Flat Tire: This is the end.
This is the end, my only friend, the end
Of our elaborate plans, the end.
Κατευθύνθηκε στο αρχείο και χαιρέτησε τον συνάδελφό του. Εκείνος σήκωσε απρόθυμα το κεφάλι του πάνω από μια στοίβα χαρτιά και τον ρώτησε τι θέλει. Όταν ο Τζόουνς του είπε, εκείνος απλά ρώτησε «Ποινικό μητρώο;» «Καθαρό.» απάντησε ο Τζόουνς.
Ο συνάδελφός του σηκώθηκε και του έκανε νεύμα να τον ακολουθήσει. Πέρασαν ένα μικρό δωμάτιο και μετά βρέθηκαν μέσα σε μια αποθήκη γεμάτη με χαρτόκουτα, τα οποία ήταν είτε καμένα, είτε μουλιασμένα από νερό.
«Δεν το λέμε παραέξω, αλλά μετά την πυρκαγιά την άνοιξη, επικρατεί ένα χάος» είπε με σοβαρό ύφος ο συνάδελφος του Τζόουνς.
«Μα νόμιζα ότι είχατε αρχίσει να τα περνάτε στον υπολογιστή!»
«Ξέρεις πόσοι φάκελοι είναι; Πάρα πολλοί. Και αυτοί είναι όσοι δεν προλάβαμε να περάσουμε.» είπε κι έδειξε με το χέρι του το χάρτινο χάος. «Κι επειδή κανείς δεν είχε στο νου του την ταξινόμηση όταν προσπαθούσαμε να βγάλουμε το αρχείο από την φωτιά, εάν δεν βρίσκεις αυτόν που ψάχνεις στο σύστημα, σου προτείνω να ξεκινήσεις το ψάξιμο.» του είπε χτυπώντας τον φιλικά στην πλάτη. Ο Τζόουνς μην ξέροντας από πού ν’ αρχίσει, ευχαρίστησε τον συνάδελφό του κι έφυγε από το αρχείο ψάχνοντας να βρει μια άλλη λύση.
Ενώ περπατούσε απρόθυμα στους διαδρόμους της υπηρεσίας χτύπησε το κινητό του. Κοίταξε την οθόνη και απάντησε βιαστικά. «Έχουμε αποτελέσματα;» Το τηλεφώνημα ήταν από το εργαστήριο, είχαν επιτέλους ταυτοποιήσει το DNA. Αυτά που άκουσε όμως δεν ήταν αυτά που περίμενε. «Χρειάζομαι βοήθεια» σκέφτηκε και άνοιξε τον κατάλογο με τα ονόματα στο κινητό του. Βρήκε αυτό που ήθελε, πάτησε το πράσινο κουμπάκι και κάλεσε. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα η φωνή ενός άλλου άντρα απάντησε. «Εμπρός;»
Ήταν σαν άγραφος κανόνας στο Σώμα. Κάθε ένας από τους αστυνόμους είχε έναν δάσκαλο, κάποιον που του έδειξε πώς να σκέφτεται και να πράττει. Κι ο Τζόουνς είχε τον δικό του, τον Λάιονελ Μακ. Τώρα οι δυο άντρες είχαν κάτσει στην καφετέρια δίπλα στην υπηρεσία και συζητούσαν.
«Πως πάει η σύνταξη, Μακ;»
«Το πιο επικίνδυνο πράμα που έζησα τελευταία είναι όταν πάτησα τα σκατά του σκύλου της γειτόνισσας. Φοβήθηκα ότι θα πήγαινα κι από πέσιμο κι από χέσιμο!» είπε και γέλασε δυνατά. Κι έπειτα σοβάρεψε απότομα. «Δεν νομίζω όμως ότι με κάλεσες εδώ να συζητήσουμε για το πώς τα περνάω. Έχεις μπλεξίματα;» Ο Τζόουνς χαμογέλασε.
«Έχω μπερδευτεί με μια υπόθεση και θέλω να με βοηθήσεις μήπως την ξεμπλέξω.»
