Μαντάμ, πάει μακρυά η βαλίτσα;

Με αφορμή την επικείμενη επίσκεψή μου στην πρωτεύουσα, καθαρά για διασκέδαση, αποφάσισα να πω τον πόνο μου στο ευρύ κοινό (κάποιοι "τυχεροί" τον έχουν ακούσει ήδη). Ο πόνος αυτός μεγάλος και βαρύς. Το όνομα αυτού, βαλίτσα! Οι άντρες μάλλον δεν θα με καταλάβετε, οι γυναίκες όμως, ίσως ταυτιστείτε με το δράμα μου.

Το θέμα είναι το εξής, πας ταξίδι, πρέπει να ετοιμάσεις βαλίτσα, τι βάζεις μέσα; Η λογική απάντηση είναι τα απολύτως απαραίτητα και θα έρθω να συμφωνήσω με αυτή την άποψη. Όμως για να χρησιμοποιήσει κάποιος μόνο τα απολύτως απαραίτητα θα πρέπει να πάει κάπου με αυστηρά ελεγχόμενο περιβάλλον και πρόγραμμα (εκτός αν το όνομα του είναι Αλέξανδρος και έχει σπαρτιατικές ρίζες κι ας μην το ξέρει). Το οποίο μέρος εγώ δεν ξέρω, εκτός βέβαια από τα κλουβάκια των πειραματόζωων. Έτσι λοιπόν προκύπτουν δύο περιπτώσεις.

Πρώτη περίπτωση:
Παίρνω την πιο μικρή βαλιτσούλα που έχω, που με δυσκολία χωράει τα ρούχα της Barbie. Πάω διακοπές. Γυρνώντας συνειδητοποιώ πως α) χρειαζόταν και εκείνο το δεύτερο παντελόνι, αφού το ένα και μοναδικό που φορούσα το λέρωσα με καφέ την πρώτη μέρα, όπως επίσης έπρεπε να πάρω κι εκείνο το μπλουζάκι που έμπαινε και βράδυ και μια ζακέτα γιατί το αεράκι ήταν παγωμένο υπερ του δέοντος και διάφορα άλλα, β) του χρόνου πρέπει να πάρω μεγαλύτερη βαλίτσα και περισσότερα πράματα.

Δεύτερη περίπτωση:
Η βαλίτσα έχει μέσα ένα σκασμό πράματα. Σε κάθε θήκη έχει καταληφθεί ο περισσότερος δυνατός χώρος, σύμφωνα με ειδικό σχεδιασμό και χωροταξική διαρρύθμιση. Τα φερμουάρ είναι έτοιμα να σπάσουν, αλλά για καλό και για κακό βάζω και μερικά άλλα πράματα στο μικρό βαλιτσάκι. Παω διακοπές. Γυρνώντας συνειδητοποιώ πως α) το 90% του σκασμού μέσα στην βαλίτσα, απλά δεν μου χρειάστηκε, β) με πονάει η μέση από το κουβάλημα, γ) του χρόνου πρέπει να πάρω οπωσδήποτε καινούρια βαλίτσα, γιατί το ένα φερμουάρ έχει αρχίσει να χάσκει.

Υπό τους ήχους του La vita e bella που ακούνε τα μαστόρια απέναντι (κουλτούρα παντού!), συνεχίζω λέγοντας πως όσα ταξίδια κι αν έχω κάνει ποτέ δεν έχω κάνει την ιδανική βαλίτσα. Ξεκινάω μερικές μέρες πριν αποφασίζοντας τι ρούχα θέλω να πάρω και πως να τα συνδυάσω, προσπαθώντας να κάνω τους καλύτερους πιθανούς συνδυασμούς με τα λιγότερα πράματα. Ε, αυτό δεν γίνεται ποτέ! Τέρμα και τελείωσε! Πάντα θα έχω κάτι παραπάνω ή παρακάτω. Τα παραπάνω δεν με πειράζουν τόσο, αν εξαιρέσω οτι συνήθως η βαλίτσα έχει το μισό μου βάρος (και πάντα στα αεροπλάνα είναι μερικά γραμμάρια πιο κάτω από υπέρβαρη) και δυσκολεύομαι ακόμα και να την σύρω πάνω στα πλαστικά ροδάκια της. Τα παρακάτω είναι που με πειράζουν. Γιατί αυτά είναι που χρειάζομαι συνήθως! Πριν προτρέξετε και μου πείτε "και γιατί δεν τα παίρνεις μαζί σου και ν' αφήσεις κάποια άλλα", θα σας απαντήσω εξυπνάκηδες πως δεν ξέρω κάθε φορά ποια είναι αυτά, παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά! Μάλλον έχει να κάνει με κάποιο νόμο του Μέρφυ, που εγω δεν γνωρίζω.

Μετά από διαρκή ενατένιση του κενού και μερικές σκέψεις, σχετικές με το θέμα αλλά αδιάφορες σ' εσάς, θα καταλήξω πως ο Sport Billy ήταν τελικά ο καλύτερος και με αγωνία θα σας ρωτήσω, μήπως ξέρετε που θα βρω κι εγώ ένα τέτοιο βαλιτσάκι;