Φούστα - Λαμπάντα.
Σκεφτόμουν σήμερα πως τέτοια μέρα αξίζει να γράψω κάτι, έτσι για το καλό. Λόγω της ημέρας. Είχα πολλά πράματα στο νου μου. Αυτό όμως που μου "έκατσε" καλύτερα είναι το φαινόμενο Lambada. Θα μου πείτε "Καλά που το θυμήθηκες αυτό" και εγώ θα σας πω "Μα, δεν το ξέχασα ποτέ!". Η αλήθεια ωστόσο είναι, πως δεν θέλω να αναφερθώ στο τραγούδι αυτό καθ'αυτό, αλλά σε κάτι άλλο που έμεινε ανεξίτηλο στην μνήμη μου, από την παιδική μου ηλικία.
Όλα ξεκίνησαν, όχι τότε που πρωτοβγήκε το τραγούδι, αλλά λίγο αργότερα, όταν έγινε μόδα και στα ρούχα. Μιλάω φυσικά για την "φούστα-λαμπάντα"!! Για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται, αυτές οι φούστες ήταν ψηλόμεσες και φαρδιές, έτσι ώστε στις στροφές να ανοίγουν και να φαίνονται τα πάντα από μέσα (βλ. βίντεοκλιπ). Η χαρά του παιδεραστή, δηλαδή, αφού όλα τα κοριτσάκια είχαμε από μια "φούστα-λαμπάντα"! Και δεδομένου πως ήμασταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, είχαν και πολλά έντονα χρώματα! Μιλάμε για φωσφοριζέ κίτρινο, ροζ, πράσινο κλπ. Και όλες κάναμε σβούρες και στροφές, ατελείωτες ώρες στην αυλή του σχολείου.
Το ζήτημα "φούστα-λαμπάντα" ήταν τόσο σοβαρό, που θυμάμαι ότι σε όσα κορίτσια η φούστα τους δεν έκανε "λαμπάντα", τις κοροϊδεύαμε και τις θεωρούσαμε δεύτερες! Εγώ ήμουν στην κατηγορία "δεύτερη", γιατί η μαμά μου δεν μου αγόραζε ροζ ή κίτρινη φωσφοριζέ "φούστα-λαμπάντα", για να μην φαίνεται το βρακί μου. Δεν με ένοιαζε όμως και πολύ, γιατί εγώ συνέχιζα να σβουρίζω σαν τρελή ακόμα και χωρίς την φούστα του πόθου! Επιπλέον, δεν φαινόταν το βρακί μου.
Μετά πέρασε ο καιρός και το τραγούδι Lambada παιζόταν μόνο στα αποκριάτικα πάρτυ και οι φούστες μπήκαν στις μαύρες σκουπιδοσακούλες της λήθης. Θα μου πείτε, βέβαια, ότι μετά από καμιά δεκαριά χρόνια εμφανίστηκε το φαινόμενο Macarena. Ναι, μόνο που απλά είχε έναν γελοίο χορό (που ακόμα χορεύω, παρόλα αυτά) και δεν είχε φούστα!!
Εν έτει 2011, εγώ ακόμα το ακούω το τραγουδάκι αυτό, σε άσχετες στιγμές, κι ας μην μπορώ και τώρα να βάλω την "φούστα-λαμπάντα". Και κάθε φορά που το ακούω αναπολώ τις ωραίες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας. Και κάθε χρονιά, τέτοιες μέρες αφήνω ελεύθερο το κοριτσάκι μέσα μου να πετάξει χαρτοπόλεμο, να χορέψει και να τραγουδήσει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα! Dancado Lambadaaa....!!
Όλα ξεκίνησαν, όχι τότε που πρωτοβγήκε το τραγούδι, αλλά λίγο αργότερα, όταν έγινε μόδα και στα ρούχα. Μιλάω φυσικά για την "φούστα-λαμπάντα"!! Για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται, αυτές οι φούστες ήταν ψηλόμεσες και φαρδιές, έτσι ώστε στις στροφές να ανοίγουν και να φαίνονται τα πάντα από μέσα (βλ. βίντεοκλιπ). Η χαρά του παιδεραστή, δηλαδή, αφού όλα τα κοριτσάκια είχαμε από μια "φούστα-λαμπάντα"! Και δεδομένου πως ήμασταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, είχαν και πολλά έντονα χρώματα! Μιλάμε για φωσφοριζέ κίτρινο, ροζ, πράσινο κλπ. Και όλες κάναμε σβούρες και στροφές, ατελείωτες ώρες στην αυλή του σχολείου.
Το ζήτημα "φούστα-λαμπάντα" ήταν τόσο σοβαρό, που θυμάμαι ότι σε όσα κορίτσια η φούστα τους δεν έκανε "λαμπάντα", τις κοροϊδεύαμε και τις θεωρούσαμε δεύτερες! Εγώ ήμουν στην κατηγορία "δεύτερη", γιατί η μαμά μου δεν μου αγόραζε ροζ ή κίτρινη φωσφοριζέ "φούστα-λαμπάντα", για να μην φαίνεται το βρακί μου. Δεν με ένοιαζε όμως και πολύ, γιατί εγώ συνέχιζα να σβουρίζω σαν τρελή ακόμα και χωρίς την φούστα του πόθου! Επιπλέον, δεν φαινόταν το βρακί μου.
Μετά πέρασε ο καιρός και το τραγούδι Lambada παιζόταν μόνο στα αποκριάτικα πάρτυ και οι φούστες μπήκαν στις μαύρες σκουπιδοσακούλες της λήθης. Θα μου πείτε, βέβαια, ότι μετά από καμιά δεκαριά χρόνια εμφανίστηκε το φαινόμενο Macarena. Ναι, μόνο που απλά είχε έναν γελοίο χορό (που ακόμα χορεύω, παρόλα αυτά) και δεν είχε φούστα!!
Εν έτει 2011, εγώ ακόμα το ακούω το τραγουδάκι αυτό, σε άσχετες στιγμές, κι ας μην μπορώ και τώρα να βάλω την "φούστα-λαμπάντα". Και κάθε φορά που το ακούω αναπολώ τις ωραίες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας. Και κάθε χρονιά, τέτοιες μέρες αφήνω ελεύθερο το κοριτσάκι μέσα μου να πετάξει χαρτοπόλεμο, να χορέψει και να τραγουδήσει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα! Dancado Lambadaaa....!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου