6 Δεκεμβρίου 2008
Το θυμάμαι καλά εκείνο το βράδυ. Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι του ξαδέρφου μου, ήταν και η Ειρήνη μας εκεί. Είχαμε φάει ένα σκασμό γλυκά, γιατί όπως πάντα ο καθένας μας κρατούσε το δικό του, είχαμε παίξει ταμπού και είχαμε πεθάνει στα γέλια, γιατί έτσι κάνουμε πάντα όταν μαζευόμαστε όλα τα ξαδέρφια μαζί. Μέσα στην γενικότερη χαρά, τα γέλια και τα πειράγματα ακούσαμε σειρήνες. Βγήκαμε στο μπαλκόνι και είδαμε έναν κάδο απορριμάτων να καίγεται και ένα πυροσβεστικό όχημα να έρχεται για να τον σβήσει. "Ποιος μαλάκας έβαλε φωτιά στα σκουπίδια;" ήταν η πρώτη σκέψη μου, αν και μετά έκανα πλάκα "Κύριε Πυροσβέστη, ελάτε κατά δω καλέ...!". Μπήκαμε μέσα και τα γέλια συνεχίστηκαν. Έφυγα για το σπίτι με πολύ καλή διάθεση και ένα αίσθημα ικανοποίησης που είχα περάσει τόσο καλά. Την επόμενη μέρα το πρωί άκουσα τον αδερφό μου να λέει "Έγινε χαμός χτες βράδυ, τα σπάσανε όλα, έπεσαν δακρυγόνα, μολότωφ, κάηκε το Ηράκλειο." Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο κά...