Molly Fiddler's

Έχεις ένα όνειρο. Πέρασαν πολλές ευκαιρίες για να το εκπληρώσεις και δεν άρπαξες καμία και ξαφνικά, μια τρελή αφύπνιση του εαυτού σου σε κάνει να δεις πως τώρα είναι μάλλον η τελευταία σου. It's now or never. Do or die. Τι κάνεις; Έχω μια αγάπη, που είναι και όνειρο μου. Το μπαλέτο. Σταμάτησα στα 9, ενώ οι δασκάλες έλεγαν πως είχα μέλλον, το αγαπούσα και δεν ήμουν αδιάφορη, επειδή οι γονείς μου προτίμησαν να με γράψουν αγγλικά, που θα μου χρησίμευαν περισσότερο. Πέρασαν τα χρόνια και ενηλικιώθηκα. Είχα κάθε ευκαιρία να ξεκινήσω και πάλι και την άφησα να περάσει και να φύγει. Και ξαφνικά, 4 μήνες πριν τα 27α γενέθλιά μου, χτύπησε η αφύπνιση. Ένιωσα πως είναι η τελευταία μου ευκαιρία. Ή τώρα ή ποτέ.   Κάθε μέρα επί τρία χρόνια περνάω έξω από μια σχολή, που μεταξύ άλλων διδάσκει μπαλέτο. Καμία από αυτές δεν μπήκα να ρωτήσω. Εκτός από σήμερα. Την πρώτη φορά, έφαγα πόρτα. Ήταν κλειστά η εξώπορτα. Κατέβασα τα μούτρα, αποκαρδιώθηκα και είπα πως είναι ένα σημάδι. Μίλησα στο τηλέφωνο ...

Ο Kelsey Moore μπήκε μέσα στο diner τινάζοντας την βροχή από την καπαρντίνα και το καπέλο του. Είχε λίγους πελάτες εκείνη την ώρα και το juke box ήταν σιωπηλό. “Διάολε, πως έπιασε τόσο δυνατή βροχή ξαφνικά;” , σκέφτηκε και έκατσε σε ενα τραπεζάκι μακρυά από την τζαμαρία. Ίσως η Ciara δεν ήθελε να τους δουν μαζί. Από την ώρα που του είχε τηλεφωνήσει προσπαθούσε να σκεφτεί τι ήθελε να του πει. Εκείνος είχε αποφασίσει πως θα της ζητούσε συγγνώμη, ήταν αδικος όπως της είχε φερθεί δύο βράδια πριν στο casino του Giancarlo, έπρεπε να είχε ψάξει καλύτερα για το παρελθόν της και όχι να αφήσει το πάθος του γι’ αυτήν να τον θολώσει. Του άρεσε αυτή η γυναίκα. Η πρώτη εντύπωση που του είχε δώσει η Ciara Smith ήταν αυτή της αλεπούς. Μια μικροκαμωμένη αλεπού, πονηρή, με λαμπερά έξυπνα μάτια, παιχνιδιάρα, αλλά έτοιμη να σε δαγκώσει εάν ένιωθε πως την απειλείς. Ναι, αυτό ήταν! Μία μικρή αλεπού, με όμορφη γούνα και φουντωτή ουρά. Ο απρόθυμος, για κάθε δουλειά εκείνη τη ώρα, σερβιτόρος τον έβγαλε από τις...

Γενικες πληροφορίες: Οι Σακουλάνθρωποι (επιστ. ονομ., Homo Sakulius) είναι καλοκαιρινή μετάλλαξη του θηλυκού γένους του ανθρώπινου είδους. Είναι οι κυρίες, οι οποίες κάθε Σάββατο φτιάχνουν το μαλλί στο κομμωτήριο και μέχρι το επόμενο Σάββατο δεν πρέπει να χαλάσει η κόμμωση. Κάνουν την εμφάνισή τους αρχές καλοκαιριού, συνήθως της Αναλήψεως, καθότι οι περισσότερες είναι και θρησκευόμενες, και τις συναντάμε κυρίως σε παραθαλάσσιες περιοχές με ρηχά νερά. Σπάνια τις συναντάμε στην στεριά, μέρες με ξαφνικές μπόρες, πάντα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ηλικία τους κυμαίνεται από 70 έως και τα 2 πόδια στον τάφο. Ωστόσο έχουν παρατηρηθεί νεότερες, ποτέ όμως μικρότερες των 65 ετών. Στους Σακουλάνθρωπους αρέσει να κυκλοφορούν στην παραλία νωρίς το πρωί και το απόγευμα. Αποφεύγουν τον καυτό ήλιο. Τις συναντάμε μοναχικές ή σε ομάδες των 3 - 4 ατόμων. Πως θα τις αναγωρίσετε: Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η πλαστική σακούλα που είναι δεμένη στο κεφάλι, για να μην καταστραφεί η κόμμωση. Οι ...