«Ξεκίνα.»
Ο Τζόουνς έπαιξε τα δάχτυλά του πάνω στον φάκελο που είχε μπροστά του και προσπάθησε να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του.
«Δυο συνάδελφοι βρήκαν ένα πτώμα σε ερημική τοποθεσία. Το όνομά του ήταν Τζώνυ Μπίσοπ. Τον είχαν πυροβολήσει. Περιμένω ακόμα τα αποτελέσματα από την βαλλιστική. Οι έρευνες μας έδειξαν ότι ο τελευταίος άνθρωπος που τον είδε ζωντανό ήταν μια Τερέζα Μπάρτον, η οποία τον πήρε μαζί της με το αυτοκίνητό της. Αυτό έγινε σε ένα βενζινάδικο και από τις κάμερες ασφαλείας βρήκαμε και το όνομα της κοπέλας και την πινακίδα. Μετά από κάποια ώρα προσέκρουσε με μια νταλίκα κι εκείνη οδηγήθηκε στο νοσοκομείο ζωντανή. Το πρόβλημα είναι ότι ο Μπίσοπ δεν ήταν μαζί της κατά το ατύχημα κι ότι η κοπέλα που πήγε στο νοσοκομείο λέγεται Τζόαν Μπράντλεϋ.» Ο Μακ που τόση ώρα άκουγε προσεκτικά σήκωσε το βλέμμα του. «Πως;»
«Αυτό δεν είναι τίποτα. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να της μιλήσω με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι πρέπει να ερευνήσουμε μια υπόθεση πυρκαγιάς που όμως δεν φαινόταν πολύ εντάξει. Όταν πήγα στο σπίτι αυτό, οι συνάδελφοι με ενημέρωσαν ότι το σπίτι ανήκει σε μια Τερέζα Μπάρτον. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη φυσικά. Ερευνώντας το σπίτι δεν βρήκαμε καμία φωτογραφία της Μπάρτον ή προσωπικό αντικείμενο που να μην είναι καμένο και να μπορεί να πάει στο εργαστήριο. Και το όνομά της δεν υπάρχει πουθενά στο αρχείο. Στο ίδιο σπίτι βρήκαμε φωτογραφίες του Μάικ ΝτεΛουφ, είναι γνωστός για διάφορες κλοπές και διακίνηση ναρκωτικών κι άλλα τέτοια. Η πρώτη μου κίνηση ήταν να ψάξω τον ΝτεΛουφ, αλλά τα νέα με πρόλαβαν. Γυρίζοντας στο γραφείο έμαθα ότι ένα ζευγάρι που έκανε πεζοπορία βρήκε ένα μισοκαμένο πτώμα κοντά στο δασάκι. Οι συνάδελφοι τον ταυτοποίησαν για τον Μπομπ Σλεντ, γνωστός κακοποιός κι αυτός. Το εξωφρενικό είναι ότι λίγα μέτρα παραπέρα βρήκαν σε ένα πρόχειρο τάφο το πτώμα του ΝτεΛουφ! Ο ιατροδικαστής είπε ότι είχε σπασίματα από την πτώση, αλλά θάφτηκε ζωντανός. Ταυτόχρονα είχαμε και τις έρευνες για τον φόνο εκείνου του κλόουν που μας οδήγησαν τυχαία στην αποθήκη του Σλεντ.» Ο Μακ άκουγε μ’ ενδιαφέρον.
« DNA;» ρώτησε.
«Νόμιζα ότι είχα βρει κάτι. Αποτσίγαρα από το δασάκι και από την αποθήκη.»
«Και;»
«Και τελικά ήταν του φωτογράφου της υπηρεσίας…» Ο Μακ γέλασε δυνατά. Έπειτα έξυσε το πιγούνι του και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ο Τζόουνς περίμενε την γνώμη του με αγωνία.
