Flat Tire: Bank robber.

He just loved to live that way

and he loved to steal your money

Πήγε σπίτι του μουδιασμένος. Η υγρασία είχε περάσει στα ρούχα του μέχρι τα κόκκαλά του και αυτή η υπόθεση με τον κλόουν του είχε αφήσει πολλά ερωτηματικά. Δεν ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει. Ίσως θα ήταν σωστό να πάει στην αστυνομία, όμως δεν ήθελε και πολλές παρτίδες μαζί της. Αποφάσισε να βρει την τράπεζα και την θυρίδα, να δει τι έχει μέσα και μετά να πάρει μια τελική απόφαση. Άνοιξε τον υπολογιστή του και έψαξε το όνομα της τράπεζας. Μετά από αρκετή ώρα αναζήτησης βρήκε την σελίδα της. Αυτό που έκανε την τράπεζα γνωστή ήταν οι θυρίδες της, η εχεμύθεια, όπως επίσης και η ασφάλειά της. Όπως έλεγε στην σελίδα, για να εισέλθει κάποιος στο χώρο με τις θυρίδες χρειαζόταν ένας 14ψήφιος κωδικός, του οποίου τα 10 πρώτα ψηφία ήξερε μόνο κάποιος από τους δεκάδες υπαλλήλους της τράπεζας και άλλαζε κάθε 3 μήνες, ενώ τα 4 τελευταία τα ήξερε μόνο ο πελάτης. Τα 4 αυτά ψηφία ξεκλείδωναν επίσης την ηλεκτρονική κλειδαριά της θυρίδας. 

Το επόμενο πρωί πήρε το λεωφορείο και πήγε στην τράπεζα. Φορούσε ένα μπλε καπέλο και στο σακίδιό του είχε βάλει ένα ζευγάρι γάντια. Θα ήταν προτιμότερο να μην αφήσει δακτυλικά αποτυπώματα. Μπήκε μέσα διστακτικά και προχώρησε στο πρώτο γραφείο που είδε. Ο υπάλληλος χαμογέλασε τυπικά και τον ρώτησε σε τι θα μπορούσε να φανεί χρήσιμος. "Θα ήθελα να δω την θυρίδα μου, αριθμός F 343", είπε στον υπάλληλο. Ο υπάλληλος πληκτρολόγησε τον αριθμό στον υπολογιστή του και μετά τηλεφώνησε σε κάποιον άλλο. Ο άλλος υπάλληλος, με παπούτσια που έτριζαν, τον οδήγησε στον προθάλαμο της αίθουσας με τις θυρίδες. Πληκτρολόγησε τον 10ψήφιο αριθμό στην ηλεκτρονική κλειδαριά και του είπε "Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε". "Ευχαριστώ" του απάντησε. Ευτυχώς είχε αποστηθίσει τον κωδικό. Ο υπάλληλος, αφού η κλειδαριά έδωσε έγκριση, έφυγε λέγοντας "Όταν τελειώσετε, πατήστε αυτό το κόκκινο κουμπί και θα έρθω πάλι." Η πόρτα έκλεισε και κλείδωσε αυτόματα, αλλά τώρα ήταν κι αυτός μαζί με τις θυρίδες. 

Η αίθουσα ήταν τεράστια. Είχε ένα κεντρικό διάδρομο και μετά πολλούς μικρότερους κάθετους σε αυτόν. Σίγουρα θα έπρεπε να ξέρεις που είναι η θυρίδα σου για να μην χρονοτριβήσεις ψάχνοντας. Κοίταξε λίγο σαν χαμένος γύρω του και προσπάθησε να καταλάβει την λογική στην οργάνωση. Τελικά του ήρθε. Το αγγλικό αλφάβητο έχει 26 γράμματα, κάθε γράμμα ήταν ο αντίστοιχος αριθμός από το 1 έως το 26. Τα "μονά" γράμματα, A-C-E-G κλπ, ήταν από τα δεξιά, ενώ τα "ζυγά" γράμματα, B-D-F-H κλπ, ήταν από τα αριστερά. Άρα έπρεπε να πάει αριστερά. Μετά από λίγο βρήκε την ομάδα θυρίδων με το γράμμα F, όμως εκεί διαπίστωσε ότι οι αριθμοί στις θυρίδες ήταν τυχαίοι. Πέρασε τόση ώρα μέχρι να βρει τον αριθμό ώστε όταν τον βρήκε αναστέναξε ανακουφισμένος. Πληκτρολόγησε τον κωδικό στην ηλεκτρονική κλειδαριά. Ίσα που ακούστηκε ένα "κλικ" και το πορτάκι της θυρίδας άνοιξε. Με φρίκη διαπίστωσε ότι το κουτί μέσα στην θυρίδα χρειάζονταν και ένα κλειδί, το οποίο δυστυχώς δεν είχε. 

συνεχίζεται...

στο προηγούμενο επεισόδιο...