Molly Fiddler's

Εμ ναι. Ξύπνησα και αυτό. Και μετά ήπια τον καφέ μου και μετά άνοιξα όλα τα παντζούρια στο σπίτι να κάνει ρεύμα. Και μετά ο αδερφός μου, μου είπε ότι θα πάει στην θάλασσα, αλλά φυσάει και εγώ δεν ήθελα να πάω και μετά έφυγε, αλλά μετά γύρισε αμέσως και μου έφερε ένα ειδοποιητήριο από τα Ελ.Τα και μετά ξανάφυγε. Και τώρα πρέπει να πάω στα Ελ.Τα, άρα πρέπει να ετοιμαστώ, αλλά βαριέμαι ακόμα, όμως άμα δεν πάω τώρα θα 'χει πολύ ζέστη μετά και θα γκρινιάζω μόνη μου και δεν θα 'χει πλάκα. Πείνασα κιόλας και κάτι πρέπει να φάω, αλλά δεν έχει τίποτα που να θέλω, ούτε καν γιαούρτι, αν και να είχε δεν θα το έτρωγα. Δεν είναι σπαστικό όταν τελειώνει το αφρόλουτρο και το σαμπουάν ταυτόχρονα? Πιο πολύ με εκνευρίζει όμως όταν οι άλλοι βάζουν νερό μέσα στο μπουκάλι για να αραιώσει και μετά το ρίχνεις πάνω σου και είναι σαν γλίτσα και μπλιαχ. Τώρα που είπα μπλιαχ... άσε τίποτα το ξέχασα. Α! Όχι το ξέχασα τελικά. Δεν μπορώ να κατεβάσω και την τέντα ρε γαμώτο. Κι αυτό το βιβλιο που ξεκίνησα καλό...

Ξημέρωσε άλλη μια μέρα. Ο ήλιος άρχισε να τρυπώνει μέσα από τα χρωματιστά παντζούρια. Ένα φύλλο πράσινο, ένα φύλλο κίτρινο, ένα μωβ, ένα κόκκινο. Έτσι τα είχε βάψει όταν ξεκίνησε να μένει στο σπιτάκι της. Κι ο εξωτερικός τοίχος, γαλάζιος. Γύρισε μια φορά στο σιδερένιο κρεβάτι που είχε αφήσει η προηγούμενη ένοικος. Άσπρο. Άσπρα και τα σεντόνια, άσπρες κι οι κουρτίνες. Μια κίτρινη καρέκλα κι ένα βάζο με αποξηραμένη λεβάντα, τα υπόλοιπα χρώματα. Είχε κρατήσει το υπνοδωμάτιο απλό. Κάθισε στο κρεβάτι και έτριψε τα μάτια της. Σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα. Η κουζίνα ήταν το μοναδικό άλλο δωμάτιο του σπιτιού. Κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, καθιστικό, εργαστήριο, ταυτόχρονα. Όλα τα έπιπλα ήταν χρωματιστά. Τα είχε βάψει μόνη της. Η παλιά ένοικος τα είχε αφήσει όλα μουντά και μίζερα. Πήρε κι αυτή πινέλα και χρώματα και τα έβαψε. Άσπρες ήταν μόνο οι κουρτίνες. Έφτιαξε καφέ και κοίταξε τον πολύχρωμο χώρο. Πίσω στην πατρίδα της, δεν είχε κι αυτή χρώματα. Ήταν όλα γκρι. Κι έφυγε μια μέρα για το τα...

Ήταν βράδυ και η ζέστη ήταν ακόμα ανυπόφορη. Ο Μάνος έβγαλε από την σακούλα την αυτοέκδοση που αγόρασε το πρωί και την πήρε να την διαβάσει, στην βεράντα, δίπλα στο αγιόκλημα. Στην αρχή την ξεφύλλισε, παρατήρησε καλά το εξώφυλλο και μετά άνοιξε την πρώτη σελίδα. Άρχισε να διαβάζει. Τελειώνοντας την σελίδα 4, άφησε στο τραπεζάκι το φανζινάκι κι έστριψε ένα τσιγάρο. Το άναψε και συνέχισε να διαβάζει. Σελίδα 5. "Τα καλοκαίρια το νησί γέμιζε τουρίστες...". Η μικρή ιστοριούλα κάτι του θύμιζε. Το επόμενο βράδυ, σκάναρε την σελίδα και μου την έστειλε. Χαμογέλασα. "Είναι τόσο "Μόλλυ"!" του είπα. Αποφασίσαμε να ονομάσουμε την ιστορία "Μόλλυ", ερήμην του συγγραφέα. Ελπίζω, να μην έχει πρόβλημα! Η ιστορία είναι από το τέταρτο τεύχος της αυτοέκδοσης 3Α4 του σκιτσογράφου (και σκηνοθέτη) Χάρη Λαγκούση. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που περιγράφονται παραπάνω είναι φανταστικά (μπορεί και όχι).

