, με το πάσο της βέβαια, αλλά κάποια στιγμή ο παραλήπτης το λάμβανε το φαξάκι του. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν μπορούσες (ακόμα και τώρα βασικά) να βάλεις μαζεμένες σελίδες για να στείλεις, παρόλο που ο κατασκευαστής μας διαβεβαιώνει ότι γίνεται. Κάποια στιγμή, κάποιος από το γραφείο είχε την φαεινή ιδέα να του αλλάξουμε πρίζα. Στην αρχή τον κοροϊδέψαμε λιγάκι, αλλά επειδή δεν είχαμε να χάσουμε και τίποτα, μόνο χρόνο από την δουλειά, το βάλαμε σε μια πρίζα στην χωλ. Κ...

Όπως κάθε σούπερ ήρωας, έτσι και ο Πάντυ Τσάρλς, έπρεπε να γεμίσει ενέργεια. Έτσι πήρε την απόφαση να πάει στο σούπερ-μάρκετ, αφού τα ντουλάπια του ήταν άδεια και, ειλικρινά φίλε μου, εάν ήταν καρτούν, θα ήταν γεμάτα ιστούς αράχνης και νυχτερίδες (ενδέχεται να είχαν ιστούς τα ντουλάπια, αλλά όχι και νυχτερίδες, όπως τα καρτούν). Έγραψε βιαστικά μια λίστα και έφυγε. Τα σούπερ-μάρκετ του προκαλούσαν άγχος. Υπήρχαν τόσα πολλά ίδια πράματα με διαφορετική συσκευασία, που του ήταν σχεδόν αδύνατο να αποφασίσει ποιο από όλα να διαλέξει. Έβαλε στο καλαθάκι του μία χλωρίνη μπλε, ένα πακέτο χαρτί υγείας, από αυτό που έχει πάνω ροζ λουλουδάκια (παραδόξως είναι πιο φτηνό από τα άλλα) και ένα κίτρινο σφουγγάρι, ή μηπως μπλε, όχι κίτρινο τελικά, και τα έσβησε από τη λίστα του. Πηγαίνοντας προς τον πάγκο των τυριών έριξε μια κλεφτή ματιά σε ένα μπόμπιρα, που γκρίνιαζε, γιατί η κυρία μαμά του δεν ήθελε να του πάρει γαριδάκια. Στον πάγκο των τυριών έκατσε περίπου μισή ώρα, γιατί, εφόσον δεν μπορούσε...

Ο Θεός, που είναι δίκαιος, στέλνει βάσανα και συμφορές σε ανθρώπους που είναι ευσεβείς, καλοί και ενάρετοι, για τρεις λόγους: Σε κάποιους ευσεβείς, στέλνει συμφορές για το καλό τους. Μπορεί δηλαδή αυτό που φαίνεται σαν συμφορά, ουσιαστικά, να τους προφυλάσσει από κάτι πολύ χειρότερο. Σε κάποιους άλλους το κάνει για να τους δοκιμάσει... Να δει δηλαδή αν η πίστη τους είναι αρκετά βαθιά και δυνατή, για να αντέξουν τα βάσανα και τις συμφορές!.. Και τέλος, σε κάποιους στέλνει συμφορές απλώς επειδή δεν τους χωνεύει! (Η ζωή μετά, Αρκάς)

Διάβασα και μου άρεσε... [...] Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να εξακριβωθεί ποια απόφαση είναι η καλή γιατί δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Όλα τα ζούμε αμέσως για πρώτη φορά και χωρίς προετοιμασία. Είναι σαν να έμπαινε ένας ηθοποιός στη σκηνή χωρίς ποτέ άλλοτε να έχει κάνει μια πρόβα. Αλλά τι μπορεί να αξίζει η ζωή, αν η πρώτη πρόβα της ζωής, δεν είναι παρά η ίδια η ζωή; Αυτό είναι που κάνει την ζωή να μοιάζει πάντα με σκιαγράφημα. Αλλά ακόμα και το "σκιαγράφημα" δεν είναι η σωστή λέξη, γιατί ένα σκιαγράφημα είναι πάντοτε το προσχέδιο κάποιου πράγματος, η προετοιμασία ενός πίνακα, ενώ το σκιαγράφημα που είναι η ζωή μας δεν είναι για τίποτα προσχέδιο, είναι ένα προσχέδιο χωρίς πίνακα. [...] Από το βιβλίο του Milan Kundera, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, 1983

