Molly Fiddler's

Έπεσε το χιόνι, ντύθηκαν όλα στα λευκά. Κι ύστερα, λασπουριά και αηδία.

*sounds like a week that leaves you weak I hope you die and rot in hell, I hope maggots eat your brain, liver and stomach. I hope you can't rebirth from your ashes again, I hope they put you in a chemical coma.

This is the end, my only friend, the end Of our elaborate plans, the end. Στο μεταξύ ο αστυνόμος Τζόουνς ήταν πολύ μπερδεμένος. Τις τελευταίες μέρες το όνομα Τερέζα Μπάρτον εμφανίζονταν συχνά μπροστά του, αλλά όχι και το πρόσωπο που άκουγε σ’ αυτό. Κι έπειτα υπήρχε και η Τζόαν Μπράντλεϋ, την οποία δεν μπορούσε να ανακρίνει επειδή βρίσκονταν στο νοσοκομείο. Έκανε έναν μορφασμό δυσαρέσκειας. Κατευθύνθηκε στο αρχείο και χαιρέτησε τον συνάδελφό του. Εκείνος σήκωσε απρόθυμα το κεφάλι του πάνω από μια στοίβα χαρτιά και τον ρώτησε τι θέλει.  Όταν ο Τζόουνς του είπε, εκείνος απλά ρώτησε «Ποινικό μητρώο;» «Καθαρό.» απάντησε ο Τζόουνς. Ο συνάδελφός του σηκώθηκε και του έκανε νεύμα να τον ακολουθήσει. Πέρασαν ένα μικρό δωμάτιο και μετά βρέθηκαν μέσα σε μια αποθήκη γεμάτη με χαρτόκουτα, τα οποία ήταν είτε καμένα, είτε μουλιασμένα από νερό. «Δεν το λέμε παραέξω, αλλά μετά την πυρκαγιά την άνοιξη, επικρατεί ένα χάος» είπε με σοβαρό ύφος ο συνάδελφος του Τζόουνς. «Μα νόμιζα ότι ...

Πηγή: Κλικ εδώ Fly high,  Free bird. Η Τερέζα είχε καταφέρει να ξεγελάσει το νοσοκομείο με τα ψεύτικα χαρτιά της, δεν ήξερε κατά πόσο όμως ξεγέλασε και τον αστυνομικό. Έπρεπε να φύγει από κει, αλλά δεν μπορούσε να σκεφτεί κάποιον τρόπο που να μην κινήσει υποψίες. Η λύση ήρθε μόνη της από τον γιατρό της ο οποίος την ενημέρωσε ότι η ασφάλειά της δεν μπορεί να καλύψει παραπάνω μέρες νοσηλείας.  "Εάν θέλετε να μείνετε παραπάνω θα πρέπει να πληρώσει η ίδια." της είπε.  "Μπορώ να φύγω όμως; Δεν υπάρχει πρόβλημα;" ρώτησε η Τερέζα με ελπίδα.  "Ναι. Δεν διατρέχετε πλέον κάποιο κίνδυνο, αλλά θα πρέπει αναγκαστικά να έρθετε σε τρεις μέρες για επανέλεγχο. Θα σας γράψω και μια συνταγή για παυσίπονα σε περίπτωση που έχετε πονοκεφάλους. Eάν επιμείνουν όμως και νιώσετε και αίσθημα ζαλάδας θα πρέπει να έρθετε άμεσως στο νοσοκομείο." Η Τερέζα ευχαρίστησε τον γιατρό και οταν εκείνος έφυγε, ετοιμάστηκε και πέρασε αθόρυβα από την ρεσεψιόν. Η ελευθερία της πλ...

Money, so they say Is the root of all evil today. Ο Μπομπ στην αρχή δεν ήταν σίγουρος για την επιλογή της Τερέζας, ως τσιλιαδόρισσας, αλλά σκέφτηκε το ίδιο πράμα με τον Μάικ. Αν κάτι στραβώσει, μπορεί εύκολα να την βγάλει από την μέση. Και τους δυό αν χρειαζόταν.   Όλα ήταν έτοιμα. Το φορτηγό ήταν στην θέση του και ο Μάικ με τον Μπομπ άρχισαν να βάζουν τις κούτες μέσα. Η Τερέζα ήταν στην είσοδο της αποθήκης και κοίταζε έξω, αλλά ο νους της ήταν μέσα και στην συναλλαγή που θα γινόταν αργότερα. Κάποια στιγμή άκουσε ομιλίες μέσα στην αποθήκη και χωρίς να γίνει αντιληπτή πλησίασε τον Μπομπ και τον Μάικ. Δεν έλεγαν κάτι σπουδαίο, μέχρι που ο Μάικ ρώτησε πότε θα πάρει τα λεφτά. "Όταν το φορτίο παραδωθεί με ασφάλεια" είπε ο Μπομπ. Ο Μάικ και η Τερέζα πάγωσαν. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. "Δεν γίνεται αυτό, Μπομπ! Το ξέρεις. Είναι επικίνδυνα πράματα αυτά. Και στην τελική, ποιος μου λέει ότι δεν θα με πουλήσεις;" προσπαθούσε να μιλήσει ήρεμα, αλλά η Τ...

Ξύπνησα το πρωί από το φως. Παντζούρια δεν έχουμε, προς το παρόν. Τράβηξα την κουρτίνα και είδα από δεξιά την άνοιξη -γαλάζιος ουρανός, ήλιος, και από τ' αριστερά το μαύρο χάος. Θα βρέξει, όπως βρέχει τις τελευταίες νι μέρες.  Η βροχή δεν μου αρέσει. Ίσως γιατί την ακολουθεί η υγρασία που σου τρυπάει τα κόκκαλα. Όπως και να 'χει δεν μου αρέσει.  Όταν βρέχει πάντως, συμπεριφορά μηδέν στα πεζοδρόμια. Κρατάς ομπρέλα και περπατάς κάτω από τα υπόστεγα, κλείνοντας τον δρόμο σε όσους δεν έχουν ομπρέλα. Λάθος.  Μιλώντας για ομπρέλες, μου αρέσει όταν βλέπω χρωματιστές ομπρέλες. Αυτή τη μαυρίλα σαν εναέριο πλάνο από κινηματογραφικές κηδείες δεν την μπορώ. Χάρηκα χτες όταν είδα μια θάλασσα από χρωματιστές ομπρέλες στην στάση της πλατείας Αριστοτέλους. Δεν χάρηκα που κάποιος είχε ξεχάσει το παράθυρο στο λεωφορείο ανοιχτό με αποτέλεσμα να έχει μαζέψει νερό στην θέση μου. Πάλι καλά που δεν είχε μουσκέψει το κάθισμα.  Παρόλη την βροχή και την μουντάδα πάντως η θέα από...

You had your time, you had the power. You've yet to have your finest hour, Radio. Ο Μπομπ θα έφερνε λαθραία ένα φορτίο από κινέζικα ραδιόφωνα, πιστά αντίγραφα από αυτά που κυκλοφορούσαν το 1950 και πιστά αντίγραφα της εταιρείας που τα εκμοντέρνισε και τα έβγαλε πάλι στη μόδα. "Ξέρεις τώρα, πως τα ζητάνε αυτά όλοι αυτοί που το παίζουν ιστορίες και μαζεύουν παλιατζούρες της γιαγιάς" είχε πει στον Μάικ. "Κι εμένα τι με θέλεις; Τι θα κάνω;" "Εσύ θα φορτώσεις τα κιβώτια από την αποθήκη, που θα τα έχω, στο φορτηγό και θα τα πας εκεί που θα σου πω." Ο Μάικ τον κοίταξε σκεφτικός. "Και τι θα κερδίσω, από αυτή την δουλειά;" "Δεκαπέντε χιλιάρικα." "Δεκαπέντε χιλιάρικα για τα ραδιόφωνα; Από τι είναι φτιαγμένα; Χρυσάφι;" "Μάικ, δεκαπέντε χιλιάρικα, δεν είναι τίποτα από αυτά που θα βγάλω, όταν τα πουλήσω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τα πας εκεί που θα σου πω, χωρίς να σε σταματήσουν πουθενά. Δεν είναι να μαθευτεί αυτό....

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα σε αυτό εδώ το υπέρτατο μπλογκ. Σχεδόν ένας χρόνος. Αλλά έχουν συμβεί διάφορα πράματα που με κράτησαν μακρυά, αλλά καλά κι άλλα χειρότερα. Τώρα αποφάσισα να επιστρέψω, απλά δεν ξέρω αν έχω επιστρέψει για καλά. Γράφω πρώτα για μένα, γιατί με κάνει και νιώθω ωραία αυτή η δημιουργική ασχολία, αλλά χαίρομαι ως τον ουρανό όταν διαβάζετε αυτά που γράφω και σας αρέσουν. Κυρίως όμως, μου αρέσει όταν κάτι δεν σας αρέσει και μου κάνετε κριτική, παρόλο που η πρώτη αντίδραση που θέλει να βγει προς τα έξω είναι "Σκάσε! Δεν ξέρεις τίποτα! Είσαι ένας ηλίθιος!". Ωστόσο, υπερισχύει η λογική και κάθε κριτική καταγράφεται και έτσι νομίζω ότι γίνομαι καλύτερη. Όσοι με παρακολουθείτε καιρό ξέρετε για το πόνημά μου, Flat Tire. Το λέω πόνημα γιατί μόνο πόνο μου 'χει προσφέρει (Flat Tire και τα μυαλά μου πονάνε). Αλλά ο πόνος αυτός είναι η εκδίκησή του. Ας τα πιάσουμε όμως από την αρχή, γιατί ήρθε η ώρα να μάθετε τι σκατά γίνεται με αυτή την ιστ...

Doctor, doctor please. Oh, the mess I'm in. Η Τερέζα άνοιξε με δυσκολία τα μάτια της. Το μόνο που κατάφερε να δει είναι λευκούς τοίχους και μηχανήματα. Όταν τα ξανάνοιξε είδε μπροστά της έναν γιατρό κι έναν άντρα που δεν ήξερε. Τους άκουσε που συζητούσαν χαμηλόφωνα. Προσπάθησε να κουνηθεί, αλλά ένιωθε όλο το κορμί της να πονά και τα σωληνάκια των ορών να την τραβάνε. "Σκατά! Πονάω!' είπε με όση δύναμη είχε στην φωνή της. Ο γιατρός γύρισε και την κοίταξε.  "Με τέτοια σύγκρουση, είστε τυχερή που ζείτε" της είπε αυστηρά και γύρισε μια μικρή ροδέλα σ' ένα σωληνάκι. "Μπορώ να της μιλήσω;" είπε ο άντρας. Ο γιατρός έγνεψε, αλλά δεν κουνήθηκε από την θέση του. "Με λένε Τζόουνς και είμαι από την αστυνομία" της είπε και έδειξε το σήμα του. Η Τερέζα άφησε την δυσαρέσκειά της να γίνει αντιληπτή. Δεν γούσταρε τους μπάτσους και μετά απ' όλα αυτά δεν ήθελε καμία σχέση μαζί τους. "Τι θέλετε από μένα;" είπε τελικά. "Ερευνούμε την δο...

Έρευνα από την τράπεζα που κάποτε έμπαινε ο μισθός μου. Τις ερωτήσεις μου τις κάνει μια κοπελιά η οποία εκτός ότι τονίζει λάθος το επώνυμό μου, επιμένει να με ρωτάει για διάφορους "κυρίους λόγους". Εγώ αυτούς τους κυρίους δεν τους ξέρω. Μεταξύ των κυρίων λόγων λοιπόν και διαφόρων άλλων ερωτήσεων ειπώθηκαν τα εξής: -Σε ποιο νομό μένετε;; -Ηρακλείου. -Αττικής; -Κρήτης.... -Και σε ποια πόλη; -Ηράκλειο... -Αττικής; -Κρήτης....  Μετά από ώρα και διάφορες άλλες ερωτήσεις: -Εργάζεστε σε κάποια από τις παρακάτω εταιρείες (ξεκινά και λέει κάποιες)... -Όχι. -Εργάζεστε σε... -Είμαι άνεργη... -Συγγνώμη κιόλας, ε;  Μετά από περισσότερη ώρα και διάφορες άλλες ερωτήσεις: -Τώρα θα θέλαμε να μας πείτε αν θα θέλατε ν' αλλάξετε κάτι στην τράπεζά μας... -Για τις συναλλαγές που κάνω συνήθως είμαι απολύτως ικανοποιημένη, δεν θα άλλαζα κάτι. -Τι εννοείτε συναλλαγές; -Ανάληψη και κατάθεση. -Ανάληψη και κατάθεση λέτε. Χρημάτων; -(Όχι, κιοφτέδων) Μάλιστα. Μετά από ακόμα περισσότερη ώρα και...

Wherever he steps, whatever he touches, whatever he leaves, even unconsciously, will serve as a silent witness against him. Not only his fingerprints or his footprints, but his hair, the fibers from his clothes, the glass he breaks, the tool mark he leaves, the paint he scratches, the blood or semen he deposits or collects, all of these and more bare mute witness against him. This is evidence that does not forget. It is not confused by the excitement of the moment. It is not absent because human witnesses are, it is factual evidence. Physical evidence cannot be wrong. It cannot perjure itself. It cannot be wholly absent. Only human failure to find it, study and understand it, can diminish its value. - Prof. Edmond Locard (1877 - 1966)

Πολλές φορές μας συμβαίνουν διάφορα στη ζωή μας που δεν τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία εκείνη την στιγμή που συμβαίνουν ή δεν συνειδητοποιούμε αμέσως πόσο σημαντικό είναι αυτό που ζήσαμε. Όπως για παράδειγμα να γνωρίσουμε ένα σημαντικό πρόσωπο. Αυτό μου συνέβη. Δυστυχώς, λόγω διάφορων άσχημων καταστάσεων στην ζωή μου εκείνη την περίοδο έχω, σκόπιμα μάλλον, απωθήσει πολλές αναμνήσεις από τότε, μέσα σε αυτές και λεπτομέρειες από την ιστορία που θα πω. Αλλά θα προσπαθήσω να γράψω όσα πράματα θυμάμαι. Γυρνάω πίσω τον χρόνο, λοιπόν, τότε που ήμουν 20 χρονών (μπορεί και 19). Ήμουν στο πλοίο και ταξίδευα από Πειραιά για Ηράκλειο, για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Είμασταν μια μεγάλη παρέα, από την οποία θυμάμαι μόνο μια κοπέλα, και ταξιδεύαμε φυσικά κατάστρωμα. Κάποια στιγμή, κι ενώ το βράδυ κυλάει απελπιστικά αργά, μας πλησίασε ένας νεαρός, γύρω στα 29 τον έκανα (μπορεί και να ήταν), και μας ρώτησε αν μπορούσε να κάτσει σε μια κενή θέση που υπήρχε στο τραπέζι μας. Φυσικά είπαμε ναι και...

Θερορμόνη (η): Η ορμόνη εκείνη που αυξάνει τα επίπεδα της στα τέλη της Άνοιξης και δημιουργεί έντονη επιθυμία να μπει το Καλοκαίρι (Θέρος). Υπέρ-Θερορμονισμός: Σε μερικούς ανθρώπους τα επίπεδα Θερορμόνης είναι αυξημένα καθόλη την διάρκεια του έτους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα εν λόγω άτομα να νιώθουν ένα αίσθημα ασφυξίας μέσα στα χοντρά ρούχα κατά τους χειμερινούς μήνες, αλλά και μελαγχολία που συνοδεύεται από αναστεναγμούς καθώς αναπολούν το Καλοκαίρι. Υπό-Θερορμονισμός: Πέρα από τον Υπερ-Θερορμονισμό, έχει παρατηρηθεί, σε σχεδόν ίσο αριθμό ατόμων, μειωμένη αισθητά έως μηδενική η Θερορμόνη. Τα άτομα αυτά δεν έχουν καμία επιθυμία να μπει το Καλοκαίρι και αισθάνονται πιο άνετα και πιο ευτυχή κατά τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες, όπου και η θερμοκρασία μένει στα ίδια χαμηλά επίπεδα με την Θερορμόνη τους. Η μόνη γνωστή θεραπεία Υπέρ και Υπο-Θερορμονισμού είναι η γκρίνια κατά τους μήνες που τα άτομα αυτά νιώθουν την μεγαλύτερη δυσφορία και εν τέλει ο ερχομός του Καλοκαιριού...

Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Από μικρή δεν είχα κατάλαβει αυτή την γιορτή. Οι συμμαθήτριές μου στο δημοτικό με πληροφόρησαν πως τη μέρα αυτή δίνεις στον αγαπημένο σου μία σοκολάτα ή ένα δώρο (συνήθως αρκουδάκι που κρατάει μια καρδιά που λέει I love you!) ή μία κάρτα σε σχήμα καρδιάς, φυσικά κόκκινη. Πρόβλημα πρώτο, στο δημοτικό δεν είχα αγαπημένο. Πρόβλημα δεύτερο, δεν μου άρεσαν τα αρκουδάκια που κρατάνε καρδούλες. Πρόβλημα τρίτο, μισώ τις καρδούλες. Και τέλος, δεν υπήρχε περίπτωση να μοιραστώ ποτέ την σοκολάτα μου με κάποιον άλλο! Ο καιρός πέρασε αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Ίσα - ίσα όλα συνέβαλαν στο να αδιαφορήσω περισσότερο για την γιορτή αυτή, όπως όταν, για παράδειγμα, μία τέτοια μέρα, ο τότε φίλος μου που ήταν βαλεντινόφιλος, ήθελε να περάσουμε το απόγευμά μας με τον κολλητό του, παρ'όλο που είχα όλη την καλή διάθεση να υποχωρήσω στα καταναλωτικά πρότυπα. Από τότε, δεν έχω κάνει καμιά άλλη προσπάθεια. Δεν την γιορτάζω, βρε αδερφέ! Δεν μου πάνε οι καρδού...

Ω! Βροχή αναζωογονητική! Πέφτεις με δύναμη στα πεζοδρόμια και ξεκολλάς τις κουτσουλιές από τις πλάκες. Βρωμίζει ο αέρας από τις μυρωδιές. Κι αναπνέουμε από το στόμα το καυσαέριο της πόλης. ~ Molly Fiddler

Με μια και μόνο κουβέντα στην αρχή ήμουν έτσι...   ... μετά έτσι...   ... και μετά..!     Και μετά ποιος ξέρει... 

Από τότε που ξεκίνησα το μπλογκ, κάθε τέλος του χρόνου σκέφτομαι ότι με το που μπει η χρονιά θα μπω κι εγώ δυναμικά με κάτι πάρα πολύ καλό. Σχεδόν πάντα το ξεχνάω ή δεν έχω κάτι πολύ καλό στο νου ή απλά περνάνε 20 μέρες ή ένας μήνας και τότε γράφω κάτι. Δεν έχει αλλάξει κάτι φέτος, δεν έχω κάτι πάρα πολύ καλό και έχουν περάσει 19 μέρες, αλλά σκέφτηκα για ποδαρικό να δημοσιοποιήσω δυο λίστες που έχω το συνήθειο να κάνω στο πίσω μέρος της ατζέντας μου (πρόσφατα μπήκα στον μαγικό χώρο της τεχνολογίας κατεβάζοντας εφαρμογή σημειωματάριο για το ζματφόν μου και τα γράφω εκεί -άσχετο). Την μία λίστα ονομάζω Books I've read και την άλλη Comics I've read. Δίνοντας αυτές τις λίστες στο φως της δημοσιότητας (αποκλειστικότητα του Molly Fiddler's), ίσως σας δώσω και καμιά ιδέα για το τι να διαβάσετε μετά από αυτό που διαβάζετε ήδη.   Books I've Read Philip Kerr - Η τριλογία του Βερολίνου (Οι βιολέτες του Μάρτη, Ο χλωμός εγκληματίας, Γερμανικό ρέκβιεμ) (Κέδρος) Κάρλος Ρουίθ Θαφό...

 Bang bang, he shot me down Bang bang, I hit the ground Απορροφημένος στις σκέψεις του συνέχιζε να μαζεύει ό,τι θεωρούσε ότι θα χρειαζόταν. Περισσότερο τον στεναχωρούσε που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του τις μινιατούρες του. Όταν άκουσε τον θόρυβο μέσα στο δωμάτιο ήταν αργά. Ο άγνωστος άντρας ήταν εκεί και τον σημάδευε με ένα πιστόλι. Με μια γρήγορη κίνηση άρπαξε κι εκείνος το περίστροφο που είχε μέσα στο σακίδιό του.  "Μην είσαι ανόητος! Το ξέρω ότι είναι άδειο." του είπε ο άντρας. "Μην είσαι τόσο σίγουρος" είπε εκείνος και σημάδεψε τον άντρα. "Είμαι σίγουρος, Τζόνυ, γιατί εγώ έβαλα το περίστροφο μέσα στη θυρίδα. Τώρα δώσε μου το βιβλίο και ίσως φανούμε ευγενικοί μαζί σου". "Πως;; Πως ξέρεις το όνομά μου;" "Ω καλά, Τζόνυ, δεν είναι και δύσκολο να το μάθει κάποιος, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μου δώσεις το βιβλίο" Για μια στιγμή ο άγνωστος άντρας πίστεψε ότι ο Τζόνυ θα του έδινε το βιβλίο, αντί αυτού όμως ...

Στο Molly Fiddler's αποφασίσαμε ότι θέλαμε ανακαίνιση. Και έτσι προσπαθήσαμε να την κάνουμε. Κυρίως αλλάξαμε γραμματοσειρές, γιατί δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι χρώματα θέλαμε να βάλουμε. Σε κάποιες αναρτήσεις το blogger αποφάσισε ότι δεν θα κάνει καμία αλλαγή, γιατί έτσι. Ζητάμε την κατανόησή σας, μέχρι να βρούμε τρόπο να το διορθώσουμε. Εμείς είμαστε, ο εαυτός μου κι εγώ. Μας μιλάω στον πληθυντικό, γιατί κάναμε μια πατάτα με μια ανάρτηση κι έχουν ψυχρανθεί οι σχέσεις μας. Ευελπιστούμε να διορθωθούν όλα πριν την αλλαγή της χρονιάς και να συνεχιστεί η ομαλή ροή αυτού του υπερφανταστικού blog. Εκ της διευθύνσεως,  Molly (κι εγώ).

Μου τη σπάνε αυτοί που περπατάνε χωρίς σκοπό και σαν υπνωτισμένοι και ανά τρία βήματα σταματάνε στη μέση-μέση για να κοιτάξουν από απόσταση κάποια βιτρίνα, να βάλουν το δάχτυλο στην μύτη τους ή να ξύσουν τον κώλο τους. Μου τη σπάνε τα κακομαθημένα παιδάκια που αρνούνται για έναν δικό τους λόγο να περπατήσουν δίπλα από τους γονείς τους, με αποτέλεσμα οι γονείς να τα σέρνουν, αυτά να αντιστέκονται, ο κόσμος να πέφτει πάνω τους και να ακούγονται τσιρίδες από παντού. Μου την σπάνε τα μεγάφωνα του δήμου, που θέλει σώνει και ντε να μας επιβάλλει να ακούμε το Φελίζ Ναβιδάδ και το Ολ άι γουόντ φορ Κρίστμας, και η ένταση του ήχου τους διαπερνά το μάξιμουμ του ήχου του εμπιθρί μου ενώ παίζει μέταλ. Μου τη σπάνε οι κοπέλες που φοράνε σκουφιά του Αγιοβασίλη και είναι ντυμένες λες και πάνε στον γάμο του.  Μου τη σπάει που τα μελομακάρονα δεν είναι ποτέ αρκετά.  Μου τη σπάνε οι κακόγουστες βιτρίνες των εσωρουχάδικων και τα κακόγουστα χριστουγεννιάτικα μηνύματα πάνω στα εσώρουχα....