Molly Fiddler's

Τον Νοέμβριο το περιοδικό ΜΟΝΙΤΟΡ διοργάνωσε έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό, με θέμα "Ιστορίες Πόλης". Είπα να δοκιμάσω κι εγώ την τύχη μου. Δεν ξέρω ποια θέση ακριβώς πήρα, σίγουρα όμως δεν είμαι στις τρεις πρώτες που θα δημοσιευθούν και θα κερδίσουν συμβολικά δώρα. Πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων δεν μπορούσα να το αναρτήσω και για να πω την αλήθεια, δεν ένιωθα και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να το κάνω. Μετά από απαίτηση του κοινού όμως, το αναρτώ σήμερα και τα likes δικά σας. Τον έβλεπα κάθε πρωί στην στάση, σκυφτό, σαν να κουβαλούσε στις πλάτες του το βάρος όλου το κόσμου. Πάνω από 35 δεν ήταν. Εκείνος όταν με έβλεπε κουνούσε το κεφάλι σαν να έλεγε καλημέρα, το κουνούσα κι εγώ, καμιά φορά του χαμογελούσα κιόλας. Τόσο καιρό στην ίδια στάση αυτή ήταν όλη μας η επικοινωνία. Θα ήθελα να ρώταγα τι είναι αυτό που τον βαραίνει, που του ρουφά όλη την ενέργεια, αλλά ποτέ δεν τόλμησα. Δεν παίρναμε και το ίδιο λεωφορείο. Τον είχα κάνει έννοια μου όμως, κάθε πρωί είχ...

"Καλώς την κυρά-Κούλα! Τι κάνεις; Καλά κι εμείς... Ναι, ναι... Και που λες κυρά-Κούλα μου, το πρωί πήρα τον Γιωργάκη και τον κατέβασα κέντρο, να βγάλει μερικές φωτογραφίες από τις πορείες και τα γεγονότα και να παίξει μαζί με τους φίλους του. Όλη την γειτονιά είδα! Συνάντησα την κυρά-Τασούλα, την μάνα του Γιαννάκη του αστυνομικού, καλό παιδί αλλά λίγο μαμούχαλος, κρίμα δυο μέτρα παλικάρι και την άλλη, την κυρά-Άννα, τη μάνα αυτού του ταραξία που βάζει γκαζάκια και σπάει τζαμαρίες. Καλό παιδί κατά τ' άλλα, έχει τελειώσει και ΤΕΙ. Κωστάκη θαρρώ τον λένε. Καθώς με είδαν και οι δύο δεν μπορούσα, τις χαιρέτισα. Γειτόνισσες είμαστε, μια λαϊκή μοιραζόμαστε... Και που λες κυρά-Κούλα μου, εκεί που τραβάω τον Γιωργάκη να μην τον πατήσει ένας μανιακός με το μηχανάκι, κάνω μια έτσι και τι να δω; Έχει βουτήξει ο Γιαννάκης, της κυρά-Τασούλας τον Κωστάκη από τον λαιμό και που σε πονεί και που σε σφάζει το δόλιο. Ο δικός μου να 'χει λυσσάξει με τις φωτογραφίες, που ανάθεμα που του δινα τ...

Η έμπνευση είναι σαν το κόψιμο. Δεν ξέρεις ποτέ πότε θα σου 'ρθει. Και που. Και για ποιο λόγο. Απαραίτητο αξεσουάρ και για τα δύο είναι το χαρτί. Έτσι λοιπόν και στην DeeDee ήρθε έμπνευση-κόψιμο (DNA είναι αυτό, δεν είναι παίξε-γέλασε) την ώρα του μαθήματος, πήρε ένα κομμάτι χαρτί και έγραψε αυτό ακριβώς που σκεφτόταν. Με βρήκε και μου ζήτησε να το διαβάσω. Καθώς διάβαζα τις πρώτες γραμμές είπα "Εεε... Τα χριστούγεννα και οι γιορτές πέρασαν... Λίγο αργά μου το έδωσες...". Η απάντηση της ήταν "Διάβασέ το όλο και μετά πες μου". Το διάβασα όλο και έτσι απλά το μεταφέρω από το χαρτί. Τι είναι Χριστούγεννα; Είναι η μέρα που γεννήθηκε ο Χριστός ή η εβδομάδα που γιορτάζουμε τον καταναλωτισμό και την υποκρισία; Τα Χριστούγεννα είναι σαν το αλκοόλ, πίνεις λίγο και μετά σε κάνει ό,τι θέλει. Θα μπορούσαμε να είχαμε Χριστούγεννα πιο συχνά, αν ήταν να είμαστε έτσι χαρούμενοι. Δεν πήρα δώρο στα γενέθλια μου, ούτε καν στην γιορτή μου, αλλά τα Χριστούγεννα πήρα πολλά, σαν ν...