Ο Ιησούς, ο Μωυσής και ένας γεράκος παίζουν γκολφ! Πιάνει πρώτος ο Μωυσής το μπαστούνι και ρίχνει μία. *Τσααααφ* και η μπάλα πέφτει μέσα σε μία λιμνούλα με νερό. Πάει προς τα εκεί, ακουμπάει τη λιμνούλα το ραβδί του και *κλααατς* ανοίγουν τα νερά. Περπατά μέσα στην κοίτη, ρίχνει μία με το μπαστούνι του και να η μπάλα μέσα στην τρύπα. Έρχεται η σειρά του Ιησού. Ρίχνει μια μακρινή μπαλιά *βζζζιιιινν* και *μπλούμ* πάλι η μπαλίτσα μέσα στη λιμνούλα... Πάει ο Ιησούς περπατάει πάνω στα νερά κάνει ένα νεύμα με το χέρι του, η μπαλίτσα ανεβαίνει στην επιφάνεια και στέκεται. Την χτυπά ξανά ο Ιησούς και αυτή πάει μέσα στην τρύπα και για αυτόν. Σειρά του γεράκου τώρα, αλλά με τι καρδιά να παίξει με όλα αυτά που βλέπει; Ρίχνει μια με το μπαστούνι *βζζζιιιινν* και η μπάλα πέφτει μέσα στο νερό και την καταπίνει ένα ψάρι. Εκείνη την ώρα πετάει ένας γλάρος, βουτάει πιάνει το ψάρι από τη λιμνούλα και το καταπίνει. Όπως σηκώνεται να φύγει ο γλάρος πετάγεται ένας κυνηγός μέσα από κάποιους θάμνους κ...

Τον τελευταίο καιρό, συγκεκριμένα μετά τις εκλογές, η Χρυσή Αυγή έχει γίνει πολύ της μόδας. Κάτι το "εγέρθειτο", κάτι ο Μιχαλολιάκος που έχει γίνει μαϊντανός, κάθε μέρα κάτι υπάρχει γι' αυτούς που ακούμε. Στην συγκεκριμένη ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την Χρυσή Αυγή, αλλά ως όνειρο που είδα τον Αύγουστο του 2010, στις διακοπές. Είναι βράδυ λοιπόν, κοιμάμαι με τον καλό μου και ακολουθεί το εξής σκηνικό (προσθέστε με το μυαλό σας τις κατάλληλες παύσεις του ύπνου και τα σχετικά)... -Μωρό μου, κοιμάσαι...; -Μμμμόχι... -Ε! μωρό μου, ε!, άκου... Είδα λέει ότι υπήρχε μια ειδική κλίκα Χρυσαυγιτών, οι οποίοι ήταν τραβεστί -χαχαχα- και ο αρχηγός τους, που λεγόταν Όλυμπος, είχε μια κίτρινη μοικάνα, ίδια κι απαράλλαχτη με τον ήλιο του Πασόκ, -χαχαχα- κόκκινο της φωτιάς βαμμένα χείλια και στην μπλούζα του, σαν παράσημα, μικρές κονκάρδες με ζωάκια, η μία ήταν σίγουρα φώκια και το άλλο σαν δελφίνι και είχε και μια κόκκινη, αλλά δεν θυμάμαι τι ζωάκι ήταν και ήταν ωραίες κονκάρδες γαμ...

από την ταινία του Adrian Lyne, Lolita (1997) Μέρος Πρώτο. 1. Λολίτα, φως της ζωής μου, φωτιά της ήβης μου. Άμαρτημά μου εσύ, ψυχή μου. Λο-λι-τα: η ακρούλα της γλώσσας να έρπει τρεις φορές, τρία βήματα στην υπερώα να ραπίσει, τρις, τους κοπτήρες. Λο. Λι. Τα. Λο, σκέτη Λο, τα πρωινά, ένα σαράντα εφτά και με χαμένη τη μια κάλτσα. Λόλα με το παντελονάκι. Ντόλλυ στο σχολείο. Ντολόρες στο χαρτί, στη διακεκομμένη γραμμούλα. Μα στην αγκαλιά μου πάντοτε Λολίτα. [...] 29. [...] όμως στις έξι είχε ξυπνήσει για τα καλά, και στις έξι και τέταρτο ήμασταν, από τεχνικής απόψεως, εραστές. Και θα σας πω κάτι πολύ παράξενο: εκείνη με αποπλάνησε. Μόλις άκουσα το πρώτο πρωινό χασμουρητό της, έλαβα το γοητευτικό προσωπείο του ύπνου. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. [...] Μα η καλή μου Λο ήταν παιχνιδιάρικο πλάσμα. Ένιωσα το βλέμμα της να με παρατηρεί, κι όταν επιτέλους ξεστόμισε το αξιολάτρευτο πασιχαρές κελάηδισμά της, ήξερα ότι τα μάτια της γελούσαν. Κύλησε στο πλευρό μου, και τα ζεστά καστανά μαλλάκια ...

Όπως πιθανώς γνωρίζετε, τέλη Μαρτίου έκανα εθελοντική εργασία στο Comicdom Con Athens 2012.  Το Comicdom Con είναι μια όμορφη μάζωξη ανθρώπων που αγαπούν τα κόμικς. Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους λάτρεις των κόμικς, στους δημιουργούς τους και στα μεγάλα ονόματα (βλ. Milo Manara) ήταν και ο συμμαθητής μου από το γυμνάσιο, ο Κωστής. Όταν τον είδα χάρηκα πολύ, αφού στο διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία μέρα των εξετάσεων της Γ' γυμνασίου μέχρι και την στιγμή στο Comicdom Con, ζήτημα αν είχαμε συναντηθεί τυχαία στο δρόμο τρεις ή τέσσερις φορές. Μετά από κάποιες μέρες, αφού έχει τελειώσει το Comicdom Con και ενώ έχουμε γίνει φίλοι στο facebook, διαπιστώνω ότι ο Κωστής είναι και ο ίδιος κομίστας! Για να μην τα πολυλογώ, ο Κωστής Τζωρτζακάκης έχει δικό του μπλογκ με δημιουργίες του, τον Μεθυσμένο Σαμάνο . Εκτός από τον Σαμάνο όμως έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις και έχει σχεδιάσει και γράψει το σενάριο και σε άλλες ιστορίες! Μία από αυτές είναι και "Οι Ιππότες...