Όλοι οι άλλοι φεύγουν (μερικές σκέψεις).

Έρχεσαι στη ζωή. Κι αυτομάτως έρχονται στη ζωή σου και διάφοροι άνθρωποι. Και πριν το καταλάβεις, αρχίζουν και φεύγουν. Άλλοι φεύγουν για το καλό σου, άλλοι φεύγουν και σε πληγώνουν, άλλοι για να επιστρέψουν πριν φύγουν οριστικά. Ταυτόχρονα με την σειρά σου, έρχεσαι και φεύγεις στις ζωές άλλων. Έτσι είναι. Όλοι έρχονται και όλοι φεύγουν. Εκτός από τον εαυτό σου. Αυτός μένει, από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάθε φορά που κάποιος έρχεται και κάποιος φεύγει. Ο εαυτός σου είναι εκεί και πρέπει να τα 'χεις καλά μαζί του, για να είσαι καλά και προς τους άλλους. Πρέπει να μιλήσεις μαζί του, να τον ανακαλύψεις, να τον πιστέψεις, ίσως να τον αμφισβητήσεις και να τον αγαπήσεις. Ο εαυτός σου μπορεί να μην φεύγει, αλλά χάνεται. Χάνεται γιατί δεν του μιλάς, δεν τον ρωτάς τι θέλει κι αν είναι καλά. Μένει εκεί χαμένος, κρυμένος μέσα σε αυτό το κάτι άλλο που νομίζεις ότι είσαι. Αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί πιστεύεις ότι θα 'χεις πάντα δίπλα σου ανθρώπους που θα σε κάνουν να νιώθεις ωραία και τον ξεχνάς. Αλλά ό,τι και να κάνεις μόνο αυτόν έχεις. Μ' αυτόν ξεμένεις και μ' αυτόν πρέπει να τα έχεις καλά. Γιατί όλοι οι άλλοι φεύγουν.