* Λοιπόν, οκ! Καλωσορίζω την καινούρια χρονιά στο μπλογκ, όχι με ευχές και ρεζολούσιονς (που λέμε και στο χωριό μου), αλλά με μία ιστορία με ηθικό δίδαγμα την οποία εμπνεύστηκα ένα ατελείωτο βράδυ στο msn, πριν μερικά χρόνια, και την μοιράστηκα με τον Μιχάλη, ο οποίος στωικά διάβαζε για καιρό όλες τις (πάρλα-)πίπες που πληκτρολογούσαν τα άσπρα κρινοδάχτυλά μου. Για να μην σας βγουν τα μάτια διαβάζοντας greeklish, μεταγράφω εδώ στα ελληνικά (κάνω και μια σχετική μορφοποίηση). Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή κοπέλα που φορούσε ένα πράσινο βρακάκι και γι' αυτό την φώναζαν Πρασινοβρακίτσα. Μια μέρα λοιπόν της λέει η μαμά της "Πρασινοβρακίτσα, πρέπει να πας αυτό το καλαθάκι στη γιαγιά σου, αλλά πρόσεχε! Μην είσαι χαζή και πας από τον καλό τον δρόμο... από τον κακό να πας!" Παίρνει λοιπόν το καλαθάκι η Πρασινοβρακίτσα και ξεκινάει. Στην πορεία όμως σκέφτηκε να πάει από τον καλό το δρόμο να δει τι έχει κι από κει. Περπατάει, περπατάει και συναντάει ένα πρόβατο. -Γεια...

Το θυμάμαι καλά εκείνο το βράδυ. Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι του ξαδέρφου μου, ήταν και η Ειρήνη μας εκεί. Είχαμε φάει ένα σκασμό γλυκά, γιατί όπως πάντα ο καθένας μας κρατούσε το δικό του, είχαμε παίξει ταμπού και είχαμε πεθάνει στα γέλια, γιατί έτσι κάνουμε πάντα όταν μαζευόμαστε όλα τα ξαδέρφια μαζί. Μέσα στην γενικότερη χαρά, τα γέλια και τα πειράγματα ακούσαμε σειρήνες. Βγήκαμε στο μπαλκόνι και είδαμε έναν κάδο απορριμάτων να καίγεται και ένα πυροσβεστικό όχημα να έρχεται για να τον σβήσει. "Ποιος μαλάκας έβαλε φωτιά στα σκουπίδια;" ήταν η πρώτη σκέψη μου, αν και μετά έκανα πλάκα "Κύριε Πυροσβέστη, ελάτε κατά δω καλέ...!". Μπήκαμε μέσα και τα γέλια συνεχίστηκαν. Έφυγα για το σπίτι με πολύ καλή διάθεση και ένα αίσθημα ικανοποίησης που είχα περάσει τόσο καλά. Την επόμενη μέρα το πρωί άκουσα τον αδερφό μου να λέει "Έγινε χαμός χτες βράδυ, τα σπάσανε όλα, έπεσαν δακρυγόνα, μολότωφ, κάηκε το Ηράκλειο." Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο κά...

Απ' όλα τα τετράποδα μ' αρέσει το γαϊδούρι γιατ' είναι όμορφο πολύ κι έχει ωραία μούρη. Τ' αυτιά του είναι μακρουλά και φουντωτή η ουρά του, μεγάλα τα δοντάκια του και στρογγυλή η κοιλιά του. Το παρόν ποίημα αποτελεί πρωινή έμπνευση, πριν την λήψη ικανοποιητικής δόσης καφεϊνης. Το γαϊδούρι στην φωτογραφία δεν είναι ο Πάντσο.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί απ' έξω εκεί να στέκει ένα δέντρο, ένα δάσος, ένας κήπος, ή μια πόλη μαγική. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί να 'ναι το σκυλί που ψαχουλέυει. Μπορεί να δεις κάποια μορφή, ή ένα μάτι, ή την εικόνα μιας εικόνας. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Αν είναι η καταχνιά θα καθαρίσει. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Κι αν είναι μόνο η σκοτεινιά που θορυβεί κι αν είναι μόνο κούφιος άνεμος κι αν τίποτα δεν είναι έξω εκεί, πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Τουλάχιστο θα γίνει κάποιο ρεύμα. Ο Μιροσλάβ Χόλουμπ (1923-1998) θεωρείται από τους σημαντικότερους Τσέχους ποιητές του 20ού αιώνα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή "Καθημερινό Χρέος" δημοσιεύτηκε το 1958. Μετά την εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την λήξη της "Άνοιξης της Πράγας", τον Αύγουστο του 1968 ο Χόλουμπ όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς δεν μπορούσαν να τυπώσουν τα έργα τους. Η απαγόρευση διήρκησε μέχρι το 1982. Ο Χόλουμπ βίωσε...