Ο θάνατος σου πάει πολύ.

Ο θάνατος είναι ένα γεγονός που όλοι θα θέλαμε να αποφύγουμε και να μην αντιμετωπίσουμε, γιατί όλοι θεωρούμε πως έχουμε ακόμα τη ζωή μπροστά μας και γιατί ο θάνατος παίρνει μακρυά μας αγαπημένα πρόσωπα. Ανέκαθεν πίστευα πως οι κηδείες είναι ένα ακόμα πανηγυράκι. Γιατί πανηγυράκι; Θα σας πω ευθύς αμέσως. Γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν τον πόνο τους που έχασαν ένα αγαπημένο πρόσωπο (δεν λέω μόνο οικογένεια, γιατί αγαπημένος μπορεί να είναι και ένας φίλος) και κάποιοι άλλοι πάνε να βγάλουν την υποχρέωση. Αυτοί οι τελευταίοι θα προτιμούσα να μην πατούσαν τα πόδια τους στις κηδείες γιατί δεν γίνετε να κλαις και να πονάς και οι άλλοι να λένε σόκιν ανέκδοτα ή τα ποδοσφαιρικά νέα. Ακόμα και αν δεν πιστεύεις, δείξε λίγο σεβασμό στην οικογένεια.

Βαρύ θέμα ο θάνατος, αλλά με αφορμή τον θάνατο του Θανάση Βέγγου, έπρεπε να βγω να τα πω. Όχι, δεν θα μιλήσω για τον Βέγγο. Το έχει κάνει άλλωστε ο καθένας. Θα μιλήσω για κάποιους απλούς ανθρώπους, που έτυχε να γίνουν διάσημοι, και τους "θανατό-πανηγυρτζήδες". Αν νομίζετε πως δεν τους ξέρετε, κάνετε λάθος. Όλοι ξέρετε έναν ή είστε οι ίδιοι (ακόμα κι εγώ). Οι θανατό-πανηγυρτζήδες είναι κοινωνική ομάδα ανθρώπων που με αφορμή τον θανάτο ενός διάσημου προσώπου, αναρτούν στο facebook χιλιάδες βίντεό του από το You Tube, σχολιάζοντας πως είναι "Θεός", "απίστευτος", "έφυγε αλλά είναι πάντα κοντά μας" και άλλα τέτοια, καθώς επίσης μπαίνουν σε όλες τις σελίδες που είναι "Στην μνήμη του Τάδε" και κάνουν λάικ τύπου "Θεέ πάρε τον Τάδε και φέρε πίσω τον Δείνα". Αν είναι ποτέ δυνατόν! Όλοι αυτοί υπερ της ανθρώπινης ζωής (τους) παρακαλούν ο Θεός να πάρει κάποιον που δεν τους αρέσει και δεν είναι του γούστου τους και να φέρει πίσω τον άλλο που τους αρέσει. Φυσικά, αυτό δεν είναι μόνο μόδα του facebook. Είναι και της τηλεόρασης, "σοκ από τον θάνατο γνωστού τραγουδιστή", αναλυτικό ρεπορτάζ και συνεντεύξεις από την κουτσή-Μαρία που του είχε πει ένα γεια, αλλά και των εφημερίδων "μαζί με τις συνταγές της κυρά-Τασούλας και οι ταινίες του αδικοχαμένου Τάδε", δισέλιδο αφιέρωμα "σαλόνι" και κακής ποιότητας dvd για 4 Κυριακές.

Θα μου πείτε ίσως πως δεν είναι κακό να θυμάσαι κάποιον ηθοποιό ή τραγουδιστή και να κάνεις λάικ ή να πάρεις το dvd του. Όχι, δεν είναι. Κακό είναι που οι περισσότεροι το κάνουν από χόμπι. Που ήταν όλοι αυτοί όταν ο ηθοποιός ή ο τραγουδιστής ζούσε; Τον ακολουθούσαν πιστά; Οι περισσότεροι όχι. Θα τους θυμούνται μετά από 6 μήνες; Οι περισσότεροι όχι. Ποιος θυμάται την Ρένα Παγκράτη; Λίγοι φαντάζομαι.

Τόσο οι διάσημοι, όσο και οι "άσημοι" είναι άνθρωποι. Κανένας τους δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο ότι θα ζει για πάντα. Όπως αρρωσταίνω εγώ, αρρωσταίνει κι ένας ηθοποιός. Έχουν τα προβλήματά τους, τα ψυχολογικά τους, τραβάνε τα ζόρια τους όπως όλοι μας. Γεννιούνται και πεθαίνουν. Θα ζουν για πάντα μέσα από τις δουλειές τους, αλλά είμαι σίγουρη πως προτιμούν να τους θαυμάζουμε και να τους ακολουθούμε όσο είναι εν ζωή, γιατί ήρθαν στον κόσμο απλοί άνθρωποι και νομίζω πως έτσι θα ήθελαν να φύγουν. Χωρίς πολλά πολλά λάικ.