Molly Fiddler's

Εγώ δεν το κατάλαβα... Γιατί οι Ολυμπιακοί να γίνουν στο Λονδίνο;; Εμείς είμαστε καλύτεροι! Έχουμε καλύτερο DNA, ελληνικό! Δεν υπάρχει πουθενά αλλού αυτό. Επίσης, εμείς οι Έλληνες είχαμε χοληστερίνη όταν οι άλλοι μάζευαν βελανίδια, αυτό δείχνει πόσο εξελιγμένος λαός ήμασταν. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος που έδωσαν τα φώτα τους και εκπολίτισαν τους άλλους τους βάρβαρους, Έλληνες ήταν! Και τελοσπάντων, οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ελληνική πατέντα! Επιμένω. Οι Ολυμπιακοί έπρεπε να γίνουν πάλι εδώ. Τόσες εγκαταστάσεις, πράματα-θάματα έχουμε! Μέχρι και γήπεδο για πάντινγκτον, μπάμιννγκτομ, αυτή τη βλακεία τελοσπάντων, κάναμε! Τα κάναμε κύριε!! Τα πληρώσαμε!! Και Σάκη Ρουβά να κάνει τούμπες έχουμε. Οι Άγγλοι έχουν Σάκη Ρουβά; Δεν έχουν! Και παγκόσμιους πρωταθλητές μέσα στην Πόλη έχουμε, που μετά βγήκαν ντοπαρισμένοι. Στην Πόλη, παρακαλώ, μέσα στην Τουρκιά, στ' Αγαρηνά σκυλιά, το πήρε το χρυσό! Αθλήτριες που κάνουν ένα ατυχές σχόλιο και τις βγάζουν εκτός, έχουν; Όχι! Γιατί; Για...

Οκ, λοιπόν, εγώ δεν πίνω ούζο. Δεν μου αρέσει. Μπλιάχ. Χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε. Σε πολλούς από εσάς αρέσει όμως και το προτιμάτε μαζί με μεζεδάκι και μαξιμαδάκι. Ε, γι' αυτό λοιπόν, κι επειδή δεν έχω κι άλλη έμπνευση, αποφάσισα να μεταφέρω εδώ ένα ενδιαφέρον άρθρο για το ούζο, που διάβασα στο Βήμα Gourmet. Ο δεκάλογος του ούζου. 1. Ανοίγει, δεν συνοδεύει το γεύμα. Το ούζο είναι απεριτίφ., βοηθά να "ανοίξει" το στόμα και οι γευστικοί κάλυκες να προετοιμαστούν για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει στο γεύμα. Γι' αυτό συνοδεύεται από μεζέδες που ανοίγουν την όρεξη. 2. Δεν πίνεται ξεροσφύρι. Το ούζο πίνεται πάντα με μεζέ. Δεν είναι κλασικό ποτό για μπαρ, αν και τελευταία, με τη διαλεκτική σχέση του μπαρ με την κουζίνα και τα νέας έμπνευσης κοκτέιλ, ανοίγει ένας ενδιαφέρων δρόμος για το ούζο, με εξαιρετικά αποτελέσματα. 3. Θέλει μεζέδες νοστιμιτζίδικους. Οι μεζέδες του ούζου είναι νόστιμες μικρές μπουκίτσες, κυρίως αλίπαστα, αλλαντικά, νωπά θαλασσινά και διάφ...

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράματα. Αυτή δεν είναι μια ανάρτηση για αδέσποτα. Βασικά, δεν είναι μια ανάρτηση για όλα τα αδέσποτα. Αλλά για ένα συγκεκριμένο. Τον Νικόλα τον Αδέσποτο. Ο Νικόλας γεννήθηκε, εμμμ ναι!, γεννήθηκε σίγουρα. Που, δεν ξέρω να σας πω, ούτε ακριβώς πόσα χρόνια πριν. Γεννήθηκε και μεγάλωσε πάντως. Δεν ξέρω αν σπούδασε και τι. Ξέρω όμως ότι γράφει καταπληκτικούς στίχους, ωραία μουσική και η φωνή του είναι μια από τις καλύτερες που έχω ακούσει. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράματα αλλιώς. Αδέσποτο άκουσμα. Όπως μια σφαίρα λέμε ότι κάποιος την έφαγε αδέσποτα, έτσι αδέσποτα κι εγώ άκουσα τον Νικόλα την πρώτη φορά. Ένας πολύ καλός μου φίλος είχε αναρτήσει στο Facebook, ένα τραγούδι του συγκροτήματος που ηγείται (ας μου επιτραπεί η έκφραση) ο Νικόλας, τους A des potes (διαβάζεται α ντε ποτ, και όχι α-δεσ-ποτες), που λεγόταν "Δεν πας για κανά ψάρεμα" . Βλέποντας τον τίτλο μου 'ρθε στο μυαλό το γνωστό ανέκδοτο και πάτησα ν' ακούσω. Υπέροχη φωνή, υπέροχη μουσική κι απίσ...