Ο σούπερ-νόρμαλ-μαν, Πάντυ Τσαρλς, ξύπνησε για άλλη μια φορά μισή ώρα αργότερα από την ώρα που είχε ρυθμίσει το ξυπνητήρι. Σηκώθηκε, έβαλε τις παντόφλες του (προσφορά 3.99 από το σούπερ-μάρκετ) και στο πρώτο βήμα το πόδι του μπλέχτηκε στην παλαντέζα που σύνδεε τον υπολογιστή, το φωτιστικό, την τοστιέρα στην κουζίνα και ένα φορητό ανεμιστήρα που τα 'χε φτύσει προ πολλού. Για να μην πέσει, κρατήθηκε από την πετσέτα που είχε κρεμάσει στο δεξί φύλλο της ντουλάπας, με αποτέλεσμα το ελαφρώς αυξημένο βάρος του να πάρει μαζί του την πόρτα και να του 'ρθει στο κεφάλι. Ξεστόμισε κάτι ακατάληπτα και πήγε στο μπάνιο. Εκεί τον περίμενε μια άλλη έκπληξη. Ο θερμοσίφωνας είχε τρυπήσει και είχε γεμίσει καφέ νερά την μπανιέρα, την ίδια μπανιέρα που καθάριζε κι έτριβε επιμελώς χτες, στη μία τη νύχτα, αφού είχε τελειώσει με μια ατελείωτη στίβα πιάτα. Επιπλέον δεν είχε ζεστό νερό. Δίνοντας τόπο στην οργή, ντύθηκε με τα χτεσινά του ρούχα, πήρε τον χαρτοφύλακά του (59.99, κλέφτες αλλά τι να κάνει; Σε...

Ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή. Στην αρχή ήταν οι δεινόσαυροι. Μετά έπιασαν κάτι κρύα άλλο πράμα και ψόφησαν. Και μετά δημιουργήθηκε το πετρέλαιο. Και ο Κολόμβος ξεκίνησε για την Ινδία, αλλά τον έβγαλε στην Αμερική (loser!). Κι έτσι ξεκίνησαν όλα και βρήκαμε τον μπελά μας.

Ας τα ξεκαθαρίσουμε... Εγώ μεγάλη σχέση με την τεχνολογία δεν έχω. Ξεκίνησα λαμπρά, όταν, στα 4 μου, το δώρο των γενεθλίων μου ήταν ένας Amstrad (δεν θυμάμαι μοντέλο ήμουν μικρή είπαμε) από τον μπαμπά. Οι ελπίδες του να γίνω ο επόμενος Bill Gates (που τότε κι αυτός δεν ήταν και πολύ γνωστός) καταποντίστηκαν όταν έκανα 11 χρόνια να ξαναπλησιάσω υπολογιστή στα 2 μέτρα. Και ξαφνικά, 12 χρόνια μετά από τα προηγούμενα 11, και εκεί που δεν το περίμενα πετάγεται η Μαρμότα και μου λέει "Γιατί δεν κάνεις ένα blog;" Κι έκανα. Ειλικρινά μου φαίνεται πιο εύκολο να φτιάξω ένα μουσακά (το λέω γιατί ούτε με την κουζίνα έχω μεγάλη σχέση). Εάν είσαι σε αυτό το blog γιατί πιστεύεις πως θα βρεις κάτι σοβαρό να δεις, μπορείς αυτή τη στιγμή να πας σε κάποιο άλλο, γιατί εδώ είμαστε για την πλάκα μου. Εάν πιστεύεις πως μαζί μπορούμε να λύσουμε τα μυστήρια του σύμπαντος, είσαι γελασμένος και να πας να δεις Χαρδαβέλα και Uri Geller. Εάν πιστεύεις πως μάλλον έχω πλάκα, ίσως τα λέω καλά και πιθ...