Flat Tire: Free bird.

Πηγή: Κλικ εδώ

Fly high,

 Free bird.

Η Τερέζα είχε καταφέρει να ξεγελάσει το νοσοκομείο με τα ψεύτικα χαρτιά της, δεν ήξερε κατά πόσο όμως ξεγέλασε και τον αστυνομικό. Έπρεπε να φύγει από κει, αλλά δεν μπορούσε να σκεφτεί κάποιον τρόπο που να μην κινήσει υποψίες. Η λύση ήρθε μόνη της από τον γιατρό της ο οποίος την ενημέρωσε ότι η ασφάλειά της δεν μπορεί να καλύψει παραπάνω μέρες νοσηλείας. 

"Εάν θέλετε να μείνετε παραπάνω θα πρέπει να πληρώσει η ίδια." της είπε. 

"Μπορώ να φύγω όμως; Δεν υπάρχει πρόβλημα;" ρώτησε η Τερέζα με ελπίδα. 

"Ναι. Δεν διατρέχετε πλέον κάποιο κίνδυνο, αλλά θα πρέπει αναγκαστικά να έρθετε σε τρεις μέρες για επανέλεγχο. Θα σας γράψω και μια συνταγή για παυσίπονα σε περίπτωση που έχετε πονοκεφάλους. Eάν επιμείνουν όμως και νιώσετε και αίσθημα ζαλάδας θα πρέπει να έρθετε άμεσως στο νοσοκομείο." Η Τερέζα ευχαρίστησε τον γιατρό και οταν εκείνος έφυγε, ετοιμάστηκε και πέρασε αθόρυβα από την ρεσεψιόν. Η ελευθερία της πλησίαζε όλο και περισσότερο. 

Περπάτησε λίγο και κάθησε σ' ένα παγκάκι. Έπρεπε να φτιάξει ένα σχέδιο στο μυαλό της για το τι θα κάνει μετά. Γι' αρχή έπρεπε να ξεφορτωθεί το κινητό της. Ο αστυνομικός σίγουρα θα είχε το τηλέφωνό της και ίσως να μπορούσαν να εντοπίσουν και την συσκευή από τον κωδικό της. Έπειτα ήταν κι αυτή η βαλίτσα που κουβαλούσε μαζί της. Ήταν στραπατσαρισμένη από το ατύχημα κι έδινε στόχο. Χάιδεψε την πλάτη της βαλίτσας. Μέσα στη φόδρα είχε βάλει τα χρήματα λίγο μετά που είχε βάλει φωτιά στον Μπομπ. Πέντε χιλιάδες για μια καινούρια αρχή. Σηκώθηκε και περπάτησε λίγο μέχρι να βρει κάποιο ήσυχο στενό. Όταν το βρήκε, άνοιξε την βαλίτσα πήρε τα χρήματα και έχωσε τα μισά στο σουτιέν της και τα άλλα μισά στις κάλτσες της. Έβγαλε το κινητό από την τσέπη της, αφαίρεσε την κάρτα SIM και μετά έσπασε την συσκευή με το πόδι της. Βγήκε από το στενό και στον πρώτο κάδο ανακύκλωσης ρούχων που είδε, έριξε την βαλίτσα με τα ρούχα της μέσα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν καινούρια ρούχα και κινητό και να ξεφορτωθεί την παλιά SIM. 