Ο Τζόουνς χαμογέλασε στον δάσκαλό του. Δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει. Η Μπάρτον ή όπως αλλιώς λεγόταν ήταν ζωντανή και στο νοσοκομείο και μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της ανά πάσα στιγμή. Αυτό που έπρεπε να κάνει είναι να ξεκαθαρίσει πρώτα το υπόλοιπο χάλι. Η πρώτη του εκτίμηση ήταν ότι είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Μετά από αρκετές ώρες ξαπλωμένη στο πάτωμα, η Τερέζα σηκώθηκε και τεντώθηκε. Έπρεπε να βιαστεί να περάσει τον έλεγχο. Η αγωνία της ήταν τόσο μεγάλη που κάποια στιγμή σκέφτηκε να παρατήσει το σχέδιο της και να μείνει εκεί.
"Που θα πάω; Τι θα κάνω εκεί;" σκεφτόταν και τα πόδια της την οδηγούσαν προς την έξοδο του αεροδρομίου. Όταν σε μια πόρτα είδε φευγαλέα την μορφή της είδε την Τερέζα πριν δυο χρόνια, δαρμένη από τον Μάικ. Θυμήθηκε γιατί το έκανε όλο αυτό. Θυμήθηκε το φτυάρι. Θυμήθηκε ότι της άξιζε να ξεφύγει. Έκανε μεταβολή και άρχισε να τρέχει προς τα πίσω. Μετά που πέρασε τον έλεγχο ηρέμησε περισσότερο, αφού το διαβατήριό της για άλλη μια φορά ξεγέλασε την ασφάλεια.
Οι αεροσυνοδοί βοήθησαν τον κόσμο να καθίσει. Κατά την απογείωση έδωσαν οδηγίες για το πως να χρησιμοποιήσει ο κόσμος τα σωσίβια και τις μάσκες οξυγόνου σε περίπτωση ανάγκης. Μετά από λίγη ώρα κι αφού έχουν απογειωθεί η Τερέζα πέφτει σε ένα βαθύ αλλά γλυκό ύπνο καθόλη την διάρκεια της πτήσης.
Όταν το αεροπλάνο είχε πια προσγειωθεί οι άλλοι επιβάτες προς τους ιμάντες παραλαβής των αποσκευών. Εκείνη όμως προχώρησε ευθεία μπροστά και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Η Τερέζα, Έμιλυ Κιούζακ σύμφωνα με το διαβατήριό της, παίρνει μια βαθιά ανάσα και περνά την πόρτα του αεροδρομίου με σιγουριά, ανυπομονώντας για το μέλλον.
Στο μεταξύ ο αστυνόμος Τζόουνς ήταν πολύ μπερδεμένος. Τις τελευταίες μέρες το όνομα Τερέζα Μπάρτον εμφανίζονταν συχνά μπροστά του, αλλά όχι και το πρόσωπο που άκουγε σ’ αυτό. Κι έπειτα υπήρχε και η Τζόαν Μπράντλεϋ, την οποία δεν μπορούσε να ανακρίνει επειδή βρίσκονταν στο νοσοκομείο. Έκανε έναν μορφασμό δυσαρέσκειας.
Κατευθύνθηκε στο αρχείο και χαιρέτησε τον συνάδελφό του. Εκείνος σήκωσε απρόθυμα το κεφάλι του πάνω από μια στοίβα χαρτιά και τον ρώτησε τι θέλει. Όταν ο Τζόουνς του είπε, εκείνος απλά ρώτησε «Ποινικό μητρώο;» «Καθαρό.» απάντησε ο Τζόουνς.
Ο συνάδελφός του σηκώθηκε και του έκανε νεύμα να τον ακολουθήσει. Πέρασαν ένα μικρό δωμάτιο και μετά βρέθηκαν μέσα σε μια αποθήκη γεμάτη με χαρτόκουτα, τα οποία ήταν είτε καμένα, είτε μουλιασμένα από νερό.