Με αφετηρία το 13ο ποστ μου (να τα εκατοστήσω, μερσί, και στα δικά σας), θα μοιραστώ μαζί σας μερικές γρουσουζιές. Τρίτη και Παρασκευή και 13. Ανάλογα τι Θεό πιστεύεις. Ή μάλλον αν είσαι καθολικός ή ορθόδοξος. Τρίτη για τους ορθόδοξους και Παρασκευή για τους καθολικούς. Interesting Fact: Όταν ο μήνας μπεί Πέμπτη, τότε έχουμε Τρίτη και 13. Άνοιγμα ομπρέλας σε εσωτερικό χώρο. Όσο να πεις μια βάση την έχει. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να σου βγαίνει το μάτι, όταν κάποιος είναι τόσο χαζός ώστε να ανοίξει την ομπρέλα μέσα στο σπίτι. Όταν περάσεις κάτω από μια σκάλα. Λογικό κι αυτό, διότι μπορεί να σου ρθει στο κεφάλι και αυτός που είναι πάνω στην σκάλα και ό,τι είναι αυτο που κρατάει στα χέρια. Να σπάσεις καθρέφτη. Δεν έχω χειρότερο. 7 χρόνια λέει γρουσουζιά. Long term. Δεν μπορώ να σκεφτώ, γιατί είναι 7 χρόνια, όμως, και γιατί να είναι γρουσουζιά όταν σπάει. Να περνάς κάτω από πινακίδες που είναι κρεμασμένες κάθετα στο μαγαζί και όχι πάνω στον τοίχο του. Να σας πω την αλήθεια, εγώ αυ...

Το καλοκαιράκι είχε μπει για τα καλά και είχαν σφίξει οι ζέστες. Ο Πάντυ γυρνούσε σπίτι από την δουλειά λουσμένος με ιδρώτα και καλυμένος με καυσαέριο και σκόνη. Αυτή η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο! Έπρεπε επιτέλους να πάει στην θάλασσα! Το σκεφτόταν όλη την βδομάδα στην δουλειά και το Σάββατο το πρωί, έβαλε το μαγιώ του, σε ένα σακίδιο την πετσέτα, το αντιηλιακό και ένα μπουκάλι με νερό και ξεκίνησε. Δεδομένου πως, ο Πάντυ δεν είχε αυτοκίνητο και δεν μπορούσε να δανειστεί κάποιο, αναγκαστικά πήρε το λεωφορείο. Ήταν τυχερός και έπεσε σε καινούριο με air-condition και χωρίς πολύ κόσμο για τη περισσότερη διαδρομή. Αισθανόταν τόσο τυχερός, που και ο ίδιος δεν το πίστευε καλά καλά. Η καλοτυχία συνεχίστηκε και στην παραλία, αφού και έφτασε νωρίς κατά τις 11 (πρωτοφανές με το λεωφορείο) και βρήκε ξαπλώστρα με τη μια, δεύτερη σειρά, το οποίο σήμαινε πως ούτε τα μπαλάκια του τένις, ούτε τα πιτσιρίκια ήταν απειλή για την ηρεμία του. Βούτηξε και ένιωσε να φεύγει μεσοπέλαγα όλη η κούραση των τελε...

Μια καλή γραμματέας πρέπει:   Να ξέρει να στέλνει φαξ, μάιλ, να αλλάζει χαρτί και μελάνι στον εκτυπωτή και να βγάζει φωτοτυπίες, Να ξέρει να κάνει απντέιτ το αντιβάιρους, ρισταρτ το μοντεμ, συχνό μπακ-απ σε εξωτερικό σκληρό, Να έχει πάντα αρκετές προμήθειες από συνδετήρες, φακέλους, υπογραμμιστικά, σελοτέιπ, στυλό, χαρτί για το φαξ-εκτυπωτή-φωτοτυπικό, Να απαντάει ταυτόχρονα σε δύο τηλέφωνα, Να είναι μούλτι-τάσκινγκ, δηλαδή να κάνει καφέ, να μιλάει στο τηλέφωνο και να δίνει πληροφορίες που θυμάται από την προηγούμενη βδομάδα, να απαντάει στο αφεντικό, να ανοίγει την εξώπορτα και όλα αυτά την ίδια ώρα και χωρίς λάθη. (Βοηθάει επίσης όταν έχει δουλειά αλλά θελει να χαζέψει και στο φέις), Να είναι ευγενική όταν μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιον που δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει και λέει την ιστορία της ζωής του, ενώ πνίγεται στην δουλειά (και χαζεύει στο φέις), Να έχει καλή μνήμη και να θυμάται ονόματα, ημερομηνίες, σημαντικούς αριθμούς, όπως πρωτόκολλα, Να καθησυχάζει το αφεντικό ...