Πήρε το λεωφορείο για το πλησιέστερο εμπορικό κέντρο. Μπήκε στο πρώτο μαγαζί με ρούχα που βρήκε, άρπαξε μια από αυτές τις πελώριες πάνινες τσάντες που έχουν και άρχισε να την γεμίζει με ρούχα. Πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ένιωσε ηρεμία και ευχαρίστηση σε αυτό που έκανε. Ακόμα δεν ήξερε που θα πήγαινε κι έτσι δυσκολευόταν να αποφασίσει τί ακριβώς να πάρει. Στο τέλος κατέληξε σε ελαφριά ρούχα και ένα σχετικά χοντρό μπουφάν. Πρόσθεσε και μερικά εσώρουχα και κάλτσες, πλήρωσε, αφού πρώτα είχε βγάλει μερικά χαρτονομίσματα από το σουτιέν της μέσα στο δοκιμαστήριο και πήγε για την επόμενη αγορά. Έψαξε αρκετή ώρα, αλλά στο τέλος κατάφερε να βρει ένα σακίδιο που χωρούσε όλα τα καινούρια της ρούχα, δεν ήταν τεράστιο και δεν θα είχε πρόβλημα να το περάσει για χειραποσκευή στ' αεροπλάνα. Μ' ένα αίσθημα ικανοποίησης κατευθύνθηκε στο πλησιέστερο φαστφουντάδικο. Μετά που έφαγε το διπλό μπέργκερ και τις σπέσιαλ πατάτες της μπήκε στην τουαλέτα. Αφού ανακουφίστηκε, έβγαλε από την τσέπη της την παλιά SIM και την έριξε στην λεκάνη. Πάτησε το καζανάκι και περίμενε. Όταν ηρέμησε το νερό και κάθισε ο αφρός από το καθαριστικό η SIM είχε κάνει φτερά. "Για να δούμε αν θα με βρει τώρα, αυτός ο ηλίθιος μπάτσος" σκέφτηκε και γέλασε μόνη της. Επόμενη στάση και σημαντικότερη το τουριστικό γραφείο. Το πρόβλημα ήταν ότι η Τερέζα δεν ήξερε που να πάει. 

Μπήκε στο τουριστικό γραφείο και περίμενε την σειρά της. Μέχρι να την φωνάξουν περιεργάστηκε τον χώρο και χάζευε τις αφίσσες και τις προσφορές με τα εξωτικά και μη μέρη που ήταν δημοφιλείς προορισμοί. Είχε πολλές επιλογές, αλλά μία φωτογραφία μόνο την τράβηξε. 
"Ένα εισιτήριο για Βαρκελώνη, θα ήθελα. Χωρίς αποσκευές." είπε στην υπάλληλο όταν ήρθε η σειρά της.
"Για πότε το θέλετε;" είπε η υπάλληλος γράφοντας στα τυφλά στο πληκτρολόγιό της και χαμογελώντας στην Τερέζα.
"Αύριο. Το πρωί, αν γίνεται." Η υπάλληλος την κοίταξε με έκπληξη.
"Είστε σίγουρη; Είναι αρκετά ακριβό. Είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσαμε να βρούμε κάτι πιο οικονομικό." Η Τερέζα κουνήθηκε νευρικά στην καρέκλα της. 
"Είμαι απολύτως σίγουρη. Είναι ανάγκη να είμαι αύριο το βράδυ στην Βαρκελώνη!" Με αυτά τα λόγια η υπάλληλος χαμογέλασε απολογητικά και ζήτησε το διαβατήριο της Τερέζας. Κρύος ιδρώτας την έλουσε μέχρι να το πάρει πίσω, αλλά είτε το διαβατήριο ήταν πολύ καλό, είτε η υπάλληλος δεν του έδωσε καμία απολύτως σημασία, γιατί της το γύρισε πίσω με πλατύ χαμόγελο καθώς περίμενε εκτυπωθεί το εισιτήριο. Καθώς πλήρωνε ρώτησε την υπάλληλο αν μπορούσε να πάρει την φωτογραφία από την Βαρκελώνη. Η υπάλληλος την κοίταξε καλά καλά και μετά κούνησε αδιάφορα τους ώμους της. 

Όταν πέρασε την πόρτα του πρακτορείου, η Τερέζα, είχε στην τσέπη μια πανοραμική φωτογραφία από το πάρκο Güell. Ο ουρανός είχε ένα υπέροχο ροζ χρυσαφί χρώμα, η πόλη στο βάθος φαινόταν κόκκινη και τα μπλε πλακάκια του Gaudi ξεχώριζαν από το σύνολο. Με το εισιτήριο στο χέρι και μην έχοντας που αλλού να πάει, η Τερέζα πήγε στο αεροδρόμιο για να περάσει το βράδυ της. Αυτό που αγνοούσε είναι ότι η αστυνομία έχει μπει στα ίχνη της.  

στο προηγούμενο επεισόδιο...

συνεχίζεται...