«Δεν το λέμε παραέξω, αλλά μετά την πυρκαγιά την άνοιξη, επικρατεί ένα χάος» είπε με σοβαρό ύφος ο συνάδελφος του Τζόουνς.
«Μα νόμιζα ότι είχατε αρχίσει να τα περνάτε στον υπολογιστή!»
«Ξέρεις πόσοι φάκελοι είναι; Πάρα πολλοί. Και αυτοί είναι όσοι δεν προλάβαμε να περάσουμε.» είπε κι έδειξε με το χέρι του το χάρτινο χάος. «Κι επειδή κανείς δεν είχε στο νου του την ταξινόμηση όταν προσπαθούσαμε να βγάλουμε το αρχείο από την φωτιά, εάν δεν βρίσκεις αυτόν που ψάχνεις στο σύστημα, σου προτείνω να ξεκινήσεις το ψάξιμο.» του είπε χτυπώντας τον φιλικά στην πλάτη. Ο Τζόουνς μην ξέροντας από πού ν’ αρχίσει, ευχαρίστησε τον συνάδελφό του κι έφυγε από το αρχείο ψάχνοντας να βρει μια άλλη λύση.
Ενώ περπατούσε απρόθυμα στους διαδρόμους της υπηρεσίας χτύπησε το κινητό του. Κοίταξε την οθόνη και απάντησε βιαστικά. «Έχουμε αποτελέσματα;» Το τηλεφώνημα ήταν από το εργαστήριο, είχαν επιτέλους ταυτοποιήσει το DNA. Αυτά που άκουσε όμως δεν ήταν αυτά που περίμενε. «Χρειάζομαι βοήθεια» σκέφτηκε και άνοιξε τον κατάλογο με τα ονόματα στο κινητό του. Βρήκε αυτό που ήθελε, πάτησε το πράσινο κουμπάκι και κάλεσε. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα η φωνή ενός άλλου άντρα απάντησε. «Εμπρός;»
Ήταν σαν άγραφος κανόνας στο Σώμα. Κάθε ένας από τους αστυνόμους είχε έναν δάσκαλο, κάποιον που του έδειξε πώς να σκέφτεται και να πράττει. Κι ο Τζόουνς είχε τον δικό του, τον Λάιονελ Μακ. Τώρα οι δυο άντρες είχαν κάτσει στην καφετέρια δίπλα στην υπηρεσία και συζητούσαν.
«Πως πάει η σύνταξη, Μακ;»
«Το πιο επικίνδυνο πράμα που έζησα τελευταία είναι όταν πάτησα τα σκατά του σκύλου της γειτόνισσας. Φοβήθηκα ότι θα πήγαινα κι από πέσιμο κι από χέσιμο!» είπε και γέλασε δυνατά. Κι έπειτα σοβάρεψε απότομα. «Δεν νομίζω όμως ότι με κάλεσες εδώ να συζητήσουμε για το πώς τα περνάω. Έχεις μπλεξίματα;» Ο Τζόουνς χαμογέλασε.
«Έχω μπερδευτεί με μια υπόθεση και θέλω να με βοηθήσεις μήπως την ξεμπλέξω.»
«Ξεκίνα.»
Ο Τζόουνς έπαιξε τα δάχτυλά του πάνω στον φάκελο που είχε μπροστά του και προσπάθησε να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του.