Εχθές πληροφορήθηκα πως υπάρχει "ένας πανίσχυρος ιός που καταστρέφει τα πάντα στον υπολογιστή και θα σου έρθει με mail". Είναι ενας Η1Ν1 για υπολογιστές (for real, όχι σαν τον άλλο). Σύμφωνα με τα λεγόμενα θα φέρει κομπιουτερικό μεσαίωνα, τόσο καταστροφικός είναι. Ο τρόπος αντιμετώπισης που μου είπαν είναι ο εξής απλός "μόλις δεις το mail κλείσε τον υπολογιστή". Επειδή, εμένα με συμφέρει να έχετε (ίντερνετ και) υπολογιστή, για να διαβάζετε τα αριστουργήματα μου, προτείνω να βάλετε στο καλώδιο δικτύου και στις δύο μεριές, από ένα προφυλακτικό (χωρίς κουκίδες ή/ και ραβδώσεις, γιατί αλλοιώνει το ιντερνετικό σήμα. Το χρώμα και η γεύση δεν παίζουν, ωστόσο, ρόλο) και να είστε σούπερ έξτρα προσεκτικοί στα mail που ανοίγετε. Στην περίπτωση που είστε από το ριψοκίνδυνους τύπους και δεν θέλετε αυτή τη λύση και επαναπαυτείτε στο antivirus σας, αλλά παρόλα αυτά ανοίξετε το mail, συνεπώς κολλήσετε τον πανίσχυρο ιό, κλείστε τον υπολογιστή, αποσυνδέστε όλα τα καλώδια (μην πιάσ...

Ο Πάντυ Τσάρλς, ήταν άντρας και στους άντρες αρέσει το ποδόσφαιρο. Κι εκείνος δεν αποτελούσε εξαίρεση. Του άρεσε από όταν ήταν μικρός και έτρεχε στις αλάνες μαζί με τους φίλους του (για κάποιο λόγο όμως δεν τον έπαιζαν κι έτσι το μόνο που έκανε είναι να παρακολουθεί). Αρχή του Μουντιάλ, λοιπόν, δροσερό απογευματάκι και ο αγώνας ξεκινούσε ( είχε ρυθμίσει και το dvd του να γράφει τους αγώνες, όταν λείπει από το σπίτι) . Από πριν είχε φτιάξει ποπ - κορν, είχε παραγγείλει πίτσα και είχε δίπλα του, σε ένα φορητό ψυγειάκι, χυμό βατόμουρο, νερό και μία μπύρα (μήπως ξαφνικά του 'ρχόταν η όρεξη για αλκοόλ). Ο αγώνας ξεκίνησε χαλαρά, κάτι το οποίο χαροποίησε αρχικά τον Πάντυ, γιατί ξαφνικά έπιασε ζέστη και δεν δούλευε ο ανεμιστήρας. Τα λεπτά προχωρούσαν και ο αγώνας φαινόταν να 'ναι κολλημένος σε ένα σημείο. Οι ποδοσφαιριστές έτρεχαν πάνω κάτω χωρίς να κάνουν τίποτα άλλο και δεν υπήρχε καμία φάση που να τον κάνει να αναπηδήσει ή να βρίσει. Κάποια στιγμή, ο αγώνας έφτασε στο ημίχρονο κ...

Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη γη με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα, κίτρινα και κόκκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά. Ο σατανάς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies. Και ρώτησε: «Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου;» και ο άνδρας απήντησε: «Ευχαρίστως!» και η γυναίκα πρόσθεσε: «Παρακαλώ για μένα άλλη μια ζεστή βάφλα με σαντιγύ!». Και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά. Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι, ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της όπως άρεσε στον άνδρα. Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε. Και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46. Και έτσι είπε ο Κύριος: «Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου!» Και ο σατανάς εφεύρε το ντρέσσιγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά. Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετά από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα. Ο Κύριος όμως είπε: «Σας έδωσα φρέσκα λα...

