Molly Fiddler's

Η έμπνευση είναι σαν το κόψιμο. Δεν ξέρεις ποτέ πότε θα σου 'ρθει. Και που. Και για ποιο λόγο. Απαραίτητο αξεσουάρ και για τα δύο είναι το χαρτί. Έτσι λοιπόν και στην DeeDee ήρθε έμπνευση-κόψιμο (DNA είναι αυτό, δεν είναι παίξε-γέλασε) την ώρα του μαθήματος, πήρε ένα κομμάτι χαρτί και έγραψε αυτό ακριβώς που σκεφτόταν. Με βρήκε και μου ζήτησε να το διαβάσω. Καθώς διάβαζα τις πρώτες γραμμές είπα "Εεε... Τα χριστούγεννα και οι γιορτές πέρασαν... Λίγο αργά μου το έδωσες...". Η απάντηση της ήταν "Διάβασέ το όλο και μετά πες μου". Το διάβασα όλο και έτσι απλά το μεταφέρω από το χαρτί. Τι είναι Χριστούγεννα; Είναι η μέρα που γεννήθηκε ο Χριστός ή η εβδομάδα που γιορτάζουμε τον καταναλωτισμό και την υποκρισία; Τα Χριστούγεννα είναι σαν το αλκοόλ, πίνεις λίγο και μετά σε κάνει ό,τι θέλει. Θα μπορούσαμε να είχαμε Χριστούγεννα πιο συχνά, αν ήταν να είμαστε έτσι χαρούμενοι. Δεν πήρα δώρο στα γενέθλια μου, ούτε καν στην γιορτή μου, αλλά τα Χριστούγεννα πήρα πολλά, σαν ν...

* Λοιπόν, οκ! Καλωσορίζω την καινούρια χρονιά στο μπλογκ, όχι με ευχές και ρεζολούσιονς (που λέμε και στο χωριό μου), αλλά με μία ιστορία με ηθικό δίδαγμα την οποία εμπνεύστηκα ένα ατελείωτο βράδυ στο msn, πριν μερικά χρόνια, και την μοιράστηκα με τον Μιχάλη, ο οποίος στωικά διάβαζε για καιρό όλες τις (πάρλα-)πίπες που πληκτρολογούσαν τα άσπρα κρινοδάχτυλά μου. Για να μην σας βγουν τα μάτια διαβάζοντας greeklish, μεταγράφω εδώ στα ελληνικά (κάνω και μια σχετική μορφοποίηση). Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή κοπέλα που φορούσε ένα πράσινο βρακάκι και γι' αυτό την φώναζαν Πρασινοβρακίτσα. Μια μέρα λοιπόν της λέει η μαμά της "Πρασινοβρακίτσα, πρέπει να πας αυτό το καλαθάκι στη γιαγιά σου, αλλά πρόσεχε! Μην είσαι χαζή και πας από τον καλό τον δρόμο... από τον κακό να πας!" Παίρνει λοιπόν το καλαθάκι η Πρασινοβρακίτσα και ξεκινάει. Στην πορεία όμως σκέφτηκε να πάει από τον καλό το δρόμο να δει τι έχει κι από κει. Περπατάει, περπατάει και συναντάει ένα πρόβατο. -Γεια...

Το θυμάμαι καλά εκείνο το βράδυ. Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι του ξαδέρφου μου, ήταν και η Ειρήνη μας εκεί. Είχαμε φάει ένα σκασμό γλυκά, γιατί όπως πάντα ο καθένας μας κρατούσε το δικό του, είχαμε παίξει ταμπού και είχαμε πεθάνει στα γέλια, γιατί έτσι κάνουμε πάντα όταν μαζευόμαστε όλα τα ξαδέρφια μαζί. Μέσα στην γενικότερη χαρά, τα γέλια και τα πειράγματα ακούσαμε σειρήνες. Βγήκαμε στο μπαλκόνι και είδαμε έναν κάδο απορριμάτων να καίγεται και ένα πυροσβεστικό όχημα να έρχεται για να τον σβήσει. "Ποιος μαλάκας έβαλε φωτιά στα σκουπίδια;" ήταν η πρώτη σκέψη μου, αν και μετά έκανα πλάκα "Κύριε Πυροσβέστη, ελάτε κατά δω καλέ...!". Μπήκαμε μέσα και τα γέλια συνεχίστηκαν. Έφυγα για το σπίτι με πολύ καλή διάθεση και ένα αίσθημα ικανοποίησης που είχα περάσει τόσο καλά. Την επόμενη μέρα το πρωί άκουσα τον αδερφό μου να λέει "Έγινε χαμός χτες βράδυ, τα σπάσανε όλα, έπεσαν δακρυγόνα, μολότωφ, κάηκε το Ηράκλειο." Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο κά...

