Molly Fiddler's

Αγαπητέ Ηρώδη, Είμαι στο φαν-κλαμπ σου αρκετό καιρό και θα ήθελα να σου πω ότι σε θεωρώ μια παρεξηγημένη προσωπικότητα. Νομίζω ότι η αντίδρασή σου προς τα βρωμόπαιδα ήταν δικαιολογημένη, αφού είμαι σίγουρη ότι δεν σε άφηναν σε ησυχία. Σου στέλνω αυτό το γράμμα, περισσότερο για να ρωτήσω αν έχεις ακόμα αυτό το χόμπι. Σε περίπτωση που σ' ενδιαφέρει και επιθυμείς, υπάρχει ένα κακομαθημένο πιτσιρίκι στον επάνω όροφο, που θεωρεί το σύρσιμο της τραπεζαρίας το πιο θαυμαστό απ' όλα τα παιχνίδια, για τις ώρες του μεσημεριού. Του αρέσει να χτυπάει τα πόδια του στο πάτωμα και να ρίχνει μπίλιες με δύναμη κάτω. Ενίοτε τσιρίζει κιόλας, όταν του κάνουν παρατήρηση. Πιστεύω ότι είναι μια καλή περίπτωση να ασχοληθείς. Εάν τελικά αποφασίσεις να έρθεις, χτύπα το δικό μου κουδούνι να σου ανοίξω και μετά έλα να πιούμε καφέ. Με εκτίμηση, Μόλλυ.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει στο κεφάλι μου όταν αποφασίσω να γράψω. Συνήθως είμαι Snoopy, γράφω αυτό που έχω στο μυαλό, το διορθώνω, το ξαναδιαβάζω κι έρχομαι ως Lucy και με κρίνω. Ποτέ δεν είμαι ευχαριστημένη. Μία φορά μόνο ένιωσα ότι αυτό που έχω γράψει είναι ό,τι καλύτερο έχω γράψει και θα γράψω. Δεν το έχω αναρτήσει ποτέ. Ίσως το αναρτήσω στο μέλλον, όταν η Lucy πάψει να είναι τόσο αυστηρή μαζί μου. Ή με τον Snoopy.

Έρχεσαι στη ζωή. Κι αυτομάτως έρχονται στη ζωή σου και διάφοροι άνθρωποι. Και πριν το καταλάβεις, αρχίζουν και φεύγουν. Άλλοι φεύγουν για το καλό σου, άλλοι φεύγουν και σε πληγώνουν, άλλοι για να επιστρέψουν πριν φύγουν οριστικά. Ταυτόχρονα με την σειρά σου, έρχεσαι και φεύγεις στις ζωές άλλων. Έτσι είναι. Όλοι έρχονται και όλοι φεύγουν. Εκτός από τον εαυτό σου. Αυτός μένει, από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάθε φορά που κάποιος έρχεται και κάποιος φεύγει. Ο εαυτός σου είναι εκεί και πρέπει να τα 'χεις καλά μαζί του, για να είσαι καλά και προς τους άλλους. Πρέπει να μιλήσεις μαζί του, να τον ανακαλύψεις, να τον πιστέψεις, ίσως να τον αμφισβητήσεις και να τον αγαπήσεις. Ο εαυτός σου μπορεί να μην φεύγει, αλλά χάνεται. Χάνεται γιατί δεν του μιλάς, δεν τον ρωτάς τι θέλει κι αν είναι καλά. Μένει εκεί χαμένος, κρυμένος μέσα σε αυτό το κάτι άλλο που νομίζεις ότι είσαι. Αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί πιστεύεις ότι θα 'χεις πάντα δίπλα σου ανθρώπους που θα σε κάνουν να νιώθεις ωραία και τον ...

