Molly Fiddler's

Απ' όλα τα τετράποδα μ' αρέσει το γαϊδούρι γιατ' είναι όμορφο πολύ κι έχει ωραία μούρη. Τ' αυτιά του είναι μακρουλά και φουντωτή η ουρά του, μεγάλα τα δοντάκια του και στρογγυλή η κοιλιά του. Το παρόν ποίημα αποτελεί πρωινή έμπνευση, πριν την λήψη ικανοποιητικής δόσης καφεϊνης. Το γαϊδούρι στην φωτογραφία δεν είναι ο Πάντσο.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί απ' έξω εκεί να στέκει ένα δέντρο, ένα δάσος, ένας κήπος, ή μια πόλη μαγική. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί να 'ναι το σκυλί που ψαχουλέυει. Μπορεί να δεις κάποια μορφή, ή ένα μάτι, ή την εικόνα μιας εικόνας. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Αν είναι η καταχνιά θα καθαρίσει. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Κι αν είναι μόνο η σκοτεινιά που θορυβεί κι αν είναι μόνο κούφιος άνεμος κι αν τίποτα δεν είναι έξω εκεί, πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Τουλάχιστο θα γίνει κάποιο ρεύμα. Ο Μιροσλάβ Χόλουμπ (1923-1998) θεωρείται από τους σημαντικότερους Τσέχους ποιητές του 20ού αιώνα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή "Καθημερινό Χρέος" δημοσιεύτηκε το 1958. Μετά την εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την λήξη της "Άνοιξης της Πράγας", τον Αύγουστο του 1968 ο Χόλουμπ όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς δεν μπορούσαν να τυπώσουν τα έργα τους. Η απαγόρευση διήρκησε μέχρι το 1982. Ο Χόλουμπ βίωσε...

Με αφορμή την επικείμενη επίσκεψή μου στην πρωτεύουσα, καθαρά για διασκέδαση, αποφάσισα να πω τον πόνο μου στο ευρύ κοινό (κάποιοι "τυχεροί" τον έχουν ακούσει ήδη). Ο πόνος αυτός μεγάλος και βαρύς. Το όνομα αυτού, βαλίτσα! Οι άντρες μάλλον δεν θα με καταλάβετε, οι γυναίκες όμως, ίσως ταυτιστείτε με το δράμα μου. Το θέμα είναι το εξής, πας ταξίδι, πρέπει να ετοιμάσεις βαλίτσα, τι βάζεις μέσα; Η λογική απάντηση είναι τα απολύτως απαραίτητα και θα έρθω να συμφωνήσω με αυτή την άποψη. Όμως για να χρησιμοποιήσει κάποιος μόνο τα απολύτως απαραίτητα θα πρέπει να πάει κάπου με αυστηρά ελεγχόμενο περιβάλλον και πρόγραμμα (εκτός αν το όνομα του είναι Αλέξανδρος και έχει σπαρτιατικές ρίζες κι ας μην το ξέρει). Το οποίο μέρος εγώ δεν ξέρω, εκτός βέβαια από τα κλουβάκια των πειραματόζωων. Έτσι λοιπόν προκύπτουν δύο περιπτώσεις. Πρώτη περίπτωση: Παίρνω την πιο μικρή βαλιτσούλα που έχω, που με δυσκολία χωράει τα ρούχα της Barbie. Πάω διακοπές. Γυρνώντας συνειδητοποιώ πως α) χρειαζότ...

Ο έρωτας είναι σαν το mix party! Έχει μερικά από κείνα τα μπατόν σαλέ που έχουν σχήμα πρέτσελ, κείνα τα άλλα που έχουν τα σχήματα της τράπουλας και τα ψαράκια που έχουν κόκκους πιπέρι και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι. Έχει λίγο απ' όλα. Τα βάζεις όλα σ' ένα μπωλ και κάθε φορά παίρνεις ένα άλλο στο χέρι. Έτσι κι ο έρωτας. Έχει λίγο απ' όλα. Και χαρά και λύπη και θυμό. Και γι' αυτό το λόγο ο έρωτας είναι τόσο σημαντικός! Γιατί νιώθουμε όλα τα συναισθήματα και ωριμάζουμε (ότι ωριμάζεις το καταλαβαίνεις εκ των υστέρων). Επίσης, ο έρωτας σαν πράξη είναι ένας ωραίος και ενδιαφέρον τρόπος να διαιωνίζουμε το ανθρώπινο είδος.

Οι παρακάτω ερωτήσεις έγιναν σε παιδάκια και οι απαντήσεις τους είναι απίστευτα διασκεδαστικές και μερικές φορές πολύ αληθινές μέσα από την απλότητά τους. Ελπίζω να διασκεδάσετε όσο κι εγώ! Κυκλοφορεί σε μέιλ, οπότε είναι πιθανόν να το ξέρετε ήδη, αλλά μου άρεσε και είπα να το αναπαράγω κι εγώ! Πώς αποφασίζεις ποια θα παντρευτείς; Πρέπει να είναι κάποια που της αρέσει ότι και σ' εσένα. Αν σου αρέσει το ποδόσφαιρο, θα πρέπει να αρέσει και σε εκείνη και να σου φέρνει πατατάκια και αναψυκτικά όταν βλέπεις έναν αγώνα. (Γιάννης, 10 ετών ) Σε ποια ηλικία πρέπει να παντρεύεται κανείς; Στα 23, γιατί μέχρι τότε θα έχουν περάσει πολλά χρόνια και θα ξέρεις καλά το αγόρι που θα παντρευτείς. (Σοφία, 9 ετών ) Πώς καταλαβαίνεις ότι ένας άντρας και μια γυναίκα είναι παντρεμένοι; Το καταλαβαίνεις όταν στην παιδική χαρά μαλώνουν και οι δύο το ίδιο παιδί. Άρα είναι δικό τους, άρα είναι παντρεμένοι. (Λευτέρης 7 ετών ) Τι κοινά έχουν ο μπαμπάς και η μαμά σου; Και οι δύο δεν θέλουν ν...

Ο θάνατος είναι ένα γεγονός που όλοι θα θέλαμε να αποφύγουμε και να μην αντιμετωπίσουμε, γιατί όλοι θεωρούμε πως έχουμε ακόμα τη ζωή μπροστά μας και γιατί ο θάνατος παίρνει μακρυά μας αγαπημένα πρόσωπα. Ανέκαθεν πίστευα πως οι κηδείες είναι ένα ακόμα πανηγυράκι. Γιατί πανηγυράκι; Θα σας πω ευθύς αμέσως. Γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν τον πόνο τους που έχασαν ένα αγαπημένο πρόσωπο (δεν λέω μόνο οικογένεια, γιατί αγαπημένος μπορεί να είναι και ένας φίλος) και κάποιοι άλλοι πάνε να βγάλουν την υποχρέωση. Αυτοί οι τελευταίοι θα προτιμούσα να μην πατούσαν τα πόδια τους στις κηδείες γιατί δεν γίνετε να κλαις και να πονάς και οι άλλοι να λένε σόκιν ανέκδοτα ή τα ποδοσφαιρικά νέα. Ακόμα και αν δεν πιστεύεις, δείξε λίγο σεβασμό στην οικογένεια. Βαρύ θέμα ο θάνατος, αλλά με αφορμή τον θάνατο του Θανάση Βέγγου, έπρεπε να βγω να τα πω. Όχι, δεν θα μιλήσω για τον Βέγγο. Το έχει κάνει άλλωστε ο καθένας. Θα μιλήσω για κάποιους απλούς ανθρώπους, που έτυχε να γίνουν διάσημοι, και τους "θανατό-πα...

Μια ζωή ακούω τους άντρες να παραπονιούντε πως δεν καταλαβαίνουν τις γυναίκες. Πως αν οι προσπάθειες τους για να μας καταλάβουν πήγαιναν στην διαστημική έρευνα θα πούλαγαν χοτ-ντογκ στο φεγγάρι. Πως δεν καταλαβαίνουν την ψυχοσύνθεσή μας, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τον τρόπο που αντιδράμε και γιατί τα παπούτσια πρέπει να ταιριάζουν οπωσδήποτε με τα ρούχα μας. Έχουν χύσει αίμα, δάκρυα και ιδρώτα και παρ' όλες τις προσπάθειές τους δεν βγάζουν άκρη. Ε, λοιπόν, πάρτε το χαμπάρι. Οι γυναίκες είμαστε γεμάτο καμπύλες, δεν θα βρείτε άκρη! Είναι καθαρά γεωμετρικό το θέμα. Και από την στιγμή που αγαπάτε τις καμπύλες και τους δείχνετε σταθερά προτίμηση, καλύτερα να δεχτείτε πως είμαστε διαφορετικές απο σας και πιο σύνθετες από μια αμοιβάδα και να απολαύσετε την βόλτα στο άγνωστο. Αφιερωμένο στον Νικόλα!