Όπως ανέφερα και στο πρώτο ποστ αυτού του υπερ-φανταστικού μπλογκ, πολλά πολλά με την τεχνολογία δεν έχω. Ένα φαξ, παρ'όλα αυτά, έμαθα να το στέλνω κι εγώ (ωστόσο προτιμώ τα e-mail). Έμαθα να το στέλνω, όμως, σε συσκευή που δεν αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα και τάσεις άρνησης, όπως η συσκευή φαξ που έχουμε στο γραφείο. Η εν λόγω συσκευή, είναι μια συσκευή σαν όλες τις άλλες, δεν σου γεμίζει το μάτι για τέτοια με ψυχολογικά. Ωστόσο επί 3 χρόνια συνεχόμενα δεν δεχόταν επ' ουδενί να λάβει φαξ. Γιατί έστελνε, με το πάσο της βέβαια, αλλά κάποια στιγμή ο παραλήπτης το λάμβανε το φαξάκι του. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν μπορούσες (ακόμα και τώρα βασικά) να βάλεις μαζεμένες σελίδες για να στείλεις, παρόλο που ο κατασκευαστής μας διαβεβαιώνει ότι γίνεται. Κάποια στιγμή, κάποιος από το γραφείο είχε την φαεινή ιδέα να του αλλάξουμε πρίζα. Στην αρχή τον κοροϊδέψαμε λιγάκι, αλλά επειδή δεν είχαμε να χάσουμε και τίποτα, μόνο χρόνο από την δουλειά, το βάλαμε σε μια πρίζα στην χωλ. Κ...

Όπως κάθε σούπερ ήρωας, έτσι και ο Πάντυ Τσάρλς, έπρεπε να γεμίσει ενέργεια. Έτσι πήρε την απόφαση να πάει στο σούπερ-μάρκετ, αφού τα ντουλάπια του ήταν άδεια και, ειλικρινά φίλε μου, εάν ήταν καρτούν, θα ήταν γεμάτα ιστούς αράχνης και νυχτερίδες (ενδέχεται να είχαν ιστούς τα ντουλάπια, αλλά όχι και νυχτερίδες, όπως τα καρτούν). Έγραψε βιαστικά μια λίστα και έφυγε. Τα σούπερ-μάρκετ του προκαλούσαν άγχος. Υπήρχαν τόσα πολλά ίδια πράματα με διαφορετική συσκευασία, που του ήταν σχεδόν αδύνατο να αποφασίσει ποιο από όλα να διαλέξει. Έβαλε στο καλαθάκι του μία χλωρίνη μπλε, ένα πακέτο χαρτί υγείας, από αυτό που έχει πάνω ροζ λουλουδάκια (παραδόξως είναι πιο φτηνό από τα άλλα) και ένα κίτρινο σφουγγάρι, ή μηπως μπλε, όχι κίτρινο τελικά, και τα έσβησε από τη λίστα του. Πηγαίνοντας προς τον πάγκο των τυριών έριξε μια κλεφτή ματιά σε ένα μπόμπιρα, που γκρίνιαζε, γιατί η κυρία μαμά του δεν ήθελε να του πάρει γαριδάκια. Στον πάγκο των τυριών έκατσε περίπου μισή ώρα, γιατί, εφόσον δεν μπορούσε...

Ο Θεός, που είναι δίκαιος, στέλνει βάσανα και συμφορές σε ανθρώπους που είναι ευσεβείς, καλοί και ενάρετοι, για τρεις λόγους: Σε κάποιους ευσεβείς, στέλνει συμφορές για το καλό τους. Μπορεί δηλαδή αυτό που φαίνεται σαν συμφορά, ουσιαστικά, να τους προφυλάσσει από κάτι πολύ χειρότερο. Σε κάποιους άλλους το κάνει για να τους δοκιμάσει... Να δει δηλαδή αν η πίστη τους είναι αρκετά βαθιά και δυνατή, για να αντέξουν τα βάσανα και τις συμφορές!.. Και τέλος, σε κάποιους στέλνει συμφορές απλώς επειδή δεν τους χωνεύει! (Η ζωή μετά, Αρκάς)

Διάβασα και μου άρεσε... [...] Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να εξακριβωθεί ποια απόφαση είναι η καλή γιατί δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Όλα τα ζούμε αμέσως για πρώτη φορά και χωρίς προετοιμασία. Είναι σαν να έμπαινε ένας ηθοποιός στη σκηνή χωρίς ποτέ άλλοτε να έχει κάνει μια πρόβα. Αλλά τι μπορεί να αξίζει η ζωή, αν η πρώτη πρόβα της ζωής, δεν είναι παρά η ίδια η ζωή; Αυτό είναι που κάνει την ζωή να μοιάζει πάντα με σκιαγράφημα. Αλλά ακόμα και το "σκιαγράφημα" δεν είναι η σωστή λέξη, γιατί ένα σκιαγράφημα είναι πάντοτε το προσχέδιο κάποιου πράγματος, η προετοιμασία ενός πίνακα, ενώ το σκιαγράφημα που είναι η ζωή μας δεν είναι για τίποτα προσχέδιο, είναι ένα προσχέδιο χωρίς πίνακα. [...] Από το βιβλίο του Milan Kundera, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, 1983

Ο σούπερ-νόρμαλ-μαν, Πάντυ Τσαρλς, ξύπνησε για άλλη μια φορά μισή ώρα αργότερα από την ώρα που είχε ρυθμίσει το ξυπνητήρι. Σηκώθηκε, έβαλε τις παντόφλες του (προσφορά 3.99 από το σούπερ-μάρκετ) και στο πρώτο βήμα το πόδι του μπλέχτηκε στην παλαντέζα που σύνδεε τον υπολογιστή, το φωτιστικό, την τοστιέρα στην κουζίνα και ένα φορητό ανεμιστήρα που τα 'χε φτύσει προ πολλού. Για να μην πέσει, κρατήθηκε από την πετσέτα που είχε κρεμάσει στο δεξί φύλλο της ντουλάπας, με αποτέλεσμα το ελαφρώς αυξημένο βάρος του να πάρει μαζί του την πόρτα και να του 'ρθει στο κεφάλι. Ξεστόμισε κάτι ακατάληπτα και πήγε στο μπάνιο. Εκεί τον περίμενε μια άλλη έκπληξη. Ο θερμοσίφωνας είχε τρυπήσει και είχε γεμίσει καφέ νερά την μπανιέρα, την ίδια μπανιέρα που καθάριζε κι έτριβε επιμελώς χτες, στη μία τη νύχτα, αφού είχε τελειώσει με μια ατελείωτη στίβα πιάτα. Επιπλέον δεν είχε ζεστό νερό. Δίνοντας τόπο στην οργή, ντύθηκε με τα χτεσινά του ρούχα, πήρε τον χαρτοφύλακά του (59.99, κλέφτες αλλά τι να κάνει; Σε...

Ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή. Στην αρχή ήταν οι δεινόσαυροι. Μετά έπιασαν κάτι κρύα άλλο πράμα και ψόφησαν. Και μετά δημιουργήθηκε το πετρέλαιο. Και ο Κολόμβος ξεκίνησε για την Ινδία, αλλά τον έβγαλε στην Αμερική (loser!). Κι έτσι ξεκίνησαν όλα και βρήκαμε τον μπελά μας.

Ας τα ξεκαθαρίσουμε... Εγώ μεγάλη σχέση με την τεχνολογία δεν έχω. Ξεκίνησα λαμπρά, όταν, στα 4 μου, το δώρο των γενεθλίων μου ήταν ένας Amstrad (δεν θυμάμαι μοντέλο ήμουν μικρή είπαμε) από τον μπαμπά. Οι ελπίδες του να γίνω ο επόμενος Bill Gates (που τότε κι αυτός δεν ήταν και πολύ γνωστός) καταποντίστηκαν όταν έκανα 11 χρόνια να ξαναπλησιάσω υπολογιστή στα 2 μέτρα. Και ξαφνικά, 12 χρόνια μετά από τα προηγούμενα 11, και εκεί που δεν το περίμενα πετάγεται η Μαρμότα και μου λέει "Γιατί δεν κάνεις ένα blog;" Κι έκανα. Ειλικρινά μου φαίνεται πιο εύκολο να φτιάξω ένα μουσακά (το λέω γιατί ούτε με την κουζίνα έχω μεγάλη σχέση). Εάν είσαι σε αυτό το blog γιατί πιστεύεις πως θα βρεις κάτι σοβαρό να δεις, μπορείς αυτή τη στιγμή να πας σε κάποιο άλλο, γιατί εδώ είμαστε για την πλάκα μου. Εάν πιστεύεις πως μαζί μπορούμε να λύσουμε τα μυστήρια του σύμπαντος, είσαι γελασμένος και να πας να δεις Χαρδαβέλα και Uri Geller. Εάν πιστεύεις πως μάλλον έχω πλάκα, ίσως τα λέω καλά και πιθ...