Molly Fiddler's

Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Από μικρή δεν είχα κατάλαβει αυτή την γιορτή. Οι συμμαθήτριές μου στο δημοτικό με πληροφόρησαν πως τη μέρα αυτή δίνεις στον αγαπημένο σου μία σοκολάτα ή ένα δώρο (συνήθως αρκουδάκι που κρατάει μια καρδιά που λέει I love you!) ή μία κάρτα σε σχήμα καρδιάς, φυσικά κόκκινη. Πρόβλημα πρώτο, στο δημοτικό δεν είχα αγαπημένο. Πρόβλημα δεύτερο, δεν μου άρεσαν τα αρκουδάκια που κρατάνε καρδούλες. Πρόβλημα τρίτο, μισώ τις καρδούλες. Και τέλος, δεν υπήρχε περίπτωση να μοιραστώ ποτέ την σοκολάτα μου με κάποιον άλλο! Ο καιρός πέρασε αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Ίσα - ίσα όλα συνέβαλαν στο να αδιαφορήσω περισσότερο για την γιορτή αυτή, όπως όταν, για παράδειγμα, μία τέτοια μέρα, ο τότε φίλος μου που ήταν βαλεντινόφιλος, ήθελε να περάσουμε το απόγευμά μας με τον κολλητό του, παρ'όλο που είχα όλη την καλή διάθεση να υποχωρήσω στα καταναλωτικά πρότυπα. Από τότε, δεν έχω κάνει καμιά άλλη προσπάθεια. Δεν την γιορτάζω, βρε αδερφέ! Δεν μου πάνε οι καρδού...

Ω! Βροχή αναζωογονητική! Πέφτεις με δύναμη στα πεζοδρόμια και ξεκολλάς τις κουτσουλιές από τις πλάκες. Βρωμίζει ο αέρας από τις μυρωδιές. Κι αναπνέουμε από το στόμα το καυσαέριο της πόλης. ~ Molly Fiddler

Με μια και μόνο κουβέντα στην αρχή ήμουν έτσι...   ... μετά έτσι...   ... και μετά..!     Και μετά ποιος ξέρει... 

Από τότε που ξεκίνησα το μπλογκ, κάθε τέλος του χρόνου σκέφτομαι ότι με το που μπει η χρονιά θα μπω κι εγώ δυναμικά με κάτι πάρα πολύ καλό. Σχεδόν πάντα το ξεχνάω ή δεν έχω κάτι πολύ καλό στο νου ή απλά περνάνε 20 μέρες ή ένας μήνας και τότε γράφω κάτι. Δεν έχει αλλάξει κάτι φέτος, δεν έχω κάτι πάρα πολύ καλό και έχουν περάσει 19 μέρες, αλλά σκέφτηκα για ποδαρικό να δημοσιοποιήσω δυο λίστες που έχω το συνήθειο να κάνω στο πίσω μέρος της ατζέντας μου (πρόσφατα μπήκα στον μαγικό χώρο της τεχνολογίας κατεβάζοντας εφαρμογή σημειωματάριο για το ζματφόν μου και τα γράφω εκεί -άσχετο). Την μία λίστα ονομάζω Books I've read και την άλλη Comics I've read. Δίνοντας αυτές τις λίστες στο φως της δημοσιότητας (αποκλειστικότητα του Molly Fiddler's), ίσως σας δώσω και καμιά ιδέα για το τι να διαβάσετε μετά από αυτό που διαβάζετε ήδη.   Books I've Read Philip Kerr - Η τριλογία του Βερολίνου (Οι βιολέτες του Μάρτη, Ο χλωμός εγκληματίας, Γερμανικό ρέκβιεμ) (Κέδρος) Κάρλος Ρουίθ Θαφό...

 Bang bang, he shot me down Bang bang, I hit the ground Απορροφημένος στις σκέψεις του συνέχιζε να μαζεύει ό,τι θεωρούσε ότι θα χρειαζόταν. Περισσότερο τον στεναχωρούσε που δεν μπορούσε να πάρει μαζί του τις μινιατούρες του. Όταν άκουσε τον θόρυβο μέσα στο δωμάτιο ήταν αργά. Ο άγνωστος άντρας ήταν εκεί και τον σημάδευε με ένα πιστόλι. Με μια γρήγορη κίνηση άρπαξε κι εκείνος το περίστροφο που είχε μέσα στο σακίδιό του.  "Μην είσαι ανόητος! Το ξέρω ότι είναι άδειο." του είπε ο άντρας. "Μην είσαι τόσο σίγουρος" είπε εκείνος και σημάδεψε τον άντρα. "Είμαι σίγουρος, Τζόνυ, γιατί εγώ έβαλα το περίστροφο μέσα στη θυρίδα. Τώρα δώσε μου το βιβλίο και ίσως φανούμε ευγενικοί μαζί σου". "Πως;; Πως ξέρεις το όνομά μου;" "Ω καλά, Τζόνυ, δεν είναι και δύσκολο να το μάθει κάποιος, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μου δώσεις το βιβλίο" Για μια στιγμή ο άγνωστος άντρας πίστεψε ότι ο Τζόνυ θα του έδινε το βιβλίο, αντί αυτού όμως ...

Στο Molly Fiddler's αποφασίσαμε ότι θέλαμε ανακαίνιση. Και έτσι προσπαθήσαμε να την κάνουμε. Κυρίως αλλάξαμε γραμματοσειρές, γιατί δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι χρώματα θέλαμε να βάλουμε. Σε κάποιες αναρτήσεις το blogger αποφάσισε ότι δεν θα κάνει καμία αλλαγή, γιατί έτσι. Ζητάμε την κατανόησή σας, μέχρι να βρούμε τρόπο να το διορθώσουμε. Εμείς είμαστε, ο εαυτός μου κι εγώ. Μας μιλάω στον πληθυντικό, γιατί κάναμε μια πατάτα με μια ανάρτηση κι έχουν ψυχρανθεί οι σχέσεις μας. Ευελπιστούμε να διορθωθούν όλα πριν την αλλαγή της χρονιάς και να συνεχιστεί η ομαλή ροή αυτού του υπερφανταστικού blog. Εκ της διευθύνσεως,  Molly (κι εγώ).

Μου τη σπάνε αυτοί που περπατάνε χωρίς σκοπό και σαν υπνωτισμένοι και ανά τρία βήματα σταματάνε στη μέση-μέση για να κοιτάξουν από απόσταση κάποια βιτρίνα, να βάλουν το δάχτυλο στην μύτη τους ή να ξύσουν τον κώλο τους. Μου τη σπάνε τα κακομαθημένα παιδάκια που αρνούνται για έναν δικό τους λόγο να περπατήσουν δίπλα από τους γονείς τους, με αποτέλεσμα οι γονείς να τα σέρνουν, αυτά να αντιστέκονται, ο κόσμος να πέφτει πάνω τους και να ακούγονται τσιρίδες από παντού. Μου την σπάνε τα μεγάφωνα του δήμου, που θέλει σώνει και ντε να μας επιβάλλει να ακούμε το Φελίζ Ναβιδάδ και το Ολ άι γουόντ φορ Κρίστμας, και η ένταση του ήχου τους διαπερνά το μάξιμουμ του ήχου του εμπιθρί μου ενώ παίζει μέταλ. Μου τη σπάνε οι κοπέλες που φοράνε σκουφιά του Αγιοβασίλη και είναι ντυμένες λες και πάνε στον γάμο του.  Μου τη σπάει που τα μελομακάρονα δεν είναι ποτέ αρκετά.  Μου τη σπάνε οι κακόγουστες βιτρίνες των εσωρουχάδικων και τα κακόγουστα χριστουγεννιάτικα μηνύματα πάνω στα εσώρουχα....