Όταν η Molly μπλέχτηκε με το blog...

Ας τα ξεκαθαρίσουμε...

Εγώ μεγάλη σχέση με την τεχνολογία δεν έχω. Ξεκίνησα λαμπρά, όταν, στα 4 μου, το δώρο των γενεθλίων μου ήταν ένας Amstrad (δεν θυμάμαι μοντέλο ήμουν μικρή είπαμε) από τον μπαμπά. Οι ελπίδες του να γίνω ο επόμενος Bill Gates (που τότε κι αυτός δεν ήταν και πολύ γνωστός) καταποντίστηκαν όταν έκανα 11 χρόνια να ξαναπλησιάσω υπολογιστή στα 2 μέτρα. Και ξαφνικά, 12 χρόνια μετά από τα προηγούμενα 11, και εκεί που δεν το περίμενα πετάγεται η Μαρμότα και μου λέει "Γιατί δεν κάνεις ένα blog;" Κι έκανα. Ειλικρινά μου φαίνεται πιο εύκολο να φτιάξω ένα μουσακά (το λέω γιατί ούτε με την κουζίνα έχω μεγάλη σχέση).

Εάν είσαι σε αυτό το blog γιατί πιστεύεις πως θα βρεις κάτι σοβαρό να δεις, μπορείς αυτή τη στιγμή να πας σε κάποιο άλλο, γιατί εδώ είμαστε για την πλάκα μου.

Εάν πιστεύεις πως μαζί μπορούμε να λύσουμε τα μυστήρια του σύμπαντος, είσαι γελασμένος και να πας να δεις Χαρδαβέλα και Uri Geller.

Εάν πιστεύεις πως μάλλον έχω πλάκα, ίσως τα λέω καλά και πιθανώς θα ξεφύγεις από την γκρι καθημερινότητα, παίζει και να 'χεις δίκιο.

Τέλος, λόγω του εορταστικού κλίματος θα παραθέσω του στίχους του δημιουργου:
"Φασολάδα, σ'αγαπώ!
Φασολάδα, standarίλα κι ένα ντο [...]"

Molly Fiddler