Molly Fiddler's

*sounds like a week that leaves you weak I hope you die and rot in hell, I hope maggots eat your brain, liver and stomach. I hope you can't rebirth from your ashes again, I hope they put you in a chemical coma.

Ω! Βροχή αναζωογονητική! Πέφτεις με δύναμη στα πεζοδρόμια και ξεκολλάς τις κουτσουλιές από τις πλάκες. Βρωμίζει ο αέρας από τις μυρωδιές. Κι αναπνέουμε από το στόμα το καυσαέριο της πόλης. ~ Molly Fiddler

Mr. Harry's friend. Mr. Harry is in a hurry! He's rushing to the smallest brown ferry, for he's going to meet his dear friend who's furry and, funny thing, she thinks she's a fairy!! Hurry, hurry, Mr. Harry! Don't forget she's not just hairy, she's soft and fluffy and really furry but she's definitely not a fairy!   Hurry, hurry, Mr. Harry! Μια μικρούλα έμπνευση της στιγμής. Στον Χάρρυ!

" Guernica " Pablo Picasso , 1937 oil on canvas , 349×776cm Madrid, Spain: Museo Reina Sofia One officer who considered himself culturally advanced approached the artist as he sipped his coffee at a table beneath the green pavement awning. The officer held a reproduction of the mural Guernica, barely larger than postcard size. 'Pardon me,' he said, holding the card out. 'You did this, didn't you?' Picasso put his cup delicately onto his saucer, turned to the picture and then to he officer, and responded, 'No. You did.' Dave Boling, Guernica: A Novel, Picador, 2009.

Ήταν βράδυ και η ζέστη ήταν ακόμα ανυπόφορη. Ο Μάνος έβγαλε από την σακούλα την αυτοέκδοση που αγόρασε το πρωί και την πήρε να την διαβάσει, στην βεράντα, δίπλα στο αγιόκλημα. Στην αρχή την ξεφύλλισε, παρατήρησε καλά το εξώφυλλο και μετά άνοιξε την πρώτη σελίδα. Άρχισε να διαβάζει. Τελειώνοντας την σελίδα 4, άφησε στο τραπεζάκι το φανζινάκι κι έστριψε ένα τσιγάρο. Το άναψε και συνέχισε να διαβάζει. Σελίδα 5. "Τα καλοκαίρια το νησί γέμιζε τουρίστες...". Η μικρή ιστοριούλα κάτι του θύμιζε. Το επόμενο βράδυ, σκάναρε την σελίδα και μου την έστειλε. Χαμογέλασα. "Είναι τόσο "Μόλλυ"!" του είπα. Αποφασίσαμε να ονομάσουμε την ιστορία "Μόλλυ", ερήμην του συγγραφέα. Ελπίζω, να μην έχει πρόβλημα! Η ιστορία είναι από το τέταρτο τεύχος της αυτοέκδοσης 3Α4 του σκιτσογράφου (και σκηνοθέτη) Χάρη Λαγκούση. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που περιγράφονται παραπάνω είναι φανταστικά (μπορεί και όχι).

από την ταινία του Adrian Lyne, Lolita (1997) Μέρος Πρώτο. 1. Λολίτα, φως της ζωής μου, φωτιά της ήβης μου. Άμαρτημά μου εσύ, ψυχή μου. Λο-λι-τα: η ακρούλα της γλώσσας να έρπει τρεις φορές, τρία βήματα στην υπερώα να ραπίσει, τρις, τους κοπτήρες. Λο. Λι. Τα. Λο, σκέτη Λο, τα πρωινά, ένα σαράντα εφτά και με χαμένη τη μια κάλτσα. Λόλα με το παντελονάκι. Ντόλλυ στο σχολείο. Ντολόρες στο χαρτί, στη διακεκομμένη γραμμούλα. Μα στην αγκαλιά μου πάντοτε Λολίτα. [...] 29. [...] όμως στις έξι είχε ξυπνήσει για τα καλά, και στις έξι και τέταρτο ήμασταν, από τεχνικής απόψεως, εραστές. Και θα σας πω κάτι πολύ παράξενο: εκείνη με αποπλάνησε. Μόλις άκουσα το πρώτο πρωινό χασμουρητό της, έλαβα το γοητευτικό προσωπείο του ύπνου. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. [...] Μα η καλή μου Λο ήταν παιχνιδιάρικο πλάσμα. Ένιωσα το βλέμμα της να με παρατηρεί, κι όταν επιτέλους ξεστόμισε το αξιολάτρευτο πασιχαρές κελάηδισμά της, ήξερα ότι τα μάτια της γελούσαν. Κύλησε στο πλευρό μου, και τα ζεστά καστανά μαλλάκια ...

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί απ' έξω εκεί να στέκει ένα δέντρο, ένα δάσος, ένας κήπος, ή μια πόλη μαγική. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί να 'ναι το σκυλί που ψαχουλέυει. Μπορεί να δεις κάποια μορφή, ή ένα μάτι, ή την εικόνα μιας εικόνας. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Αν είναι η καταχνιά θα καθαρίσει. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Κι αν είναι μόνο η σκοτεινιά που θορυβεί κι αν είναι μόνο κούφιος άνεμος κι αν τίποτα δεν είναι έξω εκεί, πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Τουλάχιστο θα γίνει κάποιο ρεύμα. Ο Μιροσλάβ Χόλουμπ (1923-1998) θεωρείται από τους σημαντικότερους Τσέχους ποιητές του 20ού αιώνα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή "Καθημερινό Χρέος" δημοσιεύτηκε το 1958. Μετά την εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την λήξη της "Άνοιξης της Πράγας", τον Αύγουστο του 1968 ο Χόλουμπ όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς δεν μπορούσαν να τυπώσουν τα έργα τους. Η απαγόρευση διήρκησε μέχρι το 1982. Ο Χόλουμπ βίωσε...

Διάβασα και μου άρεσε... [...] Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να εξακριβωθεί ποια απόφαση είναι η καλή γιατί δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Όλα τα ζούμε αμέσως για πρώτη φορά και χωρίς προετοιμασία. Είναι σαν να έμπαινε ένας ηθοποιός στη σκηνή χωρίς ποτέ άλλοτε να έχει κάνει μια πρόβα. Αλλά τι μπορεί να αξίζει η ζωή, αν η πρώτη πρόβα της ζωής, δεν είναι παρά η ίδια η ζωή; Αυτό είναι που κάνει την ζωή να μοιάζει πάντα με σκιαγράφημα. Αλλά ακόμα και το "σκιαγράφημα" δεν είναι η σωστή λέξη, γιατί ένα σκιαγράφημα είναι πάντοτε το προσχέδιο κάποιου πράγματος, η προετοιμασία ενός πίνακα, ενώ το σκιαγράφημα που είναι η ζωή μας δεν είναι για τίποτα προσχέδιο, είναι ένα προσχέδιο χωρίς πίνακα. [...] Από το βιβλίο του Milan Kundera, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, 1983