Flat Tire: Death of a clown.

Death and the CLOWN, του Robert Steven Connett.

Let's all drink to the death of the clown

La, la, la, la

Μπήκε μέσα στο δωμάτιο και άναψε το φως. Κοίταξε μπροστά του το τεράστιο τραπέζι. Πάνω του είχε μια ολόκληρη πόλη φτιαγμένη από μινιατούρες. Γι' αυτή τη μανία του και μόνο δούλευε. Για να μπορεί να αγόράζει όλο και περισσότερα μικροσκοπικά πραματάκια. Λεπτομέρειες που έκαναν την μικρή του πόλη να φαίνεται αληθινή. Κι έτσι ξαφνικά, ένα βράδυ, τα πάντα άλλαξαν. Άρχισε να σκέφτεται τα πράματα από την αρχή.

Ήταν βράδυ και είχε τελειώσει την βάρδιά του. Είχε αράξει στο λιμάνι και χάζευε τα φώτα της πόλης και τα νερά της θάλασσας. Πάντα ήταν σκούρα μπλε το βράδυ κι όμορφα. Και κάθε αυγή γίνονταν πράσινα και βρωμερά. Έτσι βυθισμένος ήταν στις σκέψεις του όταν άκουσε έναν πυροβολισμό στην απέναντι αποβάθρα. Στην αρχή, και λόγω της απόστασης, δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό που είδε, έμοιαζε πάντως με μια πολύχρωμη μάζα που έπεφτε στο έδαφος. Περίμενε λίγο κι όταν σιγουρεύτηκε ότι θα ήταν ασφαλές πλησίασε ως εκεί. Αυτό που αντίκρυσε τον έκανε να αναφωνήσει. Ήταν ένας άντρας ντυμένος κλόουν. Η αρχική του έκπληξη εξαφανίστηκε όταν ο κλόουν προσπάθησε να του μιλήσει.
"Μην κουνιέσαι, θα φωνάξω ασθενοφόρο", του είπε.
"Δεν θα προλάβω. Κοίτα, μέσα στο παπούτσι μου είναι ένα χαρτί, πάρ'το και φρόντισε..." αυτά ήταν, με μεγάλη δυσκολία, και τα τελευταία λόγια του κλόουν.
Εκείνος πήρε το χαρτάκι από το παπούτσι και στάθηκε να το διαβάσει. Με δυσανάγνωστα και ελαφρώς ξεθωριασμένα γράμματα ήταν γραμμένο το όνομα μιας τράπεζας, αυτό το κατάλαβε γιατί ξεχώριζε κάπως η λέξη BANK. Από κάτω ήταν γραμμένοι δύο αριθμοί. Ο ένας είχε κι ένα γράμμα μπροστά, ο άλλος όχι. Υπέθεσε ότι ο πρώτος αριθμός ήταν ο αριθμός κάποιας θυρίδας και με την ίδια λογική ο δεύτερος ήταν ο κωδικός πρόσβασης σ' αυτή. Ίσως θα έπρεπε να πάει αμέσως σπίτι και να ψάξει στο ίντερνετ γι' αυτή την τράπεζα. Έφυγε από την προβλήτα, ελπίζοντας να μην τον έχει δει κανείς.

συνεχίζεται...

στο προηγούμενο επεισόδιο...

(ευχαριστώ τον Μάνο, τον Στέλιο και τον Κώστα, για τις ιδέες που μου έδωσαν και όλα αυτά που είπαν εκείνη την μέρα)