I'm a fire starter,  twisted fire starter. Μερικές ώρες έμεναν για να ξημερώσει, όταν έριξε το τελευταίο χώμα στο λάκκο που είχε ανοίξει με τον άλλο. Το μοναδικό της πρόβλημα πλέον ήταν ότι είχε ένα πτώμα άθαφτο. Άρχισε να γελάει. Αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε να διηγηθεί κάποτε ότι άφησε ένα πτώμα άθαφτο, ενώ στον φρεσκοσκαμένο τάφο του είχε θάψει ζωντανό κάποιον άλλο. Έκατσε δίπλα στο πτώμα και άναψε ένα τσιγάρο. "Τι θα κάνω με σένα;" ρώτησε χωρίς να περιμένει απάντηση. Σε λίγο θα ξημέρωνε για καλά, οπότε έπρεπε να κάνει κάτι γρήγορα. Η υγρασία και η κούραση την είχαν εξουθενώσει. "Σκατά" μονολόγησε. Πήρε βαθιά μέσα της τον καπνό και έμεινε να κοιτάζει την καύτρα. Είχε αποφασίσει. "Μάλλον θα 'ναι εύκολο τελικά" σκέφτηκε. Σηκώθηκε και έσυρε το πτώμα στο σημείο που μέχρι πριν λίγο ήταν ο λάκκος. Έπειτα πήγε μέχρι το αυτοκίνητο, άνοιξε το πορτμπαγκάζ και πήρε ένα μπιτόνι βενζίνη. "Μας κάνει" μουρμούρισε. Γύρισε στο πτώμα, το έλουσε ...

The grave is open, the digger smiles. He takes me under the deadly skies. The grave digger. Είχε τόση υγρασία εκείνο το βράδυ που διαπερνούσε τις στρώσεις των ρούχων, φτάνοντας μέχρι τα κόκκαλα. Το μόνο φως που υπήρχε ήταν από δυο φακούς που είχαν μαζί τους. Ο μόνος θόρυβος ήταν από τα δύο φτυάρια. Έσκαβαν πολύ ώρα κι εκείνη είχε κουραστεί. Ο άλλος, μέσα από τον λάκκο, είπε "Νομίζω φτάνει. Είναι αρκετά βαθιά". Εκείνη δεν απάντησε. Άναψε ένα τσιγάρο. Τα χέρια της έτρεμαν από την κούραση και το τσιγάρο έπεσε μέσα στο λάκκο. "Άντε γαμήσου" μουρμούρησε και άναψε δεύτερο. Στο μεταξύ, ο άλλος βγήκε από τον λάκκο, τίναξε τα χώματα από πάνω του και κοίταζε το έργο τους. "Το τσιγάρο θα σε σκοτώσει μια μέρα" της είπε. Εκείνη δεν είπε τίποτα, μόνο σηκώθηκε και πήγε προς το μέρος του. Πίσω του είχε αφήσει το φτυάρι. Με το τσιγάρο ακόμα στα χείλη, το σήκωσε και με όση δύναμη της είχε απομείνει τον χτύπησε στο κεφάλι. Ο άλλος, περισσότερο από έκπληξη, ...

" Guernica " Pablo Picasso , 1937 oil on canvas , 349×776cm Madrid, Spain: Museo Reina Sofia One officer who considered himself culturally advanced approached the artist as he sipped his coffee at a table beneath the green pavement awning. The officer held a reproduction of the mural Guernica, barely larger than postcard size. 'Pardon me,' he said, holding the card out. 'You did this, didn't you?' Picasso put his cup delicately onto his saucer, turned to the picture and then to he officer, and responded, 'No. You did.' Dave Boling, Guernica: A Novel, Picador, 2009.

Αν ΕΣΥ δε με κατάλαβες,τότε ποιός; Δηλαδή πώς να νιώσει κανείς όταν δίνει την ψυχή του ολόκληρη και ξαφνικά τη βρίσκει στα αζήτητα; Αν σε είχα μπροστά μου,πολλές φορές σκέφτομαι πως θα σε έβαζα κάτω και θα σε ρωτούσα τι σκατά κατάλαβες. Τί έμαθες για μένα; Τί ένιωσες; Αν καταλάβαινες,δε θα αμφέβαλες ποτέ για μένα ή για το τι θέλω από σένα και θα ένιωθα όταν μιλάς για μένα το πόσο καλά με ξέρεις. Κι εγώ που νόμιζα πως σε κατανοώ όσο κανείς άλλος. Ήσουν άραγε αυτός που γνώρισα κι αυτός που ερωτεύτηκα ή μια εξιδανίκευση; Είσαι έτσι ή ήσουν μαζί μου έτσι; (απόσπασμα από το Γαμωντεπόν και  Έρωτες , της Ευτυχίας.)