Απ' όλα τα τετράποδα μ' αρέσει το γαϊδούρι γιατ' είναι όμορφο πολύ κι έχει ωραία μούρη. Τ' αυτιά του είναι μακρουλά και φουντωτή η ουρά του, μεγάλα τα δοντάκια του και στρογγυλή η κοιλιά του. Το παρόν ποίημα αποτελεί πρωινή έμπνευση, πριν την λήψη ικανοποιητικής δόσης καφεϊνης. Το γαϊδούρι στην φωτογραφία δεν είναι ο Πάντσο.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί απ' έξω εκεί να στέκει ένα δέντρο, ένα δάσος, ένας κήπος, ή μια πόλη μαγική. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Μπορεί να 'ναι το σκυλί που ψαχουλέυει. Μπορεί να δεις κάποια μορφή, ή ένα μάτι, ή την εικόνα μιας εικόνας. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Αν είναι η καταχνιά θα καθαρίσει. Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Κι αν είναι μόνο η σκοτεινιά που θορυβεί κι αν είναι μόνο κούφιος άνεμος κι αν τίποτα δεν είναι έξω εκεί, πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα. Τουλάχιστο θα γίνει κάποιο ρεύμα. Ο Μιροσλάβ Χόλουμπ (1923-1998) θεωρείται από τους σημαντικότερους Τσέχους ποιητές του 20ού αιώνα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή "Καθημερινό Χρέος" δημοσιεύτηκε το 1958. Μετά την εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την λήξη της "Άνοιξης της Πράγας", τον Αύγουστο του 1968 ο Χόλουμπ όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς δεν μπορούσαν να τυπώσουν τα έργα τους. Η απαγόρευση διήρκησε μέχρι το 1982. Ο Χόλουμπ βίωσε...

Με αφορμή την επικείμενη επίσκεψή μου στην πρωτεύουσα, καθαρά για διασκέδαση, αποφάσισα να πω τον πόνο μου στο ευρύ κοινό (κάποιοι "τυχεροί" τον έχουν ακούσει ήδη). Ο πόνος αυτός μεγάλος και βαρύς. Το όνομα αυτού, βαλίτσα! Οι άντρες μάλλον δεν θα με καταλάβετε, οι γυναίκες όμως, ίσως ταυτιστείτε με το δράμα μου. Το θέμα είναι το εξής, πας ταξίδι, πρέπει να ετοιμάσεις βαλίτσα, τι βάζεις μέσα; Η λογική απάντηση είναι τα απολύτως απαραίτητα και θα έρθω να συμφωνήσω με αυτή την άποψη. Όμως για να χρησιμοποιήσει κάποιος μόνο τα απολύτως απαραίτητα θα πρέπει να πάει κάπου με αυστηρά ελεγχόμενο περιβάλλον και πρόγραμμα (εκτός αν το όνομα του είναι Αλέξανδρος και έχει σπαρτιατικές ρίζες κι ας μην το ξέρει). Το οποίο μέρος εγώ δεν ξέρω, εκτός βέβαια από τα κλουβάκια των πειραματόζωων. Έτσι λοιπόν προκύπτουν δύο περιπτώσεις. Πρώτη περίπτωση: Παίρνω την πιο μικρή βαλιτσούλα που έχω, που με δυσκολία χωράει τα ρούχα της Barbie. Πάω διακοπές. Γυρνώντας συνειδητοποιώ πως α) χρειαζότ...

Ο έρωτας είναι σαν το mix party! Έχει μερικά από κείνα τα μπατόν σαλέ που έχουν σχήμα πρέτσελ, κείνα τα άλλα που έχουν τα σχήματα της τράπουλας και τα ψαράκια που έχουν κόκκους πιπέρι και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι. Έχει λίγο απ' όλα. Τα βάζεις όλα σ' ένα μπωλ και κάθε φορά παίρνεις ένα άλλο στο χέρι. Έτσι κι ο έρωτας. Έχει λίγο απ' όλα. Και χαρά και λύπη και θυμό. Και γι' αυτό το λόγο ο έρωτας είναι τόσο σημαντικός! Γιατί νιώθουμε όλα τα συναισθήματα και ωριμάζουμε (ότι ωριμάζεις το καταλαβαίνεις εκ των υστέρων). Επίσης, ο έρωτας σαν πράξη είναι ένας ωραίος και ενδιαφέρον τρόπος να διαιωνίζουμε το ανθρώπινο είδος.