Ted Withers, Tea-drinkin' pin-up, (1957). Χτες το πρωί ξύπνησα κι ήπια τον καφέ μου, Gil Elvgren, Now here's a cute little number (1947). έβαλα μουσική και ξεκίνησα τις δουλειές. Χωρίς στοιχεία. Για αρχή άπλωσα τα ρούχα που είχαν πλυθεί και μετά έβαλα άλλο ένα πλυντήριο (με χρωματιστά). Gil Elvgren, What's up (1957). Στη συνέχεια σκούπισα με την ηλεκτρική σκούπα όλο το σπίτι. Του Art Frahm. Σκούπισα και το μπάνιο, αλλά με την απλή σκούπα. Gil Elvgren, A grand Slam (1961). Έκανα ένα ντουζάκι στα γρήγορα, Gil Elvgren, A new wrinkle (1961). σιδέρωσα τα ρούχα μου Art Frahm, Going Down, (1956). και πήγα για ψώνια στο σούπερ-μάρκετ.                               ...

Εμ ναι. Ξύπνησα και αυτό. Και μετά ήπια τον καφέ μου και μετά άνοιξα όλα τα παντζούρια στο σπίτι να κάνει ρεύμα. Και μετά ο αδερφός μου, μου είπε ότι θα πάει στην θάλασσα, αλλά φυσάει και εγώ δεν ήθελα να πάω και μετά έφυγε, αλλά μετά γύρισε αμέσως και μου έφερε ένα ειδοποιητήριο από τα Ελ.Τα και μετά ξανάφυγε. Και τώρα πρέπει να πάω στα Ελ.Τα, άρα πρέπει να ετοιμαστώ, αλλά βαριέμαι ακόμα, όμως άμα δεν πάω τώρα θα 'χει πολύ ζέστη μετά και θα γκρινιάζω μόνη μου και δεν θα 'χει πλάκα. Πείνασα κιόλας και κάτι πρέπει να φάω, αλλά δεν έχει τίποτα που να θέλω, ούτε καν γιαούρτι, αν και να είχε δεν θα το έτρωγα. Δεν είναι σπαστικό όταν τελειώνει το αφρόλουτρο και το σαμπουάν ταυτόχρονα? Πιο πολύ με εκνευρίζει όμως όταν οι άλλοι βάζουν νερό μέσα στο μπουκάλι για να αραιώσει και μετά το ρίχνεις πάνω σου και είναι σαν γλίτσα και μπλιαχ. Τώρα που είπα μπλιαχ... άσε τίποτα το ξέχασα. Α! Όχι το ξέχασα τελικά. Δεν μπορώ να κατεβάσω και την τέντα ρε γαμώτο. Κι αυτό το βιβλιο που ξεκίνησα καλό...

Ξημέρωσε άλλη μια μέρα. Ο ήλιος άρχισε να τρυπώνει μέσα από τα χρωματιστά παντζούρια. Ένα φύλλο πράσινο, ένα φύλλο κίτρινο, ένα μωβ, ένα κόκκινο. Έτσι τα είχε βάψει όταν ξεκίνησε να μένει στο σπιτάκι της. Κι ο εξωτερικός τοίχος, γαλάζιος. Γύρισε μια φορά στο σιδερένιο κρεβάτι που είχε αφήσει η προηγούμενη ένοικος. Άσπρο. Άσπρα και τα σεντόνια, άσπρες κι οι κουρτίνες. Μια κίτρινη καρέκλα κι ένα βάζο με αποξηραμένη λεβάντα, τα υπόλοιπα χρώματα. Είχε κρατήσει το υπνοδωμάτιο απλό. Κάθισε στο κρεβάτι και έτριψε τα μάτια της. Σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα. Η κουζίνα ήταν το μοναδικό άλλο δωμάτιο του σπιτιού. Κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι, καθιστικό, εργαστήριο, ταυτόχρονα. Όλα τα έπιπλα ήταν χρωματιστά. Τα είχε βάψει μόνη της. Η παλιά ένοικος τα είχε αφήσει όλα μουντά και μίζερα. Πήρε κι αυτή πινέλα και χρώματα και τα έβαψε. Άσπρες ήταν μόνο οι κουρτίνες. Έφτιαξε καφέ και κοίταξε τον πολύχρωμο χώρο. Πίσω στην πατρίδα της, δεν είχε κι αυτή χρώματα. Ήταν όλα γκρι. Κι έφυγε μια μέρα για το τα...

Ήταν βράδυ και η ζέστη ήταν ακόμα ανυπόφορη. Ο Μάνος έβγαλε από την σακούλα την αυτοέκδοση που αγόρασε το πρωί και την πήρε να την διαβάσει, στην βεράντα, δίπλα στο αγιόκλημα. Στην αρχή την ξεφύλλισε, παρατήρησε καλά το εξώφυλλο και μετά άνοιξε την πρώτη σελίδα. Άρχισε να διαβάζει. Τελειώνοντας την σελίδα 4, άφησε στο τραπεζάκι το φανζινάκι κι έστριψε ένα τσιγάρο. Το άναψε και συνέχισε να διαβάζει. Σελίδα 5. "Τα καλοκαίρια το νησί γέμιζε τουρίστες...". Η μικρή ιστοριούλα κάτι του θύμιζε. Το επόμενο βράδυ, σκάναρε την σελίδα και μου την έστειλε. Χαμογέλασα. "Είναι τόσο "Μόλλυ"!" του είπα. Αποφασίσαμε να ονομάσουμε την ιστορία "Μόλλυ", ερήμην του συγγραφέα. Ελπίζω, να μην έχει πρόβλημα! Η ιστορία είναι από το τέταρτο τεύχος της αυτοέκδοσης 3Α4 του σκιτσογράφου (και σκηνοθέτη) Χάρη Λαγκούση. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που περιγράφονται παραπάνω είναι φανταστικά (μπορεί και όχι).