«Δυο συνάδελφοι βρήκαν ένα πτώμα σε ερημική τοποθεσία. Το όνομά του ήταν Τζώνυ Μπίσοπ. Τον είχαν πυροβολήσει. Περιμένω ακόμα τα αποτελέσματα από την βαλλιστική. Οι έρευνες μας έδειξαν ότι ο τελευταίος άνθρωπος που τον είδε ζωντανό ήταν μια Τερέζα Μπάρτον, η οποία τον πήρε μαζί της με το αυτοκίνητό της. Αυτό έγινε σε ένα βενζινάδικο και από τις κάμερες ασφαλείας βρήκαμε και το όνομα της κοπέλας και την πινακίδα. Μετά από κάποια ώρα προσέκρουσε με μια νταλίκα κι εκείνη οδηγήθηκε στο νοσοκομείο ζωντανή. Το πρόβλημα είναι ότι ο Μπίσοπ δεν ήταν μαζί της κατά το ατύχημα κι ότι η κοπέλα που πήγε στο νοσοκομείο λέγεται Τζόαν Μπράντλεϋ.» Ο Μακ που τόση ώρα άκουγε προσεκτικά σήκωσε το βλέμμα του. «Πως;»
«Αυτό δεν είναι τίποτα. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να της μιλήσω με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι πρέπει να ερευνήσουμε μια υπόθεση πυρκαγιάς που όμως δεν φαινόταν πολύ εντάξει. Όταν πήγα στο σπίτι αυτό, οι συνάδελφοι με ενημέρωσαν ότι το σπίτι ανήκει σε μια Τερέζα Μπάρτον. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη φυσικά. Ερευνώντας το σπίτι δεν βρήκαμε καμία φωτογραφία της Μπάρτον ή προσωπικό αντικείμενο που να μην είναι καμένο και να μπορεί να πάει στο εργαστήριο. Και το όνομά της δεν υπάρχει πουθενά στο αρχείο. Στο ίδιο σπίτι βρήκαμε φωτογραφίες του Μάικ ΝτεΛουφ, είναι γνωστός για διάφορες κλοπές και διακίνηση ναρκωτικών κι άλλα τέτοια. Η πρώτη μου κίνηση ήταν να ψάξω τον ΝτεΛουφ, αλλά τα νέα με πρόλαβαν. Γυρίζοντας στο γραφείο έμαθα ότι ένα ζευγάρι που έκανε πεζοπορία βρήκε ένα μισοκαμένο πτώμα κοντά στο δασάκι. Οι συνάδελφοι τον ταυτοποίησαν για τον Μπομπ Σλεντ, γνωστός κακοποιός κι αυτός. Το εξωφρενικό είναι ότι λίγα μέτρα παραπέρα βρήκαν σε ένα πρόχειρο τάφο το πτώμα του ΝτεΛουφ! Ο ιατροδικαστής είπε ότι είχε σπασίματα από την πτώση, αλλά θάφτηκε ζωντανός. Ταυτόχρονα είχαμε και τις έρευνες για τον φόνο εκείνου του κλόουν που μας οδήγησαν τυχαία στην αποθήκη του Σλεντ.» Ο Μακ άκουγε μ’ ενδιαφέρον.
« DNA;» ρώτησε.
«Νόμιζα ότι είχα βρει κάτι. Αποτσίγαρα από το δασάκι και από την αποθήκη.»
«Και;»
«Και τελικά ήταν του φωτογράφου της υπηρεσίας…» Ο Μακ γέλασε δυνατά. Έπειτα έξυσε το πιγούνι του και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ο Τζόουνς περίμενε την γνώμη του με αγωνία.
«Φυσικά πρέπει να συνεχιστούν οι έρευνες. Αυτά που μου λες είναι όλα κερασάκια σε τούρτα. Αυτή η Μπάρτον που λες, έχει σχέση με τον ΝτεΛουφ. Είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι κάνουν μαζί διάφορες κομπίνες. Η πυρκαγιά στο σπίτι πιθανώς να είναι κόλπο να τσεπώσουν παραδάκι από την ασφαλιστική. Σίγουρα πρέπει να μιλήσεις μαζί τους.» Ο Τζόουνς σημείωσε στο μπλοκάκι του την υπόδειξη του Μακ.
«Αυτά λοιπόν που μπορείς να της προσάψεις είναι ότι έχει ερωτική σχέση μ’ έναν εγκληματία, ότι έχει κάνει απάτη με την ασφαλιστική της και αν αποδειχθεί ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με την Τζόαν Μπράντλεϋ ότι έχει πλαστά έγγραφα.»
«Ναι, αλλά δεν υπάρχει πουθενά στο σύστημα» αναφώνησε ο Τζόουνς.
«Και ποιος σου λέει ότι το Τερέζα Μπάρτον είναι το πραγματικό της όνομα; Έλα τώρα, σε είχα για έξυπνο. Ωστόσο δεν μπορείς να την συνδέσεις με κανένα από τα πτώματα σου. Προτείνω να επικεντρωθείς πρώτα σε αυτά. Η Μπάρτον δεν είναι αυτό που σε καίει τώρα.»
«Αυτά λοιπόν που μπορείς να της προσάψεις είναι ότι έχει ερωτική σχέση μ’ έναν εγκληματία, ότι έχει κάνει απάτη με την ασφαλιστική της και αν αποδειχθεί ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με την Τζόαν Μπράντλεϋ ότι έχει πλαστά έγγραφα.»
«Ναι, αλλά δεν υπάρχει πουθενά στο σύστημα» αναφώνησε ο Τζόουνς.
«Και ποιος σου λέει ότι το Τερέζα Μπάρτον είναι το πραγματικό της όνομα; Έλα τώρα, σε είχα για έξυπνο. Ωστόσο δεν μπορείς να την συνδέσεις με κανένα από τα πτώματα σου. Προτείνω να επικεντρωθείς πρώτα σε αυτά. Η Μπάρτον δεν είναι αυτό που σε καίει τώρα.»
Ο Τζόουνς χαμογέλασε στον δάσκαλό του. Δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει. Η Μπάρτον ή όπως αλλιώς λεγόταν ήταν ζωντανή και στο νοσοκομείο και μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της ανά πάσα στιγμή. Αυτό που έπρεπε να κάνει είναι να ξεκαθαρίσει πρώτα το υπόλοιπο χάλι. Η πρώτη του εκτίμηση ήταν ότι είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Μετά από αρκετές ώρες ξαπλωμένη στο πάτωμα, η Τερέζα σηκώθηκε και τεντώθηκε. Έπρεπε να βιαστεί να περάσει τον έλεγχο. Η αγωνία της ήταν τόσο μεγάλη που κάποια στιγμή σκέφτηκε να παρατήσει το σχέδιο της και να μείνει εκεί.
"Που θα πάω; Τι θα κάνω εκεί;" σκεφτόταν και τα πόδια της την οδηγούσαν προς την έξοδο του αεροδρομίου. Όταν σε μια πόρτα είδε φευγαλέα την μορφή της είδε την Τερέζα πριν δυο χρόνια, δαρμένη από τον Μάικ. Θυμήθηκε γιατί το έκανε όλο αυτό. Θυμήθηκε το φτυάρι. Θυμήθηκε ότι της άξιζε να ξεφύγει. Έκανε μεταβολή και άρχισε να τρέχει προς τα πίσω. Μετά που πέρασε τον έλεγχο ηρέμησε περισσότερο, αφού το διαβατήριό της για άλλη μια φορά ξεγέλασε την ασφάλεια.
Οι αεροσυνοδοί βοήθησαν τον κόσμο να καθίσει. Κατά την απογείωση έδωσαν οδηγίες για το πως να χρησιμοποιήσει ο κόσμος τα σωσίβια και τις μάσκες οξυγόνου σε περίπτωση ανάγκης. Μετά από λίγη ώρα κι αφού έχουν απογειωθεί η Τερέζα πέφτει σε ένα βαθύ αλλά γλυκό ύπνο καθόλη την διάρκεια της πτήσης.
Όταν το αεροπλάνο είχε πια προσγειωθεί οι άλλοι επιβάτες προς τους ιμάντες παραλαβής των αποσκευών. Εκείνη όμως προχώρησε ευθεία μπροστά και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Η Τερέζα, Έμιλυ Κιούζακ σύμφωνα με το διαβατήριό της, παίρνει μια βαθιά ανάσα και περνά την πόρτα του αεροδρομίου με σιγουριά, ανυπομονώντας για το μέλλον.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου